Def Leppard - Def Leppard (2015)

Het eerste Leppard album waar ik serieus naar luister sinds "Adrenalize". Voor mij dus het eerste album waarop Vivian Campbell ook te horen is daar op het eerder genoemde album Collen al het gitaarwerk voor zijn rekening nam (behalve het akoestische stuk in "Tonight", dat deed Rick Savage).
Ze zijn door de jaren heen een hechte groep muzikanten geworden met veel ervaring.
Dat is vooral op het begin van het album terug te horen. Ze beginnen sterk met "Let's Go" en "Dangerous", waarop ze laten horen dat ze nog steeds goed zijn in het maken van aanstekelijke rock nummers. Vooral "Dangerous" gaat er bij mij in als zoete koek en het melodieuze gitaarwerk doet terugdenken aan hun jaren '80 werk.
Op "Man Enough" krijgt Rick Savage een behoorlijk centrale rol en ook dat kan ik wel waarderen. Zijn ronkende bas past goed bij de sound. De claps en elektrisch klinkende drums doen wederom denken aan de jaren '80.
Met "We Belong" brengen ze de eerste ballad van het album. Sterk en met gevoel gezongen door Elliott. Er zingt op een gegeven moment ook nog iemand met hem mee (zou weleens Campbell kunnen zijn) en die doet dit ook niet onverdienstelijk.
"Invincible" is wederom een poppy rock nummer en het eerste nummer dat me dan weer niet zoveel doet. Waar dit door komt? Het vlammetje dat oplaaide in "Dangerous" lijkt hier gedoofd te zijn. Ze hebben niet meer het aanstekelijke pit dat ze in dat nummer wel lieten horen. Jammer.
"Sea of Love" begint met een afschuwelijk gospelkoortje dat ze gelukkig enkel in het begin van het nummer laten horen. Wederom lijkt het vlammetje hier wat te missen. In vocaal opzicht net wat te zoet voor mijn doen. Qua gitaarwerk nog wel aardig trouwens.
"Energized" is voor mij een van de grootste missers van het album. De elektronische beat in combinatie met die strijkers, jasses. Daarnaast verwacht ik met een titel als "Energized" wat meer vuurwerk, maar het gitaarwerk blijft op de achtergrond en word overstemd door die strijkers. Nee, echt niet mijn ding.
"All Time High" begint dan wel weer heerlijk energiek en blijft dit ook wel tijdens de gehele speelduur. Dit is dan wel weer zo'n lekker enthousiaste, aanstekelijke rocker. Na meerdere keren luisteren begint het lichaam mee te bewegen. Daarnaast wederom erg sterk, melodieus gitaarwerk. Het vuur brand weer!
"Battle of Mij Own" begint wel mooi en lekker minimalistisch: enkel akoestische gitaren en Elliott's stem. Het harmony refrein op typerende Leppard wijze past hier dan weer niet zo goed bij. Daarnaast zijn die strijkers op het einde van de track ook weer wat teveel van het goeie. Al die toeters en bellen hadden ze wel achterwege mogen laten op dit nummer.
"Broken 'N' Brokenhearted" is instrumentaal nog best aardig te noemen, niet heel bijzonder, maar ook niet slecht. Qua tekst alleen wel erg cliché. Wederom is het gitaarwerk het sterkste van het nummer.
"Forever Young" is geen cover van de gelijknamige Alphaville hit, maar een eigen nummer. Wederom lijkt het kaarsje uit te zijn gegaan, want blijvende indruk kan het nummer niet bij mij achterlaten.
Met "Last Dance" brengen de heren wederom een ballad waarbij de akoestische gitaren uit de kast getrokken zijn. Tekstueel wederom behoorlijk cliché, maar Elliott slaagt er wel in om het met emotie te brengen. Daardoor is dit toch nog een best mooi nummer.
"Wings of an Angel" begint met sterk, scherp gitaarwerk, maar kakt daarna helemaal in om nog even op te lichten wanneer de gitaarsolo voorbij komt.
"Blind Faith" begint nog best sterk, maar dan komen ze weer met de in mijn ogen onnodige strijkers. Daarnaast komen ze na bijna 3 minuten met een afschuwelijk, ja wat is dat eigenlijk, is dat een geluid dat door een keyboard gemaakt word? Ik krijg er in ieder geval haast braakneigingen van, want ik vind het afschuwelijk klinken en er niet bij passen. Op het einde is er gelukkig nog wat mooi gitaarwerk te horen en laat Elliott nog even horen dat hij toch nog een beetje de hoogte in kan met zijn stemgeluid.
Het album is voor mij een beetje een combinatie van hit & miss. Hier en daar brengen ze nog best sterke nummers, maar met andere nummers heb ik dan weer helemaal niks. Daarnaast zijn sommige keuzes en passages naar mijn mening raar en/of slecht.
Een wisselvallig album.

In de vroege '80 vond ik dit stiekem best een toffe band, maar na het succesvolle Hysteria uit 1987 ging het snel bergafwaarts met de muziek. Het succes nam toe, de kwaliteit nam af. Wanneer je dit ultraglad geproduceerde nieuwe album beluisterd rijst de vraag of de band eigenlijk nog wel bestaansrecht heeft. De zielloze deuntjes doen sterk denken aan een vergelijkbare band als Bon Jovi, met identieke nietszeggende teksten. Joe Elliott hoeft amper zijn stem te verheffen, zo ingetogen en gezapig is het songmateriaal. Ik kan werkelijk geen één memorabele track ontdekken.

Met Def Leppard heb ik door de jaren heen een beetje een haat/liefde-verhouding opgebouwd. Op platen als High 'n Dry, Pyromania en Hysteria is de unieke stijl van meerstemmige koortjes in combinatie met de melodieuze gitaarsound nog altijd een lust voor het oor voor mij, maar op het latere materiaal als Now en Songs from the Sparkle Lounge kon ik de band nauwelijks nog verdragen. De overdaad aan ballades en de teksten die nogal eens bol staan van clichés deden mij als Leppard-liefhebber weinig plezier. De band probeerde daarnaast op die platen nogal eens modern en catchy te klinken en de karakteristieke sound van weleer werd zonder pardon meer dan eens overboord gegooid.

Nu is er dan een titelloos album, het eerste in zeven jaar. De band schiet met het epische Let’s Go direct goed uit de startblokken. Het is onmiskenbaar een knipoog naar de larger-than-life sound van de jaren ’80 en de vroege jaren ’90, maar dan gegoten in een hedendaags jasje. Ook het heerlijke Dangerous sprak me direct aan en is wat mij betreft zelfs de beste Leppard-song die ik in jaren heb gehoord (in ieder geval beter dan alles na Euphoria). Man Enough is vervolgens ook weer een feest van herkenning, maar klinkt ook fris en eigentijds.

Helaas trekt de band de lijn van deze eerste drie nummers niet door en volgen er wat minder sterke nummers, waarbij moet worden aangetekend dat de oude vlam in songs als Broken N’ Broken Hearted en All Time High nog hevig brandt. Verder is dit voor mij een vrij wisselvallig album, maar gelukkig wel weer een stapje in de goede richting.

Zonder twijfel is dit de beste Leppard-plaat sinds Euphoria uit '99, maar dat zegt eigenlijk ook weer niet zo veel. Dat de band met haar sound het vizier al enige tijd op de Amerikaanse markt heeft gericht, neem ik ze niet eens echt kwalijk. Wat ik wel jammer vind, is dat het songmateriaal ook op deze plaat soms te wensen overlaat. Dat komt niet in de laatste plaats doordat met name de ballades als We Belong en Last Dance gezapig klinken. Nee, dan zet ik liever Pyromania nog eens op.