Wilco - Summerteeth (1999)

Na een aantal luisterbeurten moet ik zeggen dat deze plaat wel heel constant is. Het is moeilijk voor mij om betere en mindere nummers aan te duiden.

Langs de ene kant is dat jammer. Ik heb op Summerteeth nog geen 'Jesus Etc.' ontdekt.

Langs de andere kant is het natuurlijk een goede zaak. Het wil zeggen dat de plaat niet gaat vervelen na een paar nummers, dat je geen nummers skipt en dat je niet vaak hetzelfde nummer meerdere keren zal luisteren.

Opvallend is voor mij ook dat deze plaat wat luchtiger, wat vrolijker, wat meer 'summer' is dan Yankee Hotel Foxtrot en Sky Blue Sky, de twee andere platen die ik ken van Wilco. Voorlopig vind ik deze daardoor nu al beter dan SBS en eigenlijk zeker even goed als YHF, wat toch wel een compliment is!

Voor dit mooie geheel, voorlopig 4*.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik Jeff Tweedy een van de beste songschrijvers ooit vind. Zijn beste werk kan wat mij betreft de concurrentie aan met de liedjes op Revolver of Songs In The Key Of Life. Dat soort Wilco liedjes, die dus mogen horen tot de beste liedjes aller tijden, tel ik op Summerteeth drie:

1) Het bizarre liefdesliedje (?) She's A Jar ('With heavy lid/ my pop quiz kid/ a sleepy kisser/ a pretty war')
2) De apatische murder ballad Via Chicago (Rest my head/ on a pillowy star/ and a cracked door moon/ says I haven't gone too far')
3) Het titelnummer, waarin Tweedy zingt over wanhoop en verwarring ('he hits snooze twice/ before he dies'), terwijl gitaarlijntjes zomers rondfladderen.

Nog twee speciale vermeldingen, namelijk voor A Shot In The Arm, dat erg goed is, maar volgens mij nog beter was geworden als ze het niet zo overduidelijk gepland hadden als publieksmeezinger (met succes overigens), en ten tweede How To Fight Loneliness, in technisch opzicht een van Tweedys beste liedjes, maar net iets te sentimenteel naar mijn smaak.
(Tweedy is vaak sentimenteel, en dat past op een bepaalde manier ook bij hem, maar op elke Wilco-plaat staan wel een paar nummers die ik over het randje vind gaan: op deze plaat Loneliness, We're Just Friends, en eigenlijk ook My Darling. Geen slechte nummers, maar net, nét iets te zwaar aangezet wat mij betreft)

Enfin, die vijf nummers vind ik de echt briljante liedjes op deze plaat, het soort liedjes dat diep onder je huid kruipt en die de hele dag door je hoofd blijven spoken. De rest van de plaat haalt dat niveau niet, en wat dat betreft zijn hun latere platen beter.

Waarom dan toch 4,5* ? Omdat popmuziek nou eenmaal om meer draait dan geniale liedjes alleen. Het draait ook om mooie muziek: lekkere gitaarriffs, hemelse zangharmoniën, vreemde, verstopte geluidjes...

En daar hebben we het sterkste punt van Summerteeth te pakken. Wilco, op hun vorige platen nog een rauwe gitaarband die in de studio alles min of meer live op tape kwakte, heeft hier ontdekt wat je kan doen in een studio, en wat je kan doen met keyboards. Het lijkt wel of de geest van Brian Wilson a la Pet Sounds tijdens de opnames reïncarneerde in twee personen: Tweedy en de inmiddels overleden multi-instrumentalist Jay Bennett. Vooral die laatste mag, aan de credits te zien, gewaardeerd worden als het genie achter het unieke geluid van Summerteeth.

Neem nou opener Can't Stand It. Op Being There zou dat alleen maar een goede rocker zijn geweest, maar Tweedy en Bennett musiceren het nummer naar ongekende hoogtes, met op elkaar gestapelde gitaar- en pianolijntjes die je nooit meer uit je hoofd krijgt. Nothing'severgonnastandinmyway(again) is zelfs middelmatig, maar maakt zichzelf toch onweerstaanbaar door een heerlijk Beach Boys-refreintje. Toppunt is echter Pieholden Suite, zo mager dat je het nauwelijks een 'liedje' kunt noemen, maar who gives a sh-- als er zulke muziek onder is gezet. Als je nummers hebt die klinken als een warm bad, dan is Pieholden Suite een week bij vakantie bij geneeskrachtige bronnen.

Door de geweldige arrangementen, in combinatie met de drie á vijf echt onvergetelijke liedjes haalt Summerteeth alsnog makkelijk de criteria voor een essentiële Wilco-plaat. Ik vergeef het ze makkelijk dat Tweedy soms teruggrijpt op zijn overbekende Countrypunk-clichés (I'm Always In Love), of dat afsluiter In A Future Age een beetje te schetsmatig blijft. Omdat we schijnbaar kritisch moeten blijven, kost ze dat een halve ster. Zo, en nu niet meer zeuren, maar luisteren.

Kijk, dit zijn de berichten waar het om draait

Dat zijn de heren Louris, Perlman en Tweedy met enkele anderen toch ook geworden? Dat mondde uit in een "hobbygroep": Golden Smoke. Die tot op de dag van vandaag nog bestaat, weliswaar met wisselende bezetting. Maar voor fans van Wilco en The Jayhawks zeer de moeite waard om eens te gaan beluisteren. Verder over Summerteeth! Daar is al alles over gezegd in vorige reakties. Een dijk van een album!

Lekker plaatje niet maar ik ben het niet helemaal eens met sandokan veld. Het is idd dat ze het opnemen in een studio ontdekt hebben. Vaak gaat dat dan samen met een wat teleurstellende live prestatie. Waar de nummers van deze CD live mi nog veel beter uit de verf komen. Dus het gaat niet ten koste van de liedjes en ben het er ook niet mee eens dat er slechte op deze plaat staan. Van begin tot eind een top cd.

Prachtplaat zonder twijfel, hopelijk spelen ze hier volgende maand wat van in de Effenaar. Maar toen ik vandaag I'm always in love voorbij hoorde komen, moest ik toch wel heel erg veel aan the Velvet Underground denken, I'm waiting for the man was het eerste wat ik dacht toen ik dit intro weer eens hoorde.

Het was wel even schrikken toen ik Via Chicago live op lowlands zag, ik kende dat nummer in de tijd nog niet echt. Die enorme chaos, en Tweedy blijft rustig doorgaan met zingen, ik mag dat wel .

Voor de zoveelste keer :

Ashes of American Flags dvd

Bestellen!

Helemaal met je eens. Ik heb 'm al een paar maanden en is Grandioozzzzz!!!!! , zoals ook dit album ennuh eigenlijk alle Wilco albums

Jeff Tweedy maakt zijn plaat, waarin de invloeden van The Beatles, The Beach Boys en The Kinks onmiskenbaar zijn. De ultieme Wilco-popplaat. Goede songs (Tweedy blijft een meesterlijke songsmid), maar ik prefereer het geluid van 'Being There', maar vooral van de 2 albums die hierna zouden volgen.
Hier en daar een kleine irritatie met de twietende synth-geluid, vooral in de eerste helft van het album. Maar toch weer voldoende subtiele klasse om met gemak 4**** te kunnen weggeven. Topband.

Op naar Yankee Hotel Foxtrot dan maar Cor?

Wilco, wat moet ik ermee.

Ik herinner me nog goed toen A ghost was born uitkwam. Toen was dit de eerste kennismaking met Wilco. En het viel me wat tegen. Nu nog steeds. Vooral die diepgang ontbrak bij me. Paar jaartjes later, nu dus, voor de eerste malen geluisterd naar deze Summerteeth. Eveneens teleurgesteld. . Lijkt me wel spijtig.

Misschien kan ik nog Foxtrot proberen?

Wat voor een diepgang mis je eigenlijk? Zowel muzikaal als tekstueel zit er wat mij betreft behoorlijk wat diepgang in, er valt in de muziek vrij veel te ontdekken. Yankee Hotel Foxtrot is een plaat die je langzaam aan steeds meer pakt (dat is mijn ervaring dan). De eerste luisterbeurt blijven de poppy nummers meer hangen, maar nummers als Poor Places hadden bij mij iets langer nodig. Maar dit soort platen blijken op de lange termijn toch altijd de beste te zijn. Ik denk dat Wilco geen band is die je na een paar luisterbeurten kan afschrijven, maar als het gewoon jouw muziek niet is, kan dat natuurlijk .

Voor mij komt het redelijk oppervlakkig naar boven. Ik kan maar niet die klik maken met deze. Ik zal Summerteeth wel weer boven halen om nog es te beluisteren. Misschien valt de frank dan toch. De duur vind ik meestal niet zo nadelig maar bij deze duurt het wat lang.

Ik ben wat deze band betreft een inhaalslag aan het maken, vandaag dit album ( eindelijk ) op de kop getikt voor 7,95.
Ik kende de plaat al wel en dat beviel mij zeer goed.
Definitieve beoordeling volgt.

7,95 euro is geen geld voor zo'n dijk van een cd. Ik ben heel benieuwd naar je mening over deze cd. Ik ben er deze ochtend weer eens "doorheengezapt", maar ga 'm vanavond weer eens helemaal beluisteren.

Het nummer She's A Jar heeft werkelijk alles in zich.
Ongelooflijk goed nummer

Kwartje begint langzaam te vallen, het heeft even geduurd maar dit album wordt per draaibeurt beter.
Dacht ik eerst hier 3 sterren aan te plakken , later 3.5 zit ik nu toch wel op 4 sterren.
Het heerlijke openingsnummer Can" t Stand It is dat alleen al waard !, maar er staan uiteraard meerdere mooie nummers op zoals A Shot In The Arm, ELT & Via Chicago.
Ik vond het eerst een onevenwichtig album, nu denk ik daar ondertussen wezenlijk anders over.
Lekkere muziek met heavy teksten.

Bij de eerste paar nummers blijft mijn aandacht er nog goed bij, maar vanaf ongeveer nummer vijf heb ik niet echt meer door wat ik aan het luisteren ben. Het hobbelt wat langs ofzo. Oplossing: meer luisterbeurrrten!

En het begint al te komen hoor. Vind alleen wel dat nummer vier de lekkere stemming zo afbreekt ofzo. Het past er niet echt tussen naar mijn smaak. Via Chicago is een hoogtepuntje.

Draai She's A Jar en je kan me oprapen. Wat een magnefiek nummer.

Eens.

Nothing'severgonnastandinmyway (Again) is trouwens echt een lekker brulnummertje met een sterk refrein (vooral die hoge stemmetjes doen het hem). How To Fight Loneliness is ook wel een grote favoriet geworden bij mij.

Dit album stikt van het talent, dat is mij tot zover al wel duidelijk.

Nothing'severgonnastandinmyway (Again) is geweldig en doet me op een of ander manier juist denken aan Revolver, van de Beatles..

Ik ben al geruime tijd Wilco-fan en ik ben dat geworden door Sky Blue Sky en hun laatste die gewoon Wilco heet. Dus ik ben ook niet beinvloed geweest door hun oude werk waarvan velen vinden dat dat beter was. De laatste tijd ben ik in retrospectief gaan terugluisteren wat de heren voor SBS hebben gemaakt. En nu dus uitgekomen bij Summerteeth.
Vergeleken met A ghost is Born en Yankee Hotel Foxtrot is Summerteeth nog een tamelijk gewone plaat, wel consistent qua kwaliteit en structuur. Dat terwijl die twee cd's hierna een beetje inconsistent zijn doordat de liedjes worden afgewisseld met experimentele nummers met erg veel geluidseffecten.
Summerteeth luistert absoluut makkelijker. Het heeft hier en daar zelfs een hoog meezing-gehalte.
Leuke plaat, mijlpaal in de groei van de band, maar het voorlopige hoogtepunt moest nog komen. Dat was volgens mij toen ze even klaar waren met synthesizers en soundscapes en gewoon met gitaar, drums en bas hun meesterwerk Sky Blue Sky maakten.

How to Fight Lonelyness benadert het ideale liedje. Ook Via Chicago heeft dat gehalte. Op een of andere manier heeft deze plaat een opgewekte gevoel, wat eigenlijk weer niet bij de teksten past.
Misschien is dit toch de makkelijkst beluisterbare plaat van Wilco, waarmee ik niet beweer dat het de beste is. dat is vooralsnog Sky Blue Sky volgens mij.

Via Chicago is inderdaad een fijn liedje maar ik geef toch de voorkeur aan de ongecontroleerde gekte van de live versie, hier te vinden in magnifieke vorm: Wilco - Kicking Television (2005)
meesterlijk!!

Deed me eraan herinneren hoe het kan voelen een nieuwe plaat te ontdekken die je helemaal wegblaast. Deze plaat ontroert me. Tekstueel staat het haaks op het muzikale gedeelte, wat op haar beurt weer wat opgewekter aanvoelt. Sky Blue Sky vind ik alleen toch nog ietsjepietsje beter.

Welnu ik ben zeer benieuwd hoe Yankee Hotel Foxtrot mij gaat bevallen.

Die uitvoering van Via Chicago die ik in Vredenburg hoorde (13-11-2011) is wel een van de meest bizarre songs die ik ooit heb gehoord. Een rustig nummer dat halverwge een paar keer wordt geëletrocuteerd. Een waar shock-effect dat wel!

Zelfde op Lowlands gisteren. Ik heb dat niet vaak, maar ik werd echt een beetje emotioneel van het begin maar toen het in nummer 'in elkaar stortte' kwam ik weer met beide voeten op de grond. Wat een draaikolk!

Yes, shock-effect ook op Lowlands meegemaakt! Kende het nummer nog niet. Sta ik daar in mijn eentje (hoewel), mijn vrienden moesten zonodig naar Foo Fighters. Ik dacht: Nels Cline en die drummer zijn opeens door de hitte bevangen en gek geworden.....Gekte en genialiteit liggen dicht bij elkaar. Tot nu toe ken ik alleen de laatste plaat van Wilco. Ik MOET nu ook de rest hebben......