Todd Rundgren - A Wizard / A True Star (1973)

Definitief een halfje verhoogd . Echt een groeialbum . Kent eigenlijk 2 delen . De experimentele en de meer melodieuze . De overgangen zijn sterk en wat is het weer knap geproduceerd .
13 t/m 19 blijkt geniaal . Het gebeuren ervoor blijft erg van de hak op de tak , maar er zitten wel geweldige vondsten bij . Meer , meer , meer . Rundgren is mijn ontdekking van 2010 . Beetje laat , maar ben wel heel erg blij deze muziek ontdekt te hebben .

Ook mijn ontdekking van het jaar 2010, en deze staat zelfs al een behoorlijke tijd in mijn top 10. Todd is voor mij één van de grootsten der aarde. Eeuwig spijt dat ik dit jaar niet naar zijn concert in Amsterdam ben geweest waar hij dit album geheel live speelde. Ik kende 'm toen net een week of twee, wist niet hoe zijn huidige vorm was, wist niets van de man, tja...

Toevallig ook mijn ontdekking van het jaar. Samen met The Smiths. (en vele andere New Wave albums)

En dat voor 15 Euro !! Something/ Anything? voor 5 en deze voor 10 Euro .

ik heb helaas nog geen ene plaat van Todd.

Ik koop alleen in winkels en ben nog geen plaat van hem tegengekomen

Something / Anything vond ik bij FRS in een afprijsbak . A Wizard , A True Star bij een zaak bij mij in de stad ( Zaandam)
Deze zaak heeft inhoudelijk een hoop keuze , vooral ook op het gebied van de betere popmuziek zeg maar .

A Wizard, a true Star.....een titel die de lading van dit meesterwerkje wel dekt. Rundgren gaat hier als een duizendpoot te keer en heeft een brede kijk op muziek maken. Soms doet het mij -in de benadering- ook wat denken aan een Freddie Merqury, die net zo makkelijk een croner was, als een rockzanger, of een gedragen ballad deed. Variatie genoeg en het maakt dit album tot een aangename ontdekkingsreis.

Ik ben een grote Todd fan. Zelfs Healing vind ik erg mooi. En toch heb ik altijd moeite met dit album. Ondanks de algemene brede waardering. Ik kan het niet te pakken krijgen.

Ik begrijp wat je bedoeld . Er is zeker in de beginfase moeilijk vat op te krijgen . Todd is hier allerzins extreem in de weer met allerlei collage's en van zweverig naar hard .
Je moet er ook de humor er van in zien .
Something / Anything is overzichtelijker , al gaat hij ook daar alle kanten op . Maar dat vind ik uiteindelijk wel zijn finest hour .

Zen Archer

Ja, die is mooi. De live-versie van dit nummer die staat op "Back to the Bars" vind ik echt magistraal.

Gisteren deze cd gekocht in de Fame in Amsterdam en klinkt erg goed!
Nu net voor 2e keer gedraaid en vind hem al weer beter geworden.

Deze gast zat echt boordevol ideeën getuige de a-kant waar werkelijk ieder liedje weer compleet anders is, de b-kant daarentegen is ietsje 'normaler' wat ook tot zeer goede liedjes leidt. Mooie van dit soort gasten is dat ze zich geen reet aantrekken van songstructuur en compleet hun eigen weg kiezen. Bij de eerste seconde van 'International Feel' hoor je al dat dit een bijzonder album is. Was toen heel even bang dat dit een erg 'freaky' album is maar dat valt nog erg mee.

Kende deze man totaal niet, maar dit smaakt zeker naar meer!
Klinkt erg uniek, zou hem niet ergens in kunnen scharen eigenlijk.
Misschien Frank Zappa?
Of trap ik nu op zere tenen?

Nee hoor , die Zappa absurditeit zit er wel een beetje in , maar Rundgren bewandeld toch duidelijk zijn eigen weg . Getuige ook de meer songgerichte aanpak op het 2e gedeelte .
Rundgren kan loos gaan en groots uitpakken , maar je ook overrompelen met kleine liedjes .

Als we Todd al ergens onder kunnen scharen, is het de toen sterk vertegenwoordigde progrock; Genesis, Yes, Pink Floyd, Jethro Tull, Van der Graaf Generator, die hoek. Qua gekte en eigenzinnigheid is de vergelijking met Zappa nog niet eens zo'n gekke.

Dit is denk ik wel het meest extreme album van Todd, zonder geeikte songstructuren en heel veel geluidjes, piepjes, kraakjes, maar ook geweldige nummers. Zen Archer (hieronder al genoemd) is een mooi voorbeeld.

Music4ever; Something/Anything is een album dat veel meer songgericht is en hier staan ook een heleboel mooie dingen op. Lijkt me een logische 2e aanschaf.

Van de lijst die je opnoemt ken ik alleen Van Der Graaf Generator niet of nauwelijks, van de rest heb ik één of meerdere albums.
En ja nu je het zegt, het heb wel wat weg van elkaar!
De vergelijking met Zappa was ook puur op die 'gekke' liedjes gericht, want idd het 2e deel van de plaat is een stuk gestructureerder.
En bij Zappa is echt ALLES maf en gek.

Something/Anything zal ik zeker eens checken, zie op meerdere sites dat ze dat album zelfs hoger aanslaan dan deze. Belooft dus veel goeds!

Tony noemt een aantal progrockbands . Daar zit in sommige gevallen wel een vergelijking die opgaat , maar Rundgren gaat veel breder in stijlen . De prille Utopia albums zijn behoorlijk prog .

De soloalbums uit deze periode vliegen alle kanten op . Misschien toch een soort Artpop/rock ?

Todd is niet in een hokje te plaatsen. Progrock is maar één genre waarin Todd zich bewoog. Something/Anything heeft bijv. niets met prog te maken.

Tegenwoordig treedt hij op met Robert Johnson covers en blues-bewerkingen van eigen werk. Todd verzint altijd wel weer iets nieuws.

De reden waarom mensen denken dat het tweede deel van de plaat gestructureerder is komt omdat het eerste deel doorgecomponeerd is (een term uit de klassieke muziek). Alle korte nummers lopen in elkaar over zonder dat er teruggekeerd wordt naar herkenningspunten. Todd blijft rechtdoor gaan en blikt niet terug. Het tweede deel is toegankelijker en anders (conventioneler) van structuur.

Dat is het mooie van Todd: Hij bestrijkt zoveel stijlen dat je met gemak een verzamelaar kunt samenstellen met bloedmooie melodieuze singer/songwriter liedjes, maar net zo gemakkelijk een verzamelaar kunt vullen met weirdo progrock of met pure synthesizer electronica. Welke kant hij ook opschiet, hoe gevarieerd zijn oevre ook is, de kwaliteit druipt (bijna) overal vanaf!!

En laten we niet vergeten dat de basis van Todd lag in de band Nazz, die, jawel, The Beatles als belangrijkste inspiratiebron had.

Dit was voor mij mijn 1ste kennismaking met Rundgren..buiten de betrokkenheid op Bat Out of Hell. Vandaag op een platenbeurs de lp gehaald samen met Healing. Zal me niet verbazen als het rechtdoor gaan en niet terugblikken, ook de kern raakt wie Rundgren als muzikant is.

Als ik 3* stem staat dat synoniem voor een weinig onderscheidend album dat niet vaak de weg naar de cd-speler zal terugvinden. Misschien vreemd om Todd Rundgren hierbij te scharen omdat er eigenlijk weinig aan te merken is aan A Wizard, a True Star.

Het album begint apart al weet het wel te boeien. Maar als snel irriteer ik mij aan de gladde sound en de overijverige productie. Nergens worden noten verkeerd aangeslagen maar dat maakt het werkje behoorlijk 'belegen'. Ik mis een bepaalde spontaniteit.

Tegen het einde worden de liedjes ook wat minder origineel en begint het soms zelfs een herhalingsoefening te worden. Een wat rauwere zang en cleaner geluid had wonderen gedaan. Na een half uur raak ik de aandacht kwijt en die wordt niet meer hervonden. Er komen teveel geluiden op mij af die mijn hersenen niet naar interessante songs weten te vertalen.

Jammer maar helaas. Misschien een idee om het debuut eens te gaan beluisteren? 3*

Ik zie dat je nog niet op Something/Anything gestemd hebt, dat zou een logischere keuze zijn. Persoonlijk vind ik Todd's vroege platen ook goed, maar ze worden vaak wel als wat minder overtuigend gezien.

Deze gisteren ook weer eens uit de kast gehaald. (Al twee jaar niet meer gedraaid )

Het is onmogelijk voor mij om te zeggen welke beter is, deze of "Something/Anything?" (de Runt-lp "The Ballad Of Todd Rundgren" doet trouwens ook niet veel onder).

Op eerdere platen klonken veel composities een beetje als de nummers van Carole King (of Goffin-King). Ik weet niet of anderen dit ook hebben, maar op dit album doen de nummers -zoals openingstrack 'International Feel' - me vaak denken aan Queen (of andersom, aangezien Queen toen nog niet echt beroemd was). Zou me niets verbazen als Queen (een beetje) geinspireerd werd door deze plaat. Op die manier hangt Rundgren perfect tussen mijn twee favoriete soorten artiesten in: de ingetogen singer-songwriters en de bombastische rockbands zoals Queen.

Favorieten? Geen... Dit album moet je als een geheel beluisteren!

Ik vind het eerste gedeelte geweldige vondsten , maar ben op een gegeven moment wel blij dat Todd op een bepaald moment weer terugkeert naar de echte songs . Sometimes I Don't Know How I Feel vind ik dan ook wel the highlight op deze plaat . Prachtig nummer !

Top live gespeeld in Paradiso. TODD heeft ook hier weer iets moois van gemaakt

Volkomen langs mij heen gegaan potdomme. Ik had 'm graag een x live aan het werk gezien.
En dit hele album gespeeld zeker ?

Ja. Heb er wel de opname van, maar daar gaat steeds iets mis met z'n stem (die wegvalt).

Dit album zit nu al 2 dagen in de auto-cd speler en de waardering over de hele linie begint steeds groter te worden.
Met het tamelijk hilarische eerste gedeelte had ik wat moeite, maar dat stadium ben ik inmiddels gepasseerd.
Het is van de hak op de tak, maar toch is het een puzzel die klopt.
En een beetje moeite moeten doen voor een plaat die niet het meest toegankelijke biedt, is best aangenaam.
Elke keer ontdek je weer nieuwe geniale vondsten. En dat dit een geniale plaat is , is duidelijk.
De volle score komt heel dicht in de buurt.

TOD was zijn tijd ver vooruit

Het begint en eindigt met International Feel, dus dat laatste klopt niet.

Bikkel, ben je al bekend met Utopia's RA?

Dat is één herkenningspunt op de hele plaatkant. Ik bedoel natuurlijk dat de nummers geen standaard popstructuur hebben waarin steeds opnieuw teruggekeerd wordt naar hetzelfde couplet of refrein.