Todd Rundgren - A Wizard / A True Star (1973)

Als ik 3* stem staat dat synoniem voor een weinig onderscheidend album dat niet vaak de weg naar de cd-speler zal terugvinden. Misschien vreemd om Todd Rundgren hierbij te scharen omdat er eigenlijk weinig aan te merken is aan A Wizard, a True Star.

Het album begint apart al weet het wel te boeien. Maar als snel irriteer ik mij aan de gladde sound en de overijverige productie. Nergens worden noten verkeerd aangeslagen maar dat maakt het werkje behoorlijk 'belegen'. Ik mis een bepaalde spontaniteit.

Tegen het einde worden de liedjes ook wat minder origineel en begint het soms zelfs een herhalingsoefening te worden. Een wat rauwere zang en cleaner geluid had wonderen gedaan. Na een half uur raak ik de aandacht kwijt en die wordt niet meer hervonden. Er komen teveel geluiden op mij af die mijn hersenen niet naar interessante songs weten te vertalen.

Jammer maar helaas. Misschien een idee om het debuut eens te gaan beluisteren? 3*

Op onderdelen zitten er hele melige stukjes tussen, maar de kracht zit in het geheel. En dan is het een werkstuk dat overloopt van de inspiratie en klopt het als een bus. Inspiratie; de geest werd wat geprikkeld door Ritalin (en wie weet wat nog meer? ), en de diagnose ADD zit er niet heel ver naast, denk ik, al blijft de focus steeds scherp. Maar, samen met Something/Anything? van een jaar eerder, het onbetwiste hoogtepunt in de discografie van de man. Vanwege die eenheid ook het beste af te luisteen in één luisterbeurt. Daarbij valt vanwege de speelduur van 56 minuten de te krap geperste vinylversie af en gaan we voor de CD.

In mijn geval is dat de in de UK geproduceerde versie op het Castle-label uit 1987 (CLACD134). Beter gaat het niet worden. HiFi klinkt het niet, want de productie bestaat uit vele overdubs op een 8-sporen recorder, die tegen deze wijdse spielerij niet helemaal opgewassen blijkt en hier en daar in de vervorming terecht komt. Remasteren helpt dan ook niet meer, dus is deze kale CD-versie nog steeds de beste.

Todd Rundgren was de man van de grote ideeën, persoonlijk tot op het bot en origineel in alles. Niet altijd kwam hij met zijn experimenten aan de goede kant terecht van wat we geslaagd kunnen noemen. Maar hij probeerde het in ieder geval, zocht de maximale creatieve vrijheid. Op dit album integraal geslaagd, dus een terechte volle score. Vandaag de dag ondenkbaar dat een artiest zich zo mag uitleven op kosten van de baas. We zijn een stukje vrijheid kwijtgeraakt. Zo voel ik dat. Op 2 maart vijftig jaar geworden. Mooi jaar, 1973. Nee, ik weet het, het is nu allemaal veel beter geregeld, maar toch ...

Gisteren Something / Anything beluisterd. En ja, op de een of andere manier moet dan gelijk deze A Wizard / A True Star er achteraan. En voor de volledigheid straks ook nog Todd.

Die drie prachtalbums horen wat mij betreft bij elkaar, hoewel ze onderling toch flink verschillen. Ze laten een ontwikkeling zien van een artiest die (op de eerste van de drie) zijn talenten aan het ontdekken is, die op zijn tweede de algemeen geldende grenzen aan het overschrijden is om zo zijn eigen grenzen te ontdekken. En die op de laatste van die drie zijn uiteindelijke vorm vindt.

Niet dat ik ze dus in oplopende volgorde beter vind. Nee, wat mij betreft zijn ze kwalitatief gelijk en kan ik na al die jaren met veel plezier genieten van de artistieke ontwikkeling van deze (destijds pas 23-26(!) jarige) muzikant.