Beach House - Thank Your Lucky Stars (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beach House - Thank You Lucky Stars - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Nog geen twee maanden geleden verscheen na een stilte van ruim drie jaar Depression Cherry, de vijfde plaat van het Amerikaanse duo Beach House.

Tot ieders verbazing ligt de opvolger van Depression Cherry nu al in de winkel. Thank You Lucky Stars werd vrijwel gelijk met Depression Cherry opgenomen, maar is zeker geen verzameling restjes.

In muzikaal opzicht verschilt de plaat niet zo gek veel van zijn pas kort geleden verschenen voorganger. Ook Thank You Lucky Stars laat het geluid horen dat we kennen van de oudere platen van het duo en blijft over het algemeen ver verwijderd van het grootsere en meer pop georiënteerde geluid van Bloom.

Dit betekent dat Beach House weer heerlijk naar de eigen navel staart, betovert met dromerige klanken, intrigeert met het zeurende harmonium en verleidt met de zwoele vocalen van Victoria Legrand. Ook bij Thank You Lucky Stars is het daarom lekker wegdromen, al verstoort een wilde gitaaruithaal zo af en toe het lome gevoel dat de muziek van Beach House oproept.

Zijn er dan helemaal geen verschillen met Depression Cherry? Ja, die zijn er wel, al zijn ze subtiel. De songs op Thank You Lucky Stars sprankelen op een of andere manier net wat meer, waardoor je net wat vaker enthousiast opveert, zeker wanneer het ene na het andere briljante gitaarloopje opduikt.

Thank You Lucky Stars is ook net wat avontuurlijker dan zijn voorganger, waardoor de plaat wat mij betreft net wat meer indruk maakt dan het niet zo heel positief ontvangen Depression Cherry.

Het zijn subtiele verschillen, want ook op deze plaat klinken Victoria Legrand en Alex Scally weer vooral als Beach House. Daar moet je van houden, maar als je er van houdt is Thank You Lucky Stars de tweede aangename verrassing in nog geen twee maanden tijd. Een verrassing die nog net wat aangenamer is dan de vorige en dat zegt wat. Erwin Zijleman

Lang geleden was het heel normaal voor bands om twee albums per jaar uit te brengen. Hell, je was tot de vroege jaren ’60 een grote luierik als je niet met drie platen, vier losse singles en een kerstalbum per jaar op de proppen kwam. Maar zoals Koen destijds al terecht opmerkte, de tijden veranderen wel, en dus kan er tegenwoordig al eens een jaar of drie tussen albums A en B zitten. Misschien niet eens zo’n slechte zaak, want zij die het nog eens op de oude manier proberen, doen dat daarna terecht nooit meer. Bij Guns N’ Roses ging het nog wel (Use Your Illusion I en II) maar Bruce Springsteen had van Human Touch en Lucky Town beter één goed album gemaakt in plaats van twee middelmatige, en herinneren jullie je nog die keer dat Green Day drie albums in hetzelfde jaar wilde uitbrengen? Juist ja…

Maar ik dwaal af. Beach House dus! Amper twee maanden na het al niet misse Depression Cherry kletst de dreampopgroep er nog een tweede album achteraan. Beetje verdacht allemaal. Ging het om restjes, was er zelfoverschatting in het spel, waar zit het addertje onder het gras? Nou, die is er helemaal niet, thank our lucky stars. Blijkt dat de opnames van Depression Cherry al begin dit jaar werden afgerond, en er dus nog genoeg tijd was om meteen aan een mooie opvolger te beginnen. En dat is Thank Our Lucky Stars zeker geworden.

Opvallend genoeg ligt de sound van deze plaat niet echt in het verlengde van haar zusterrelease Depression Cherry. Thank Your Lucky Stars is meer Bloom-esque geworden, wat betekent dat de hartverwarmende kilte van die plaat een herintroductie maakt in het Beach House-geluid. Een stap terug? Nee hoor, daarvoor is de kwaliteit van Thank Your Lucky Stars te groot. Majorette is een van de nummers die je het snelst de wereld van dit bandje intrekt, The Traveller is zo zweverig en ongrijpbaar als een mooie droom (maar in tegenstelling tot het binnenste van je hoofd, heeft je muziekinstallatie wél een replay-knop), en All Your Yeahs is al onze yeahs waard.

Wat je mening ook mag zijn over Depression Cherry, ook Thank Your Lucky Stars is je aandacht waard, zeker als Bloom je volle goedkeuring had. Luisteren naar Beach House is namelijk opnieuw vanuit een luie stoel naast een warm haardvuur in een gezellig huis naar de sneeuwstorm buiten kijken.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

Dit ligt me toch een stukje minder. Eigenlijk nog niet vaak in zijn geheel beluisterd, en ik vind het toch duidelijk een minder album, met vooral een zwakker middenstuk relatief gezien. Majorette, She's So Lovely, Rough Song en Somewhere Tonight zijn de beste tracks voor mij, met Rough Song als absolute uitschieter!