Megadeth - Dystopia (2016)

Nou zeg je dat en kijk ik net op discogs en zie dat de Japanse Shm cd weer een andere bonustrack heeft... Me Hate You: Megadeth - Dystopia (CD, Album) at Discogs

Er is een Europese Deluxe cd met de 2 bonustracks en nog meer bonusmateriaal:
Dystopia (Deluxe Edition) - Megadeth: Amazon.de: Musik

Ik heb trouwens de LP besteld.

Een lekker thrashmetal album met goeie songs vol scheurende gitaarsolo's. Hier gebeurt niets baanbrekends, maar Megadeth voldoet wel aan de verwachtingen en levert terug een fijn album.

Megadeth dat klinkt als Megadeth. Is daar iets mis mee?

Megadeth is een metal band en metal hoor je op alle albums. Lijkt me logisch. Maar dat ze binnen het genre nooit de stijl eens hebben omgegooid klopt gewoon niet en doet vermoeden dat je de hele discografie niet al te best kent.

In het echie valt de hoes best nog mee. Maar niet boeiend genoeg om op lp formaat te moeten hebben.

De cd heb ik zonet aangeschaft. De stukjes die ik heb beluisterd overtuigen me dat het nog te vroeg is om Megadeth af te schrijven.

Het (niet al te zwaar) georchestreerde Poisonous Shadows gevolgd door het instrumentale Conquer or Die biedt op de tweede helft van het album een ietwat melodieuze metal aanpak tussen al het MD geweld. Mooi gedaan. De drie openingstracks waren al eerder goedgekeurd. Post American world is echter aan mij niet besteed en de rest verdient nog wat meer luistertijd. De gitaarsolo's zijn gelukkig weer terug en talrijk. Ik zet m in op 4.

Heerlijk toch. Het laatste sterke album, Endgame, is al van zeven jaar geleden. Mustaine en co hebben zich weer herpakt.

Hee.... dit album staat zelfs op Spotify nu.
Die gaan we vandaag luisteren

Loopt nu voor de eerste keer, ik hoop dat hij minder tegenvalt dan de laatste platen. De laatste tien jaar vind ik nou niet echt om over naar huis te schrijven. 'The System... vind ik zijn laatste echt goede wapenfeit.
Nu deze zo op de achtergrond loopt ben ik eigenlijk wel positief verrast....wordt vervolgt.

Ben hier erg benieuwd naar! De laatste paar albums vond ik nou niet echt 'je van het'.

Ook al was niet alle Megadeth-output van de laatste 10 jaar even sterk, Mustaine doet tenminste nog de moeite om zijn nek uit te steken en met nieuw materiaal op de proppen te komen in plaats van te teren op de succesvolle albums van minstens 25 jaar geleden. (We zijn al 8 jaar verder en een opvolger van Death Magnetic, m.u.v. een EP'tje met restjes van datzelfde album, is nog steeds nergens te bespeuren.) Wat ik gehoord heb van deze plaat klonk alvast niet slecht. Niets vernieuwend, maar als je al meer dan drie decennia meedraait is dat geen schande te noemen. Niet iedereen heet David Bowie.

Sterk album; het venijn is terug, de band heeft er zo te horen weer zin in. De laatste paar albums kenden hier en daar wel wat sterke songs, maar waren overwegend aan de gezapige en enigszins futloze kant. Ditmaal is het geluid gelukkig weer fel, scherp en hard, met Mustaine goed bij stem en spetterend gitaarwerk. De maatschappijkritische teksten zijn ook weer van niveau.

Ik las overal dat Megadeth weer een echte thrash plaat had gemaakt. Er werd gestrooid met allerlei verwijzingen naar hun oude platen. Met die verwachting in mijn achterhoofd heb ik Dystophia ook opgezet en was ik behoorlijk teleurgesteld...

Ok ff opnieuw, vergeet het hele thrash verhaal en de referenties naar klassiekers als Peace en Rust, zet de laatste 3 platen nog eens op en probeer het nu eens opnieuw.
Kijk dat is al een stuk beter, Megadeth heeft hier helemaal geen return to form of wat dan ook maar gewoon de volgende plaat die aansluit op wat ze de laatste platen aan het doen waren. Niet zo sterk als op Endgame maar ook niet zo zwak als op Super Collider.
Duidelijk dat ze een nieuwe drummer en gitarist hebben want daar hoor ik wel een wijziging in hun sound wat er voor zorgt dat Dystophia lekker fris klinkt.

Tot nu toe pakken de songs mij nog niet echt maar goed heb nog maar 3 keer geluisterd dus dat komt misschien nog.

Aangenaam verrast door deze plaat. Na Endgame eindelijk weer een goed album van Mustaine.
4 *

Ja, dat had ik dus ook... Gooi dat 'back to the roots' gewoon overboord, daar heb je toch niets aan tijdens het luisteren. Gewoon een modern Megadeth-album waarbij het vertrouwde net wat beter klinkt, net wat scherper en geïnspireerder. Een goede revanche voor de laatste twee albums die weinig toevoegden. Deze vraagt erom nog een paar keer te worden beluisterd, en zo nu en dan naar terug te keren.

Wat dat betreft valt deze mooi in het rijtje Rust in Peace, Youthanasia, The System has Failed en toch ook wel Endgame.

Youthanasia, weet je dat zeker? Sowieso een vreemd rijtje vind ik...in welk rijtje staan de klassiekers Peace sells en So far, so good...so what?! en Countdown to extinction dan??

Dit album past volgens mij gewoon achteraan in het rijtje albums dat Megadeth door de jaren heen heeft gemaakt. De Rust In Peace achtige breaks die op Dystopia soms te horen zijn waren er ook al op Endgame. Daar borduurt het verder op voort. Met dit verschil dat het bereik van Mustaine's stem nu toch echt wel heel beperkt is geworden. Maar het klinkt allemaal prima en de nummers zijn gedreven. Of er veel van blijft hangen moet voor mij de toekomst nog uitwijzen. Voorlopig komen de meeste nummers nogal anoniem voorbij geraasd.

Het is wel even wennen aan de stem van Mustaine. Die klinkt wel erg vlak tegenwoordig. Instrumentaal zit het wel snor, erg Megadeth zullen we maar zeggen. Met deze CD zijn ze anno 2016 nog gewoon actueel, maar dat pure giftige komt nog maar sporadisch voorbij. Toch is dit voor mij beter dan verwacht, na de bekende hoogtepunten heb ik me niet meer zo vermaakt met een Megadeth CD als met deze.

Zijn stem doet me nu soms denken aan die van Chuck Billy (Testament).

Mijn titels zijn gewoon mijn favoriete albums van ze, maar die jij nu noemt vind ik net zo goed eigenlijk. Ik kon er alleen moeilijk zes gaan opnoemen, ik wilde maar duidelijk maken dat Dystopia een van de albums gaat zijn waar ik vaker naar zal teruggrijpen.

Youthanasia was mijn kennismaking met de band, pas later ging ik het oudere werk bestuderen. Dat verklaart misschien ook het een en ander.

Dat kwam niet in me op. Maar Testament hoorde ik al heel lang niet meer......

Ah oké duidelijk

Dat is bij mij ook alweer even geleden. De stem van Chuck vergeet ik echter niet en ik hoorde hem onlangs ook nog op dit album.

Ik had het nog niet opgemerkt, maar die nieuwe gitarist blijkt dus Kiko Loureiro van Angra te zijn. Een aanwinst voor Megadeth, maar wel een zware aderlating voor die band.

Ik geef zowat een maandelijkse update op de artiest pagina met een hoop onzinnigheden, waaronder de samenstelling van Mustaines duiventil. Loureiro doet het uitstekend hier, bij de live beelden nog wat timide.
De pagina van Metallica, al twee jaar niks gepost, hou ik ook bij (not!) (dat laatste was natuurlijk een geintje)

Wel met een fout dan, want er stond Laureiro ipv. Loureiro, waardoor die niet gelinkt werd met de artiest. Daarstraks een correctie doorgestuurd die intussen is goedgekeurd.

Als jij die bij houdt, weet jij dan toevallig ook waarom er een waslijst aan namen staat zonder jaartallen? Dit wordt bij steeds meer bands zo gehanteerd, maar ik vind het verre van overzichtelijk. Heb ooit moeite erin gestoken bij bepaalde bands om de jaartallen erbij te zetten, maar dat is bijna allemaal vervangen door deze ongeorganiseerde bende.

Nee, daar ben ik niet voor verantwoordelijk, het gaat om de berichten bij de artiest. In april 2015 kwam de vingervlugge Braziliaan al bij Megadeth spelen, lees ik nu zelf terug, met de juiste link, toch?

edit: maar ik wil er best eens induiken, goed idee!

Fijn album.Vooral op de eerste helft staan een flink aantal erg sterke nummers die weinig voor elkaar onderdoen.Daarnaast biedt Dystopia voldoende afwisseling om het Megadeth fans door de tijden heen naar de zin te maken.Dat er wat sleet zit op Mustaine's stem neem ik dan maar voor lief,zijn teksten zijn in ieder geval wel weer lekker scherp.Ik zat te twijfelen tussen tussen 3,5 en 4 sterren maar omdat het album zo lekker weg luistert heb ik toch maar voor het laatste gekozen.

Na meerdere keren draaien groeit dit album alleen maar bij mij. Er staat eigenlijk geen minder nummer op, integendeel: er staan juist heel wat sterke songs op. Het gitaarspel van, naar ik begreep, Kiko Loureiro is echt geweldig, genieten geblazen. De wat schorre stem van Mustaine vind ik ook wat hebben, het is zeker geen nadeel.

Ik heb een Amerikaanse / iTunes versie met 2 bonustracks die de moeite waard zijn. Vooral het nummer Look Who's Talking is een aanrader. Verder begint het album natuurlijk ijzersterk met The Threat Is Real en de titelsong. Het gitaarspel op Fatal Illusion is echt geweldig. Andere erg goede songs zijn Post American World & Poisenous Shadows. Dit Megadeth album uit 2016 hoort voor mij zomaar bij hun beste werk.

Ik vind het allemaal een tikkeltje te middelmatig om mee te kunnen met de beste albums van Megadeth. Maar het niveau zakt inderdaad nergens veel in. Alleen de cover Foreign Policy had er van mij niet op gehoeven.