Megadeth - Dystopia (2016)

Ja, dat vind ik ook erg goed, steeds die stukjes van hem zijn de kers op de taart.
Marty Friedman was natuurlijk ook een kanjer (ook solo goed bezig).

Misschien dit album ook eens beluisteren. Andere stijl metal dan Megadeth, maar de kunsten van Kiko Loureiro zijn er niet minder om.

Kronos van Angra heb ik wel wat staan (jaren 90), zelfs cadeau gekregen.
Die uit 2015 ken ik niet, eens luisteren.

Ok, ga ik doen.

Degelijke plaat van Mustaine en co. Vooral in het begin komen er een paar heel aardige nummers voorbij. Het kan zich niet meten met Rust en Countdown maar lijkt me toch op weg om regelmatig rondjes te draaien in mijn cdspeler. Het luistert lekker weg, wat aan de ene kant positief is. Aan de andere kant wil dit meestal zeggen dat er weinig echt opvallends gebeurt.
3.5*

Beste thrashplaat in lange tijd. Speelt de laatste Slayer en recente Anthrax moeiteloos weg. Beste bezetting van Megadeth in de laatste twintig jaar trouwens. Kiko Loureiro speelt de pannen van het dak. Scherp, agressief, to the point. Meer van dat, Dave.

De laatste 4-5 cd's deden me niet veel meer en eigenlijk had ik ook van deze Dystopia niet veel meer verwacht.

Maar hier wordt Megadeth even opnieuw uitgevonden zeg. Inderdaad erg fris, scherp, agressief.. Wat een geweldige plaat! Nul missers en genieten van de eerste tot de laatste minuut.

Pet af voor Dave!

Het is niet zozeer dat de songopbouw allemaal zo origineel is en dat er behalve Poisonous shadows nou zo heel veel nieuws onder de zon is, maar die heerlijk bruggetjes en begeleidende leadpartijen die Loureiro hier tentoonspreidt is van een ongekend genietbaar niveau. In elke song is er wel een melodielijn die over de riffs heen wordt gespeeld wat de aandacht trekt. Dat trekt gelukkig ook de aandacht weg van de bloedarmoedige lyrics op oa post american world en the emperor. Bij Bullet to the brain is dat dan weer andersom, dus Tennessee Dave kan het nog wel.

De drie openers zijn toptracks en niet voor niets al eerder vrijgegeven als opwarmer voor dit album. no.4 Death from within opent sterk en is gewoon een degelijke MD song met heerlijk soleerwerk (2x zelfs) dat aan vroeger tijden doet denken. Het hele sterke Bullet to the brain is een tragische love story en verandert lekker vaak van ritme met heerlijk tegendraads gitaarwerk en drumwerk. Na wat luisterbeurten krijgt deze song alsnog mijn welverdiende punten.
No 6 is dan aan de beurt. saaie riff (the world needs a hero, iemand?), vreselijke lyrics, prima break. Minste song (irritant zelfs). Snel door naar de al eerder genoemde melodieuze Poisonous shadows. Loueiro heeft hier aan meegeschreven en munt uit in een excelente opbouw van akoestische gitaar en de zoete stem van Farah Siraj (wie?) naar de dubbele basskicks van Adler, orchestratie en een zingende (ipv schreeuwende) Mustaine. Een Pianootje eindigt de song en had van mij wel gelijk mogen overlopen in het prima instrumentale Conquer or Die.
Lying in state is een degelijke MD tune. The Emperor probeert rampzalig jeugdig en stoer over te komen. Raakt kant nog wal wat mij betreft. Foreign Policy is een punk cover en leuke old-school afsluiter.
Helaas heeft de Loudness war deze polycarbonaat schijf niet gemist in tegenstelling tot de aangekondigde steel gitaarpartij van Steve Wariner (wie?)

Zo, deze knalt een stuk meer dan Super Collider... Mustaine zijn stem is niet meer wat het geweest is, maar wat hij nog heeft gebruikt hij op een hele smaakvolle manier. Dystopia is heavy, catchy, en duister. Het openingsnummer is mijn favoriet, maar ook 'Poisonous Shadows' en het titelnummer krijgen een ster.

De nieuwe van Megadeth.
Als je de band een tijd niet hebt gehoord en je zet deze boreling dan op: heerlijk. Vakwerk aan drums, gitaarriffs en zieke solo's en het tempo zit er goed in. En daaroverheen die boze woedende 'zang' van Mustaine.
Maar die zang gaat op den duur vervelen. Met zo'n monotone zang wordt de eronder liggende muziek ook vanzelf monotoon, het past zich aan. Van melodieën en dynamiek is geen sprake op dit album, en tempowisselingen alleen zoals ze passen bij voorspelbare thrash.
Als het album afgelopen is denk ik "Wat heb ik nu eigenlijk geluisterd".
De eerste tracks zijn inderdaad het best.

Een liveconcert van deze band is heel wat anders. Zou Mustaine en consorten graag zien op Fortarock.
3,75 sterren maar dat wordt dan uiteindelijk 3,5 sterren voor dit album (afronding).

Helemaal mee eens. Dit zou een grote verbetering ten opzichte van Super Colllider moeten zijn maar Mustaine lijkt hier nog wat monotoner te zingen. Er zit enkel meer vaart in de nummers.

Nou, meer vaart maar vooral meer geweldige breaks en solo's, die op super collider node gemist werden. Kan erg genieten van Loureiro's inbreng, hier, maar het songmateriaal is ook gewoon beter. Mustaine's stem..muh...not so much.

Mustaine heeft het volume weer wat opgeschroefd. De eerste 3 nummers schieten uit de startblokken en liggen aardig in het gehoor.
Hierna begint de verveling flink toe te slaan. Aan de energie van de heren ligt het niet maar een totaal gebrek aan originele ideeën breekt deze plaat op. Geen lekkere hooks of breaks, een akoestisch middenstuk of een goede groove. Dat de stem van Mustaine ook niet het eeuwige leven heeft wisten wij ook al maar hij tilt de nummers niet boven de middelmaat uit. De gemiddelde score van dit album is voor mij dan ook raadselachtig.

milesdavisjr je hebt je bericht per ongeluk bij Dystopia geplaatst ipv bij Super Collider.
(ik maak maar een geintje)

Was het maar zo gigage. De voorganger vond ik ook al niet zo best. De stem van Mustaine waar jij het ook al over had wordt steeds wat minder. Daarnaast ben ik zo'n purist van eind jaren 80/begin jaren 90, een tijd waarin het leek dat de onderlinge competitie tussen de bands in dit genre zo groot was dat ze gedwongen werden om kwaliteit te leveren. Met Super Collider heeft Dave natuurlijk zijn magnum opus geschreven

Andere tijden Thrash...ze zouden er een programma van moeten maken haha. Maar we geraken het niet eens, i'm afraid, geeft niks. Er staan hier genoeg prima breaks en akoestische stukken op, naar mijn mening, maar het is niet meer de technische thrash van weleer of anders wereldschokkend bij album no 15, das waar. Zo luister ik ook niet of nauwelijks naar een nieuwe Saxon of Accept, maar dan zal ik ook wel niet zo'n fan zijn geweest to begin with, denk ik dan maar.

Vroeger was alles beter? Je hebt geen leeftijd bij jouw profiel, maar er zijn hier 'ouwe lullen' die daar anders naar kijken. Ik bekijk iedere plaat weer opnieuw wat ik ervan vind, los van in welke tijd een plaat gemaakt is. Dit vind ik één van de beste van Megadeth.

Nee, niet alles. Maar de platen van Megadeth wel.


Jouw leeftijd is wel te vinden. Maar we weten natuurlijk dat je er toch niet bij was ten tijde van Peace Sells... But Who's Buying? en Rust in Peace. De nostalgie factor speelt dus niet mee en de impact van de albums ook al niet.
Maar zover het voor mij mogelijk is het daar van los te koppelen, haalt Dystopia puur muzikaal dat niveau toch ook nergens. Megadeth is nog altijd leuk en de moeite, maar er zit toch aardig wat sleet op. Dit een van de beste album vinden snap ik dan ook niet zo goed.

Eens, vroeger was echt niet alles beter, maar dit album vind ik kwalitatief ook niet kunnen wedijveren met albums als Rust in Peace etc. Dat die ouwe honden het nog wel steeds kunnen bewijzen The Saints bijvoorbeeld.

Ik vind dit album ook niet kunnen wedijveren met Rust in Peace, maar dat geldt voor 99% van wat ik hoor, dus dat is voor mij allang geen graadmeter meer voor welk album dan ook. Met de aankondiging in de media Return to form bedoelen ze ook alleen maar dat de juiste weg weer is ingeslagen.

Maar saints is toch ook niet de meer de punkrock van weleer? Ik denk dat ik toch liever naar een Megadeth concert ga, ik zing dan zelf wel (ken je dat? die vervelende buurman in het publiek die zo vals als mogelijk boven de band probeert uit te komen?

Ik heb er een - weliswaar korte - review over geschreven. Ik noem nu even het geweldige gitaarwerk op deze plaat en het flink aantal echt goede nummers. Het gemiddelde is trouwens best hoog, er zijn er meer die dit goed vinden.

Je moet ook elk album op zijn eigen merites beoordelen. En ik zing ook maar niet mee tijdens een concert. De bezoeker doe ik er geen plezier mee
By the way; met The Saints bedoelde ik; Armored Saint, de band van John Bush (ex-Anthrax) en ik zou het zeker geen punkrock willen noemen. Het laatste album is wel een plaat waar veel genregenoten jaloers op mogen zijn.

Oh, Armored Saint, die link had ik niet gelegd, die laatste worp is zeker niet onaardig, maar is toch meer traditionele heavy metal, dus als genregenoten zie ik die band niet direct, wel in de breedtste zin van het woord natuurlijk. Het blijft een bak herrie

Best een fijn album, Win Hands Down. Maar het zogenaamd heilige vuur brandt bij Armored Saint niet harder dan bij Megadeth of Anthrax. Het zijn alle drie gedreven bands.

Maar in het schrijven van aanstekelijke memorabele nummers staat momenteel Anthrax toch op het hoogste schavotje.
Armored Saint heeft ten opzichte van Megadeth wel het voordeel dat hun zanger nog betere stembanden heeft om de muzikale felheid die er aanwezig is te verklanken.

Maar het betreft inderdaad verschillende subgenres dus waarom vergelijken. En 'The Saints'? Nog nooit van gehoord.

Nog nooit van The Saints gehoord?? Ga je schamen! Geintje.
The Saints-Private Affair

Heerlijke felle CD! Die cover had voor mij niet gehoeven.

Het kon natuurlijk niet uitblijven dat ook de vier bonustracks een keer aan de beurt moesten komen.
Look who's talking; Veel snel gitaarwerk, Dave die wat blablaat, of brabbelt zo u wilt, afgewisseld met een refrein, waarbij de twinsoloos wel erg lekker zijn. Last Dying wish is van hetzelfde laken een pak maar dan minder. Van de Budgie cover Melt the Ice away kan ik zeggen; leuk deuntje, die kan mij wel bekoren en Me hate you is weer zo voorspelbaar als de titel doet vermoeden. Indien deze bonustracks zijn samengevoegd met het album wodt het zelfs mij een beetje veel van het goede. Ik ben dus blij dat ik de met originele tracklist (11 tracks) uitgebrachte CD heb bemachtigd.
Maar waarom worden er dan bonustracks gemaakt? Nou, het zal u niet verbazen dat de beminde bandleider dat ook uit de doeken doet in één van zijn ontelbare interviews. Naar het schijnt zijn ze in Japan dol op Amerikaanse producten en laten ze de albums in Japan links liggen indien er geen extra track (s) op staat. Best Buy wil ook iets exclusiefs and so on, and so on. Daaraan toevoegend dat het niet meevalt om een uur lang originele riffs en melodielijnen en lyrics te verzinnen. Jahaa, Mr M. heeft het er maar zwaar mee, maar eigenlijk zegt hij dus zelf dat die extra's er zijn om al die belanghebbende tevreden te stellen en dat het voor hem niet zo nodig hoeft, liever niet eigenlijk (en dat is dus te horen).

Ook wel zo fijn, eigenlijk, want de Europese klant kan die bonustracks met moeite te pakken krijgen. Als ze dan ook nog tot het beste van Megadeth blijken te horen zou het gewoonweg flauw zijn om ze niet op het album te gooien. Ik denk dat Mustaine de goede nummers bewaart voor de serieuze releases.

Met het uitbrengen van de video voor het instrumentale Conquer or Die staat de videoteller inmiddels op 6 (van de 11). Als je maar lang genoeg wacht kun je de CD bekijken ipv te luisteren of kopen

Toch deze vandaag gekocht, wilde eigenlijk gaan voor de laatste Metallica, maar deze stond er langs, wat ik er nu van gehoord heb bevalt mij eigenlijk beter dan die van Metallica.
Fris, snel en gevarieerd.