Megadeth - Dystopia (2016)

Wat Eddie voor Iron Maiden is.

Ik ben Megadeth na Risk een beetje uit het oog verloren. Het bevalt me gewoon niet meer wat ik sindsdien hoor. Deze staat nu op vanwege de relatief hoge score. Het luistert op zich aardig weg maar het eigenwijze en venijnige van oldschool Megadeth mis ik wel. Ik mis ook de energie van het ouwe werk, dit lijkt zich allemaal wat voort te slepen.

Was een geintje als reactie op de opmerkingen die volgden op die van dix

ok

Na de Popmetal plaat Super Collider moest Dave zich toch flink herpakken. Een wedergeboorte van Megadeth was dan ook wel te verwachten, of vooral te hopen eigenlijk. Dystopia moest dat wapenfeit zijn, laten zien dat hij het nog steeds kan. Dat Megadeth met recht een van de grootste binnen het genre is en dat ze nog steeds stevige Thrash metal kunnen maken. Dus Dave, kom maar op met die levendige, knallende en intense Thrash Metal. Is Dystopia dan ook die plaat geworden?

De plaat opent in ieder geval erg lekker. Dave klinkt hier duidelijk oud, met een zwaardere stem die vooral minder bereik heeft en meer geleefd klinkt. Maar dat weerhoud hem er niet van om vol energie er het meeste uit te halen. Muzikaal zit het tempo er wel lekker in en in het drumwerk zit een lekkere groove verwerkt. Niet heel gek gezien Chris Adler hier drumt, die heeft bij Lamb of God ook enkele heerlijke grooves neergezet. Maar goed, op muzikaal vlak valt er best wat te genieten hier. De energie is hoog, het geheel klinkt levendig en er is een bepaalde vorm van urgentie te horen. Zo hoor ik ze graag.

En eigenlijk gaat de rest van de plaat op diezelfde voet door. Soms is het wat meer Stadium Thrash dan andere keren. Maar die afwisseling houd het geheel ook wel lekker speels. Maar wat vooral fijn is, is dat de intensiteit, de energie en het speelplezier goed terug zijn. Het zorgt voor levendige en creatieve muziek. Die op momenten echt weer doet denken aan de Megadeth van vroeger (of zelfs Endgame nog). Zo heeft het titelnummer een heerlijke switch erin zitten, vliegen de fijne en speelse riffs je regelmatig om de oren, zit er een heerlijke groove in de nummers en weten de nummers voldoende afwisseling te leveren om de kleine 50 minuten interessant te houden.

Echt iets negatiefs heb ik hier niet over te zeggen eigenlijk. Misschien nog dat de band niet echt iets nieuws of enerverends doet hier. Maar dat had ik ook niet meer verwacht. Sterker nog dit klinkt stukken beter dan ik vooraf verwacht had.

Megadeth klinkt hier vooral weer erg levendig, energiek en vol vorige passie. De intensiteit, tempo en agressie zijn goed aanwezig. Waardoor deze voor mij makkelijk mee kan met hun toppers. Iets wat de topplaten van Megadeth gemeen hebben is dat die nummers (en het album in zijn geheel) blijft groeien na meerdere luistersessies. En laat nou precies dat ook hier gebeuren. Aanvankelijk luisterde het lekker weg maar vielen de nummers mij wat tegen, maar onderhand zijn het heerlijke oorwurmen geworden waar ik maar geen genoeg van kan krijgen.

Dus beste Dave, je flikt het hier toch weer om met een geweldige plaat te komen die blijft vermaken. Zo'n opleving in dit stadium van je carrière mag je trots op zijn wat mij betreft. Deze intensiteit en levendigheid weten je concullega's niet altijd te behalen.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. Endgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. Dystopia
8. United Abominations
9. Cryptic Writings
10 .Th1rt3en
11. Killing Is My Business... and Business Is Good!
12. The System Has Failed
13. Super Collider
14. Risk
15. The World Needs A Hero