Megadeth - Dystopia (2016)

Voordat er aan het album kon worden begonnen moest er een nieuwe drummer komen. Nick Menza heeft een paar dagen in de studio doorgebracht maar de heren kwamen niet tot een overeenkom$t.
Wel tot een demo: Death from within ( Demo ) - Ft. Nick Menza on drum

300% mee eens!

De vergelijking Metallica <> Megadeth is onontkoombaar.

Momenteel staat Dave & Co weer duidelijk aan de leiding.

Of beter gezegd, nog altijd sinds begin jaren negentig.

Ja ik weet het; die vergelijking...ik wil er eigenlijk niet aan mee doen maar op de één of andere manier ontkom je er dus inderdaad niet aan lijkt het. Komt denk ik omdat ik vind dat eigenlijk Dave met zijn band voor grote aantallen publiek hoort te spelen i.p.v. zijn voormalig broodheer. Iets met 'gevoel van onrechtvaardigheid' ofzo...omdat ik vind dat Dave in totaal meer interessante albums heeft gemaakt dan Metallica. Puur mijn mening!

Megadeth is terug en dat laten ze ook horen, na twee mindere albums weten ze hier toch weer een hard portie trashmetal achter te laten. Mustaine heeft ook in dit album zijn vocals weer op orde en qua gitaarwerk is het natuurlijk ook heerlijk. Goed om Kiko Loureiro aan het werk te horen en met zijn binnenkomst is Megadeth weer een stapje vooruit gekomen na hun wat mindere album ' Megadeth - Super Collider (2013) ' wat gelukkig niet hun slechtste is. Om kiko aan het werk te zien is een leuke bezigheid en Mustaine mag met zijn huidige Megadeth formatie apen trots zijn dat ze een topper als Kiko binnen hebben geslingerd, dit laat Kiko eveneens horen door het nummer 'Conquer or Die' er keihard in te gooien. Het is voor mij nog een droom om deze band met een live act te mogen bewonderen, tot die tijd blazen de geluidsboxen hier nog even keihard de nummers van Megadeth door.

Ik kan nog steeds niet begrijpen, waarom Megadeth bij de grootste! bands hoort. Muzikaal is er niets mis, maar Dave Mustaine kan absoluut niet zingen.Hier hoor ik echter niets, of weinig over. Ik kan de albums van Megadeth, niet aan 1 stuk luisteren, zonder mij te ergeren aan de zang. Er zijn zeker wel nummers, die ik kan waarderen met zijn stem. Als er vanaf het begin echter een echte zanger had meegedaan, dan ben ik er van overtuigd, dat vele nummers beter uit de verf hadden gekomen.

Je leest juist bijna bij elk album wel iets over z'n stem dan wel zang kwaliteiten. Love it or hate it. Bij mij kan de beste man weinig tot niks verkeerds doen. In de studio dan. Live wisselt het nogal eens.

Wellicht had Megadeth met een betere zanger destijds (lees eind jaren 80, begin jaren 90) een grote doorbraak kunnen forceren. De frustraties t.a.v. het 'mega sterrendom' van zijn voormalige broodheer hebben Mustaine lange tijd dwars gezeten, als Dave een ander keus had gemaakt t.a.v. de invulling van het vocale gedeelte.....We zullen het nooit weten, ben het wel met Brutus eens, ik vind Mustaine een vreselijke zanger terwijl de ander zich daar niet aan ergert of het wel een bepaalde charme vindt hebben. Daar zit hem denk ik bij Megadeth het grote twistpunt, vanuit muzikaal oogpunt dik in orde, maar Dave heeft nu eenmaal een stem waar je van houdt of die je afschuwelijk vindt.

Ik snap de kritiek op de vocalen van Mustaine. Ik kan mij alleen geen Megadeth zonder zijn stem voorstellen. Het is zo typerend om zijn sarcastische dictie te koppelen aan zijn gedachtenkronkels. Ik vraag me af of het wegtoveren daarvan echt nieuwe wegen opent of dat het Megadeth juist zijn identiteit ontneemt.

Bij behalen van succes, spelen meer factoren een rol dan alleen één of twee artistieke keuzes. Zowel Rust In Piece als Countdown To Extinction zijn platina geworden. De eerste was nog een tamelijk compromisloze speedmetaloefening waar de tweede nogal wat toontjes lager zong. Megadeth ging door in een wat meer gematigde koers. Zo pakte Megedeth vooral in eigen land grote podia, MTV aandacht, grammy's en alles wat maar nodig is om door te stoten naar megastardom. Dave Mustaine werd een tv personality met zijn beschouwingen rondom de presidentsverkiezingen in die tijd.
Uiteindelijk is megastardom niet bereikt. We zullen nooit precies weten waarom. Maar ik gok dat het eerder een zakelijke dan artistieke keuze zal zijn geweest dat de rem erop zette als je zou kijken naar wat Mustaine bereikte met wat ie nu eenmaal deed.
Geen megastardom dus maar genoeg succes om niet naar die andere band met een M te hoeven kijken als je het mij vraagt.

Dystopia grabbelt zoals meer recente albums uit dat roemruchte verleden en smeedt dat tot typische Dethsongs die we zo gewoon zijn geworden. Het vakmanschap, het enthousiasme en de verbetenheid zorgen ervoor dat ze nog altijd kunnen rekenen op positieve kritieken. Zeer terecht, al beken ik zelf toch ook liever de oude albums uit de kast te trekken. Voor de afwisseling is het zeker wel leuk om Dystopia en Endgame eens in de speler te kunnen drukken.

Ik vrees dat dit laatste was gebeurt als ze ooit een andere zanger erbij hadden betrokken. Juist dat snerpende, sarcastische en bijtende vind ik zo'n wezenlijk onderdeel van de Megadeth signature dat ik me het gewoon niet kan voorstellen zonder...

Akkoord, alleen jammer dat het live tegenwoordig niet meer overkomt door zijn medische problemen.

Ja, 1990 komt niet meer terug..

Leuke discussie, echter, welke thrashband is er behept met een echt goede zanger en waarom is daar dan die "mainstream doorbraak" dan uitgebleven? Het is gewoon geen muziek voor de massa, gok ik zo.
Mustaine klinkt op latere albums vanaf ongeveer de doorstart in 2004 tot deze Dystopia steeds iets donkerder en minder schreeuwerig. Dat gaat gewoon niet meer. Dat staat volgens mij los van de gezondheidsklachten van vorig jaar. Misschien ook niet, maar t zit m meer in de leeftijd ben ik bang voor.
Ondertussen deze plaat nog eens afgespeeld. En met veel plezier.

Megadeth heeft 40 miljoen albums verkocht, best wel megaveel voor een thrash band, denk ik dan zo. Dit album heeft in 15 landen de top 10 behaald, waaronder #3 in Amerika. Best wel mainstream.

Ja, maar niet dankzij de thrashnummers van ze. Voor de heavy rotation op mtv is wel echt een slijmballade als A Toute Le Monde nodig.

Nouja, was Countdown To Extinction met Symphony of Destruction niet minstens zo succesvol dan niet succesvoller dan dat? Thrash was dat ook niet, maar een dikke metalklepper zeker wel!

Ja, daar heb je gewoon een punt...

Megadeth was al wel aardig aan het groeien en het voor mainstreambegrippen redelijk zware Symphony Of Destruction had inderdaad al een stevig stel draaibeurten te pakken op de (US) MTV.

Als nummer op het album heb A Toute le Monde altijd prima gevonden. Ook in oudere nummers waren al eens stukjes ballad te horen. Een single hoefde het voor mij niet te zijn. En de heropname op United Abominations slaat artistiek gezien nergens op. Maar ik verdenk Mustaine er van dat hij gehoopt had dat het zijn Nothing Else Matters zou worden.

Dat vermoeden heb ik ook altijd gehad.

Ja vielip, ik schreef het elders al eens. Als je zijn passage in de docu Some Kind of Monster (extended version denk ik) ziet, besef je pas hoe sterk de drijfveer om Metallica te evenaren, te overtreffen, bij hem altijd is geweest. Alsof bewijzen dat ze het mis hadden hem buiten te gooien de hele bestaansreden van Megadeth is. 'Ik had in die grootste metalband kunnen en moeten zitten', die gedachte heeft hij volgens mij nooit losgelaten. Hij zag hen als zijn beste vrienden en die gooiden hem zonder waarschuwing vooraf buiten omwille van zijn kwade dronk.

Die song was "banned from MTV"
Maar het was inderdaad wel de bedoeling om dat zo voor elkaar te krijgen.

Die docu heb ik tot op heden nog nooit gezien moet ik bekennen. Heb er enkel negatieve verhalen over gehoord van mensen die 'm wel hebben gezien. Al met al heb ik nog nooit de drang gehad om 'm te gaan kijken. Maar inderdaad; ik denk ook dat Dave het nooit los heeft kunnen laten hoe hij uit Metallica is gegooid. Dat heeft hem vanaf dag 1 dwars gezeten. Maar aan de andere kant ook enorm gemotiveerd natuurlijk. En, ik heb het al vaker gezegd, het heeft mijns inziens een interessantere en toch ook wel betere band opgeleverd. Maar die discussie hoeft niet opnieuw aangewakkerd te worden wat mij betreft. Iedereen heeft daar zijn of haar eigen kijk op. En dat is prima!

Heeft toch 3,5* gemiddeld op MusicMeter en 7,5/10 op IMDb. Van mij krijgt hij 4*. In de gewone versie zit maar een kort stukje Dave als ik het goed heb. Ik vind het wel een goeie film. Het soms zielige gedrag tussen bandleden wordt in This Is Spinal Tap heerlijk op de korrel genomen. Als je zo naar Some Kind of Monster kijkt en bijvoorbeeld ook naar Anvil: This Is Anvil, is het wel genieten. Een guilty pleasure om getuige te zijn van alle onmin in een groep. Grappig en tragisch tegelijk. En oh zo menselijk. Als de muzikanten helden voor je zijn en je dat zo wilt houden, niet kijken.

'Some Kind...' vond ik echt tenenkrommend - dat ik 't ooit heb uitgekeken. De (oude) muziek wordt er echt niet minder om, gelukkig. Bij de Anvil docu bekroop me het gevoel dat ze het erom deden, die ruzie op het einde, zo van "We moeten ook nog wat amok hebben voor de jeu!" (kan ik helemaal mis hebben). Verder wel leuk.

Maar goed, Dave & His Pain... - twee wereldbands (aanvankelijk toch) voor de prijs van één kickout.

Ja, is het ook. Gewoon gênant om naar te kijken. Maar ik kan het niet laten mee te gaan leven.

Over Anvil, voor zover ik me herinner kwam die ruzie wel echt op me over. Of anders hadden ze misschien meer succes kunnen hebben als acteur.

Kiko Loureiro zit nu 7 jaar bij de band. Langer dus als zijn voorganger Chris Broderick. Tussenstand in albums: 1-3
De drummer tikt ook al bijna 6 jaar aan als werknemer: 0 releases. Maar daar gaat dit jaar dan eindelijk verandering in komen en ondertussen geven we Dystopia nog maar eens een spin, want hoe zat het ook alweer? Blijft een uiterst vermakelijk album.

Hilarisch, die hoes. Constructief gezien is dit artwork een lachertje, de tekenaar kent duidelijk niet het principe van een boogbrug. Echt hele vette onzin.

Vic Rattlehead is ook niet echt, hè?

Dat van die brug wist ik maar dat Vic Rattlehead ook niet echt is moet ik toch even verwerken.

Wie is Vic Rattlehead??

Wat Eddie voor Iron Maiden is.

Ik ben Megadeth na Risk een beetje uit het oog verloren. Het bevalt me gewoon niet meer wat ik sindsdien hoor. Deze staat nu op vanwege de relatief hoge score. Het luistert op zich aardig weg maar het eigenwijze en venijnige van oldschool Megadeth mis ik wel. Ik mis ook de energie van het ouwe werk, dit lijkt zich allemaal wat voort te slepen.

Was een geintje als reactie op de opmerkingen die volgden op die van dix

ok