Fairport Convention - Unhalfbricking (1969)

Had dit album de kwaliteit van de vijf langere nummers over de gehele lengte volgehouden, dan had ik toch ernstig zitten twijfelen tussen 4½* en 5*. Nú echter zitten er die drie korte nummers bij die weliswaar samen amper 8 minuten klokken, maar die de flow van het album toch wel hinderen; de meligheid van Si tu dois partir, de steeds herhaalde slide-gitaar-slide van Cajun woman en de feeststemming-waar-ik-zelf-niet-aan-kan-deelnemen van Million dollar bash doen de plaat in mijn ogen geen goed. Maar dat zijn eigenlijk al teveel woorden gewijd aan de mindere punten van een album dat, zoals gezegd, op z'n beste momenten echt subliem is: die dulcimer op het openingsnummer die klinkt als een soort drone-gitaar, het spectaculaire instrumentale slot van A sailor's life dat toch ook weer heel subtiel wordt afgerond, de onderkoelde gitaarbegeleiding van Autopsy die me doet denken aan Peter Greens Albatross, en natuurlijk het onvolprezen Who knows where the time goes?, dat hier de lijst met favorieten aanvoert en ook van mij een vinkje krijgt (naast Denny's andere bijdrage aan dit album). Zo kom ik uit op 4*, maar nu zit ik toch ernstig te twijfelen tussen 4* en 4½*...
        Nog even een lans breken voor de remaster van mijn versie uit 2003 (met de twee bonustracks); de intimiteit en de warmte van bijvoorbeeld Who knows where the time goes? zijn echt bijna ongeëvenaard, terwijl de bassdrum op het intro van Cajun woman klinkt alsof Martin Lamble bij mij in de kamer zit wanneer ik mijn Loudness aanzet. En voor wie daar op let, klopt het nou dat op Autopsy het couplet in 5/4 is, het tussenstuk (met Denny's "mmm") in 3/4, en het refrein in 4/4?