The Roots - Organix (1993)

Vijftien jaar later kom ik nog altijd tot dezelfde conclusie. Anno 1993 was dit weliswaar niet bepaald vernieuwend meer, en ook is het vrij sober in de zin dat er geen samples of scratches te horen zijn, maar de middelen die wel ingezet worden (drums, bass, piano, gitaar en natuurlijk rap) smelten samen tot een soort summum van wat hiphop tot dan toe is geweest. Vanaf het geweldige Pass the Popcorn tot de hemelse finale met eerst het vuige Common Dust en voorts het epische The Session, vliegen de hoogtepunten (Good Music, Grits, Essawhamah?, om er een paar te noemen) je om de oren. De plaat barst van het plezier en de no nonsense. Klassieker met hoofdletter K voor mij, zeker als je bedenkt dat het het startschot is van misschien wel de beste discografie binnen hiphop. Mijn 4,5 blijft fier staan.