The Black Crowes - $hake Your Money Maker (1990)

Wat een fantastisch album is dit zeg! Dit debuutalbum is een schot in de roos. Heerlijke southern rock doordrenkt met blues en soul. Op zeven van de tien liedjes ligt het tempo lekker hoog en de drie rustmomenten zorgen ervoor dat je even op adem komt. Die rustige liedjes zijn overigens op geen enkele manier vullers, want ”Sister Luck”, ”Seeing Things” en ”She Talks to Angels” zijn prachtige ballads, waarvan ik ”Seeing Things” de allermooiste vind. Opener ”Twice as Hard” en het daaropvolgende ”Jealous Again” zijn lekkere stuwende bluesrock liedjes waarop direct duidelijk is dat gitarist Rich Robinson de meest aanstekelijke en onweerstaanbare riffs uit zijn gitaar tovert. Vanaf dat moment is Robinson in ieder geval een van mijn favoriete (slag)gitaristen om naar te luisteren. Zanger en broer Chris Robinson heeft de perfecte stem voor de muziek van The Black Crowes. Cover ”Hard to Handle” krijgt de beste uitvoering die het zich kan wensen en voor alle liedjes geldt dat het plezier er vanaf spat. ”Shake Your Money Maker” is zo’n plaat die je niet zonder glimlach kunt beluisteren. Wat een energie en beleving. Dit album rockt de pannen van het dak en is in het grunge tijdperk een verademing; stevige rockmuziek met een retro feel dat teruggrijpt naar oude tijden. Op de twee afsluitende tracks ”Struttin’ Blues” en ”Stare it Cold” gaat het tempo nog even lekker flink omhoog en wordt dit geweldige album in stijl afgesloten. The Black Crowes leveren een ijzersterk visitekaartje af en zijn vanaf dat moment een van mijn favoriete bands. Topalbum!

Gave band, gave (goed geproduceerde) plaat.

Favoriet is "Hard to Handle", kan er niet wakker van liggen dat het een cover is van Otis Redding, van de uitvoering kun je alleen maar zeggen dat ze het uitstekend hebben gedaan.

Met plezier naar geluisterd!

Je gooit Exile on Main St. en Let It Bleed van The Rolling Stones samen met Fire and Water van Free in de blender; voeg daarbij nog wat vleugjes Jimmy Page riedeltjes toe, en je hebt een nieuw product; genaamd The Black Crowes.
Zelfs op de albumhoes zien de leden er uit als The Stones in hun drugsrijke periode; alleen gitarist Rich Robinson niet; die is een exacte kopie van Paul Kossoff van Free.
Jealous Again heeft precies dezelfde piano als Honky Tonk Women.
Maar is dit erg?
Nee, ik stoor mij hier niet zo aan.
Het scoorde prima, en bij de opvolger zou wel wat meer van de eigen sound hoorbaar zijn.
Verder is het allemaal prima gespeeld, en kwalitatief gezien dik in orde.
Alleen de originaliteit is ver te zoeken.

Hoewel ik Southern beter vind, krijgt SYM ook vijf sterren. Dit was mijn kennismaking met The Stones 2.0. En dat bedoel ik positief. Hoewel ik lang een enorme fan van de Stones ben geweest, kon ik een tijd niet meer naar Mick en consorten luisteren omdat de broeders Robinson aan de deur klopten.

Hun muziek is dieper, de riffs zijn ingenieuzer en de teksten veel poëtischer. Dit album kocht ik in Amsterdam. Ik ging regelmatig naar Fame en luisterde dan snel achter elkaar naar de intro’s van het album. Op de een of andere manier zegt het intro mij iets over de rest van het nummer. Het ene intro was nog beter en veelbelovender dan het andere.

Jealous Again, Sister Luck, Twice As Hard, Strutting Blues... Als je van gitaren houdt, kan het niet anders dan dat je deze nummers vaker dan één keer gaat luisteren. She Talks To Angels is geschreven toen Rich 18 jaar was. Yeah, that sums it up.