PAUW - Macrocosm Microcosm (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pauw - Macrocosm Microcosm - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Naar het debuut van de Nederlandse rockband Pauw wordt al een tijdje met bijzonder hoge verwachtingen uitgekeken.

Het zijn verwachtingen die de band uit Twente uiteindelijk met speels gemak waar maakt, al kan ik maar niet wennen aan de openingstrack Memories.

Deze openingstrack schijnt de melodielijn te hebben ontleend aan een Chinees deuntje, maar het is ook de melodie van het afgrijselijke Koningslied en wie wil daar nog aan herinnerd worden?

Vanaf de tweede track is het echter intens genieten van het weergaloze debuut van Pauw.

Pauw bestaat uit een stel jonge honden, maar de band verwerkt op haar debuut invloeden die meerdere decennia terug gaan in de tijd. Macrocosm Microcosm citeert stevig uit de psychedelische rockmuziek uit de jaren 60 en 70, maar gaat ook aan de haal met invloeden uit de prog-rock.

Het debuut van Pauw roept daarom bij mij associaties op met heel veel platen die ik hoog heb zitten, maar desondanks blijft de band vrij makkelijk overeind. Macrocosm Microcosm staat vol met heerlijk melodieuze rockmuziek, die al snel verslavend blijkt. Het is rockmuziek die uitnodigt tot wegdromen, maar het is ook rockmuziek die bijzonder knap in elkaar steekt, zodat je geen seconde wilt missen.

Pauw concurreert in dit genre met flink wat andere bands, maar in tegenstelling tot deze bands doet Pauw geen enkele poging om modern te klinken, waardoor Macrocosm Microcosm een volstrekt tijdloze plaat is geworden.

Het is een plaat die een belangrijk deel van haar kracht ontleent aan de suikerzoete melodieën en aan de dynamiek in de muziek van Pauw. Macrocosm Microcosm betovert met een prachtig klankentapijt en intrigeert met een hele fraaie instrumentatie vol subtiele wendingen en dynamiek.

Psychedelische muziek uit een ver verleden is de afgelopen jaren vaker geserveerd, maar nog niet zo goed als op het debuut van Pauw. Droomdebuut. Erwin Zijleman

Is het heel flauw als ik Jacco Gardner erbij haal? Nee? Nou bij deze dan. Allebei uit Nederland en allebei psychedelische muziek.
Dungen en Tame Impala wat ik hier zag staan vind ik persoonlijk toch een ietwat ander (retro-) geluid hebben. Pauw heeft het zoete dat Jacco ook heeft.
Wat lievere melodielijnen, en de dosis pop t.o.v. rock is bij beide acts wat groter dan bij Dungen of Tame Impala.

Namedroppen is en blijft altijd vervelend voor bands in kwestie denk ik, maar het geeft wel richting en ik wijs dan liever naar Jacco Gardner. Dat ze allebei uit Nederland komen maakt de link ook net even wat sterker.

En is het wat? Ja, ik vind van wel. Lekker dromerig af en toe en de kwaliteit is hoog. Het ligt makkelijk in het gehoor, bevat geen moeilijkdoenerij en biedt wat je er vooraf al van verwacht. Dan is het goed wat mij betreft.

Ja, je kunt ook naar het werk van decennia terug grijpen. Prima, niks mis mee. Ik vind dat hedendaagse acts ook een kans mogen krijgen, zelfs als die dat doen met muziek die niet van deze tijd lijkt te zijn, en zelfs dat wil ik betwisten: laten we het namelijk tijdloos noemen.

Pauw mag van mij lekker pronken met die veren!

Kijk, dat het zó erg sixties is dat het bijna een parodie wordt (een sitartje, een fluitje en heel veel mellotron), daar kan ik me wel mee leven. Maar voor de rest weet ik niet wat ik erger vind: dat er zo weinig spannende melodieën in zitten, dat al die nummers met zo'n laf licht stemmetje gezongen worden, of dat het allemaal zo schandalig veel op de Temples lijkt. Wat steviger instrumentale passages gedurende de tweede helft halen het niveau wel een beetje op (met name via de twee delen van Glare), maar niet veel (en voor mij zéker niet genoeg). Op basis van de EP had ik hier eigenlijk veel meer van verwacht.