Anderson Ponty Band - Better Late Than Never (2015)

Het nadeel van het geven van 1,5* zonder toelichting is eigenlijk voor andere users een beetje irritant.
Zeker bij een album waar maar weinigen zullen stemmen.

Aangezien het gaat om een nieuw album van ex Yes voorman Jon Anderson zijn er ongetwijfeld mensen geïnteresseerd in wat hij heeft uitgebracht.
Alleen zien dat er 1 keer 1,5* is gegeven is dan dodelijk. Op Amazon, geven 10 van de 14 stemmers het album 5*****. Voor wat dat dan ook waard is.

Een bijkomend nadeel is, dat een user die enkel stemt en geen bericht achter laat, ook geen notificatie krijgt dat er een berichtje bij de plaat staat.
Zo zullen we ons eeuwig vragen waarom die 1,5* is toegekend.

Oplossing is natuurlijk om namsaap even te taggen

Interessant is een "oud in een nieuw jasje" geluid van Jon natuurlijk altijd wel. Ik vraag mij alleen af waarom hij hiervoor nu per se een aantal oude Yes nummers moest pakken. Hoewel de stem van oud Yes-zanger Anderson nog altijd een gevoelige snaar raakt, kan hij naar mijn inziens een overbekend nummer als "Owner Of A Lonely Heart" maar beter achterwege laten. Liedje drie, dit nummer ken ik dan weer niet, is wel mooi! Je gaat onwillekeurig toch vergelijken!

Ik zal het album niet kopen, de Yes en Jon Anderson dagen liggen al zo lang achter mij! Jon kan waarschijnlijk nog best aardig meekomen, maar dan gewoon met de enige echte Yes. De arrangementen op deze schijf vind ik niet mooi, zoals bijvoorbeeld bij "Wonderous Stories".
Een nummer als "Renaissance of the Sun" daarentegen, doet het dan weer een stuk beter.

Ach... en als hij het nog maar leuk vind. Toch? Ik hoop op mijn zeventigste, tachtigste en hopelijk nog veel langer... ook nog wel zóóó te kunnen *zingen of *swingen.

*Doorstrepen wat niet gewenst is.

Oei! Wordt ik even ter verantwoording geroepen voor mijn 1,5 voor dit album...

Om zo'n gewicht (ik lees de term 'dodelijk') aan mijn stem - en daarmee mijn mening - te geven is teveel eer . Ik neem aan dat mensen die geïnteresseerd in wat Jon Anderson tegenwoordig doet zich niet laten afschrikken door mijn mening.

Maar goed, het feit dat mijn cijfer zo'n sterke invloed heeft op het gemiddelde van dit album zegt al iets over hoe interessant dit album blijkbaar is voor veel muziekluisteraars. Om dit argument gelijk te ontkrachten omdat veel stemmers natuurlijk ook geen garantie is voor goede muziek.

Maar goed, over het album.... Ik heb dit jaar nog niet zo'n slap en inspiratieloos album gehoord. Muzikaal vakmanschap, dat wel, maar alle emotie is vervangen door ervaring en routine. Er wordt netjes binnen de lijntjes gekleurd (behalve door Jon dan, die is de kleur in zijn stem wel kwijt) maar het klinkt allemaal te braaf. Dat 10 mensen op Amazon daar anders over denken prima......

Terwijl ik dit stukje intik ben ik het album nogmaals aan het luisteren. Een 1,5 is misschien erg hard en er mag wel een halfje bij maar een voldoende gaat dit niet worden aangezien ik verwacht dit album vandaag ook voor het laatst te zullen horen. Er wordt zoveel mooie inspirerende muziek uitgebracht dat ik daar mijn aandacht aan ga geven .

Overigens Ozric Spacefolk en musician, het staat jullie natuurlijk vrij om het gemiddelde van deze plaat omhoog te trekken middels een stem

Een Jon zonder emotie bestaat niet, al komt zijn stemgeluid door de hoge leeftijd hier en daar niet al te best meer uit de verf. In een jaar waarin echt heel veel goede muziek is uitgebracht, bungelt een dergelijk album altijd wel ergens onderaan. Desalniettemin, het blijft weliswaar een zeer matig album in een aantal opzichten, ik vind het toch altijd weer leuk om iets van Jon te horen.

Ik vind het oude wijn in nieuwe zakken en vind de originele uitvoeringen (veel) beter. Leuk, maar niet meer dan dat. Een twee omdat ik ze normaliter hoog heb zitten. Missertje zeg maar

Gelukkig heeft Jon Anderson revanche genomen op zowel deze plaat alsmede op de laatste twee albums van Yes met het fantastische Invention Of Knowledge. Het is een prima zet geweest door met Roine Stolt te gaan samenwerken. Ik denk dat het super belangrijk is met wie je artistiek in zee gaat.

Te weinig rustpunten, nogal een drukke boel ook door Ponty die er zo nu en dan wat doorheen mag fiedelen, knap hoor maar voegt weinig toe, had er meer van verwacht en z'n statische geluids-esthetiek bevalt me ook niet. Op zich leuk om Jon eens in een jazzy context te horen en vooral de toetsenspeler mag zich her en der lekker uitleven maar revolutionair is het allemaal niet meer natuurlijk, gezellig, op z'n best.