Donny Hathaway - Everything Is Everything (1970)

Viel me ietwat tegen. Vooral het begin. Tegen het einde begon ik het pas mooi te vinden.
Mooie stem, maar niet echt speciaals.

Thank You Master


3,5*

Laatst weer eens beluisterd, en moet het toch echt wel verhogen. Naast Thank You Master is ook I Believe to My Soul werkelijk geniaal.

4* en toch wel een speciale stem

Geweldige Cd, allemaal fantastische tracks, Dony Hathaway is een wereldzanger met geweldige teksten, het instrumentele gedeelte is ook uiterst geslaagd. Van een paar wondermooie rustige tracks tot lekker happy: deze Cd heeft het allemaal, gewoon erg compleet en mist niks. Thank You Master (For My Soul) blijft het beste nummer hier, I Believe to My Soul is ook een favo, Je Vous Aime (I Love You) is toch een originele liefdes-track, oke Soul/RnB kent er zo miljoenen, maar dan met een frans mooi stukje erin vind ik toch uniek. Veertje 007 Erg bedankt voor de aanrader.

4,5* (met latere kans op verhoging, grote kans trouwens).

Debuutplaat van Dé stem!. Donny Hathaway is misschien wel de meeste begenadigde vocalist die de soulmuziek gekend heeft (strijd samen met Sam Cooke om deze titel).
Misschien voor sommigen wat te slick, maar ik geniet met volle teugen.

Donny Hathaway valt nooit slick te noemen. Hij weet op dit album een mooie combinatie te bekomen van rustige soul en funky sounds. De valkuilen die er in dit genre wel zijn worden mooi omzeild. De meeste songs zijn eigen composities. Hiervan is vooral de instrumental 'The Ghetto' erg sterk. Hier bewijst Hathaway nog eens dubbel en dik zoveel meer te zijn dan een begenadigd zanger. Toch is ook op dit album mijn favotiete song een cover (hij doet dat toch zo goed): 'I Believe to My Soul'. Over de hele lijn een erg sterk debuut.

Ik ben -naast het bekendere nummer The Ghetto- tot nu toe vooral fan van nota bene de bonustrack A Dream.

Het begon allemaal zo mooi voor Donny Hathaway en zijn Everything is everything. Critici noemden hem één van de meest veelbelovende soulzangers van die tijd, en een paar jaar later zou hij zelfs een Grammy ontvangen voor zijn duet met Roberta Flack! Niemand kon vermoeden dat de start van zijn carrière tevens zijn langzame ondergang betekende. Hij leed aan zware depressies, was paranoïde en er werd bij hem ook nog schizofrenie vastgesteld. Hiervoor kreeg hij medicatie, maar zijn vrouw gaf aan dat hij over het innemen van die medicatie nogal luchtig dacht, en wanneer hij die medicatie niet innam was het onmogelijk om met hem samen te werken. Een ruzie met zangpartner Roberta Flack was dan ook niet te vermijden. Op 13 januari 1979 pleegde Donny Hathaway zelfmoord op slechts 33-jarige leeftijd. Iets wat niemand kon vermoeden met de komst dan dit debuut.

”I hear voices, I see people – saying everything is everything.” Het album opent al gelijk met een ontzettend aanstekelijk deuntje dat waanzinnig lekker klinkt, maar slechts een middelmatige voorbode van al het moois dat nog komen gaat. Zo volgt gelijk na het openingsnummer al het prachtige, romantische Je vous aime (I love you), behalve de soulvolle vibe lijkt het nummer ook een bluesachtig sausje over zich heen te hebben gekregen en dat maakt dit nummer alleen nog maar mooier. De cover I believe to my soul is zo mooi geworden dat deze versie met gemak het origineel van Ray Charles weet te overtreffen. De rijke instrumentatie zorgt ervoor dat dit één van mijn favoriete nummers op dit album is. Ook al was Ray Charles een grootheid, bij het beluisteren van deze cover zou ik me bijna willen afvragen: Wie is Ray Charles? Die eigenheid weet hij ook toe toe passen bij de Nina Simone cover To be young, gifted and black. De echte blues komt ook aan bod. Namelijk in de vorm van het geweldige Misty, heerlijke relaxte sfeer waarbij -naast de geweldige stem van Donny- de piano centraal staat en mooi naar voren komt. Die relaxte sfeer wordt enige tijd later afgewisseld met het funky, upbeat Sugar Lee dat eigenlijk grotendeels gewoon een instrumentaal nummer is ondanks dat er diverse vocalen aan te pas komen. Wat mij betreft het minste nummer op het album, maar gelukkig is opvolger Tryin’ times een stuk leuker. Tekstueel erg interessant, gericht op sociale aspecten / de maatschappij. Het nummer kent een ietwat jazzy maar uptempo sfeer en daarmee is dit weer een afwisselende muzikale richting op dit toch al erg veelzijdige album. Spiritueel wordt het met het door hemzelf geschreven gospelachtige Thank you master for my soul. Met The ghetto krijgen we weer een grotendeels instrumentaal nummer voorgeschoteld, deze is stukken leuker dan Sugar Lee, al had een daadwerkelijke songtekst (afgezien van het refrein dat vrijwel alleen bestaat uit de woorden ”The ghetto”) zeker niet misstaan.

Jaren later kunnen we denk ik gerust spreken van een klassieker in het soul genre. Een album die door steeds meer opgemerkt en gewaardeerd wordt. Terecht overigens, want ook al is Hathaway al jaren niet meer onder ons, hij verdient zeker credits te krijgen voor zijn solo-albums en dus ook Everything is everything. Echt perfect vind ik dit album niet, maar alleen al vanwege zijn versie van I believe to my soul zou dit album bij eenieder een luisterbeurt moeten verdienen.

Dit album is toch wel meer dan 3,5* waard. Ik doe een halfje erbij. Over het algemeen een zeer fijn album, maar (nog steeds) niet alle nummers overtuigen mij volledig.

Ik blijf die titelsong toch zo briljant vinden. Ik heb 'm inmiddels minstens 200x gedraaid, in de single- album- of live-versie. Het maakt niet uit: het blijft zo mooi. Nu ik er ook nog naar kan luisteren op de Rhino High Quality Mastering, word ik helemaal blij. Het nummer is alles tegelijk: funky, swingend, soulful, jazzy, heel erg mooi, toch ook weer een tikje ruig: fantastisch!
Het staat ook voor dit album, wat in totaal ook aan die beschrijvingen voldoet. En het staat ook voor Donny Hathaway zelf, alleen dan mag je er nog geniaal bijzetten en zeer begaafd, zowel als toetsenist, 'orkestleider' als zanger. Wat een fantastisch talent!

En wat jammer dat Donny tijdens zijn leven zo moest lijden, begrijp ik ook uit bovenstaande review van Angelo. De openingssong die ik wel heel erg goed en intens vind, komt zo in een wrang licht te staan: Voices Inside. Je leven is regelmatig een hel en dan bezorg je anderen de hemel op aarde. Heel veel respect voor Donny Hathaway.

A Dream

Gevonden op 180 gram vinyl voor een normale prijs.

En wat klinkt dat mooi zo'n Rhino uitgave. Weer een paar keer gedraaid: moet deze echt fantastische plaat verhogen naar 5 sterren.

Persoonlijk heb ik altijd een beetje het gevoel dat Donny Hathaway te vaak vergeten wordt in de soulwereld. Misschien komt dat wel door zijn veel te korte carriere door een vroege dood, maar dat doet niks af aan zijn nummers. Zijn nummers zijn namelijk van constante topkwaliteit. Ook op dit debuut weet Hathaway te overtuigen en werd niet voor niks als een soulbelofte gezien. Opvallend aan de muziek van Hathaway is dat hij best vaak covers speelde, maar die altijd zo naar eigen hand zette dat het een eigen nummer werd. Eeuwig zonde dat zijn paranoìa en depressies hem tot zelfdoding brachten.
1. Voiced Inside (Everything is Everything) – de gospel is bij Donny Hathaway nooit ver weg en dat hoor je meteen bij deze opener. Volle sound met de blazers, het sterke koor en natuurlijk de warme en krachtige stem van Donny. Een gedreven opener.
2. Je Vouse Aime (I Love You) – als je zo toe gezongen wordt dat iemand van je houdt dan ben je toch meteen klaar? Wat een romantiek en wat een passie. Donny Hathaway betovert je hier met zijn gouden stem, de backings versterken het nog maar eens, niet voorbijgaande aan de muzikale omlijsting.
3. I Believe To My Soul – de groove zit er meteen in, helemaal als de stem van Donny dan ook nog samen vloeit met de instrumenten. Krachtige blazers bepalen dit nummer, net als de groove uit het toestenwerk. Vocaal gaat Hathaway hier aardig los.
4. Misty – ik vind dat dit album altijd een beetje een bluesy vibe heeft. Vrij relaxte song met de nodige instrumentale invulling. Vol en rijk zijn daarvoor de juiste woorden.
5. Sugar Lee – gospel all over again. Goede groove in dit nummer dat vooral muzikaal is op wat kreten na. De muzikanten en Donny op piano gaan helemaal los op hun instrumenten.
6. Tryin’ Times – alleen de intro al. Dan ben je toch al verkocht? Je voelt de energie en de groove die onderliggend ligt. Die komt dan uiteindelijk ook echt los. Fantastische song.
7. Thank You Master (for My Soul) – hier komt de gospel en Donny’s geloof duidelijk om de hoek kijken. Geweldig opgebouwd nummer waarbij de spanningsboog constant on point blijft, mede door de instrumentatie. Donny laat zijn kunde op de toetsen duidelijk horen.
8. The Ghetto – Donny Hathaway op zijn grooviest. Bijna volledig instrumentaal nummer waar de muzikanten, inclusief Donny zelf, helemaal los gaan in een nimmer aflatende groove.
9. To Be Young, Gifted and Black – Donny Hathaway in zijn meest gevoelige modus. Natuurlijk een nummer met een duidelijke boodschap. Hathaway maakt zich dit nummer volledig eigen en raakt.
10. A Dream – meest bombastische nummer van dit album. Zit niet alleen in de instrumentatie, maar ook in de zangwijze. Een zeer boeiend nummer waar ik steeds weer nieuwe dingen in ontdek.

A dream , wat een bonustrack

Die bonustrack sluit niet zo goed aan bij de rest van het album, maar het is wel een magistraal nummer, inderdaad. Blij dat-ie op de recente Japanse reissue staat die ik onlangs op de kop tikte. Een pastorale uitvoering, die Donny's stem prachtig omlijst.

Kent iemand trouwens de oorsprong van dat nummer? Het staat niet op de oorspronkelijke LP-uitgave en ik kan er weinig over terugvinden op internet. Was het aanvankelijk een B-kantje of een nummer dat nooit eerder is uitgebracht? En behoorde het überhaupt wel tot dezelfde sessies?

Hey, vergeet Otis niet, hè?

Wow! Wat een sublieme vocale kwaliteiten heeft hij. Daarmee vertolkt hij hier op voortreffelijke wijze zijn intense gevoelens. De muzikale omlijsting is bijzonder fraai. I Believe to My Soul en Thank You Master (For My Soul) zijn de parels.