Beach House - Thank Your Lucky Stars (2015)

Wat een verrassing. Geen bsides of compilatie album, maar volwaardig nieuw album. En dat zo'n twee maanden na Depression Cherry. Ben benieuwd!

Het zal wel aan mij liggen maar ik snap de toegevoegde waarde van dit album niet zo goed. Ja, prima hoor, maar niet heel veel leuker of minder leuk dan Depression Cherry (of ik begin gewoon uitgeluisterd te raken, dat kan ook natuurlijk).

Er zijn wel wat lichte accent verschuivingen (Elegy to the Void... had ik er wel wat meer van willen horen).

Misschien dat ze met dit album goed terugkomen na het mindere Depression Cherry

Op de website van Beach House kan je via Single Finder 3 nieuwe tracks beluisteren. Op basis van de nummers die je selecteerd kan je "She's So Lovely", "One Thing", en "Majorette" beluisteren.

Geluisterd, een aanvulling op DC, dus best lekker

Deze plaat klinkt toch wel echt anders dan DC vind ik. Het blijft natuurlijk wel gewoon Beach House, die sound van hen zal nooit echt heel anders worden vermoed ik. Maar toch hoor ik hier echt wel een verschuiving, er lijkt meer leven in te zitten. En het bevalt me enorm! Hoogtepunten tot nu toe voor mij: "All Your Yeahs" "The Traveller" en de prachtige afsluiter "Somewhere Tonight"! Wat een fijne verassing dit

Ik vind deze gewoon beter dan DC. Heerlijke dromerige nummers. One Thing

Huh?! Twee platen in één jaar? Is zeldzaam de dag van vandaag. Anderzijds geraak ik ze maar moeilijk beu, zelfs na het iets zwakkere Depression Cherry. Deze doet me hopen voor het beste!

Wat is dit mooi!

Tig keer mooier als Depression Cherry, waarvan je haast zou denken dat dat een B-sides album is.

vond ook de vorige tegenvallen, sterke nummers, die raken, die verlangen naar herhaling. Het middendeel is sterk. Het is muziek die je moet ondergaan en je oordelen daarbij even laten voor wat het is.
Volgens Pichfork: "Spiritually, the album feels closer to the darker mood the duo cultivated before they signed to Sub Pop."

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beach House - Thank You Lucky Stars - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Nog geen twee maanden geleden verscheen na een stilte van ruim drie jaar Depression Cherry, de vijfde plaat van het Amerikaanse duo Beach House.

Tot ieders verbazing ligt de opvolger van Depression Cherry nu al in de winkel. Thank You Lucky Stars werd vrijwel gelijk met Depression Cherry opgenomen, maar is zeker geen verzameling restjes.

In muzikaal opzicht verschilt de plaat niet zo gek veel van zijn pas kort geleden verschenen voorganger. Ook Thank You Lucky Stars laat het geluid horen dat we kennen van de oudere platen van het duo en blijft over het algemeen ver verwijderd van het grootsere en meer pop georiënteerde geluid van Bloom.

Dit betekent dat Beach House weer heerlijk naar de eigen navel staart, betovert met dromerige klanken, intrigeert met het zeurende harmonium en verleidt met de zwoele vocalen van Victoria Legrand. Ook bij Thank You Lucky Stars is het daarom lekker wegdromen, al verstoort een wilde gitaaruithaal zo af en toe het lome gevoel dat de muziek van Beach House oproept.

Zijn er dan helemaal geen verschillen met Depression Cherry? Ja, die zijn er wel, al zijn ze subtiel. De songs op Thank You Lucky Stars sprankelen op een of andere manier net wat meer, waardoor je net wat vaker enthousiast opveert, zeker wanneer het ene na het andere briljante gitaarloopje opduikt.

Thank You Lucky Stars is ook net wat avontuurlijker dan zijn voorganger, waardoor de plaat wat mij betreft net wat meer indruk maakt dan het niet zo heel positief ontvangen Depression Cherry.

Het zijn subtiele verschillen, want ook op deze plaat klinken Victoria Legrand en Alex Scally weer vooral als Beach House. Daar moet je van houden, maar als je er van houdt is Thank You Lucky Stars de tweede aangename verrassing in nog geen twee maanden tijd. Een verrassing die nog net wat aangenamer is dan de vorige en dat zegt wat. Erwin Zijleman

Zo saai als ik de vorige vond, zo goed vind ik deze, jeeejjjj

Gezien de positieve reacties, moet ik deze ook maar gaan proberen.
De vorige plaat viel me erg tegen.

Ik zou je denk ik aanraden om in te stappen bij Teen Dream. Dat album is wat lichter en vrolijker klinkend dan de albums die ze dit jaar hebben uitgebracht. En volgens mij ook iets meer herkenbare melodieën.
Het kan natuurlijk ook dat Beach House het voor jou niet doet, of dat je meer tijd nodig hebt om aan hun geluid te wennen. Ik kan me herinneren dat ik eerst niet zo weg was van de stem van Victoria Legrand en dat ik een tijdje heb gedacht dat Beach House een zanger had.

Losse songs vond ik altijd wel lekker. Ik heb er een paar in spotify als favoriet aangemerkt.
De eerste full-lenght plaat die ik van ze luisterde was Depression Cherry, en die viel me zo tegen, dat ik eigenlijk maar gewoon afhaakte.

Maar positieve reviews kunnen een man doen twijfelen, dus ik ga de band toch maar weer een kans geven.

Depression Cherry viel voor mij absoluut niet tegen, maar gaat waarschijnlijk nooit zo goed worden als Teen Dream en Bloom. Dat zijn meesterwerken waar ik nauwelijks op iets op aan te merken heb. Maar je kunt ook niet verwachten dat een band zich elke keer weer overtreft.


Ik denk dat je voldoende plezier kunt beleven aan Beach House. Misschien is een heel album soms teveel van het goeie (ik moet er ook voor in de stemming zijn), maar ze hebben genoeg losse songs die het ook buiten albumcontext erg goed doen.

alhoewel ik minder teleurgesteld leek over Depression Cherry dan vele anderen blies het me niet omver, deze daarentegen wel, wow, wow, wow.

Buitengewone band. Tegenvallend en saaie DC en dan nog dit jaar veel betere opvolger uitbrengen!

Tergend saai.

Gisteravond meteen erna Berghain 07 (Function) opgezet - had ik nog geen zin in Tukkistan; Shlohmo (Dark Red) voldoet ook wel

Lang geleden was het heel normaal voor bands om twee albums per jaar uit te brengen. Hell, je was tot de vroege jaren ’60 een grote luierik als je niet met drie platen, vier losse singles en een kerstalbum per jaar op de proppen kwam. Maar zoals Koen destijds al terecht opmerkte, de tijden veranderen wel, en dus kan er tegenwoordig al eens een jaar of drie tussen albums A en B zitten. Misschien niet eens zo’n slechte zaak, want zij die het nog eens op de oude manier proberen, doen dat daarna terecht nooit meer. Bij Guns N’ Roses ging het nog wel (Use Your Illusion I en II) maar Bruce Springsteen had van Human Touch en Lucky Town beter één goed album gemaakt in plaats van twee middelmatige, en herinneren jullie je nog die keer dat Green Day drie albums in hetzelfde jaar wilde uitbrengen? Juist ja…

Maar ik dwaal af. Beach House dus! Amper twee maanden na het al niet misse Depression Cherry kletst de dreampopgroep er nog een tweede album achteraan. Beetje verdacht allemaal. Ging het om restjes, was er zelfoverschatting in het spel, waar zit het addertje onder het gras? Nou, die is er helemaal niet, thank our lucky stars. Blijkt dat de opnames van Depression Cherry al begin dit jaar werden afgerond, en er dus nog genoeg tijd was om meteen aan een mooie opvolger te beginnen. En dat is Thank Our Lucky Stars zeker geworden.

Opvallend genoeg ligt de sound van deze plaat niet echt in het verlengde van haar zusterrelease Depression Cherry. Thank Your Lucky Stars is meer Bloom-esque geworden, wat betekent dat de hartverwarmende kilte van die plaat een herintroductie maakt in het Beach House-geluid. Een stap terug? Nee hoor, daarvoor is de kwaliteit van Thank Your Lucky Stars te groot. Majorette is een van de nummers die je het snelst de wereld van dit bandje intrekt, The Traveller is zo zweverig en ongrijpbaar als een mooie droom (maar in tegenstelling tot het binnenste van je hoofd, heeft je muziekinstallatie wél een replay-knop), en All Your Yeahs is al onze yeahs waard.

Wat je mening ook mag zijn over Depression Cherry, ook Thank Your Lucky Stars is je aandacht waard, zeker als Bloom je volle goedkeuring had. Luisteren naar Beach House is namelijk opnieuw vanuit een luie stoel naast een warm haardvuur in een gezellig huis naar de sneeuwstorm buiten kijken.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

Zal deze nog eens beluisteren en vergelijken met de vorige. Zoals gezegd de twee daarvoor verrijkten mijn muzikale leven en Depression Cherry maakte me slaperig. Voordat ik deze nu ga afdoen als Slaapliedjes - deel II (voor gevorderden) gaat ie samen met zijn jaargenoot naar het lab, voor de contra-expertise

Gemixte gevoelens over deze plaat. Ondanks dat ook ik teleurgesteld was over Depression Cherry, was ik blij dat de band eens iets anders probeerde. Het grote probleem van die plaat was echter dat ze nog veel te veel vastkleefden aan hun oude sound en songstructuren. Op Depression Cherry klinkt de band meer direct en helder dan ooit tevoren, maar verzuimen ze om de luisteraar iets te bieden om het gebrek aan mystiek en de typerende atmosferische effecten op te vangen. Zodoende deed Depression Cherry mij vooral realiseren dat, wanneer je die dromerige sfeer ook maar een klein beetje weghaalt, dit eigenlijk een vrij gemiddeld indie-pop bandje is.

Twee maanden erna verschijnt dan ineens deze plaat, waar de mystiek en de effecten weer volop terug zijn en ze weer als vanouds klinken. Een verademing voor fans, maar voor mij haast een bevestiging dat Beach House een one-trick pony is en voor altijd hetzelfde album zal blijven maken. Al bij mijn eerste luisterbeurt had ik het gevoel dat ik deze plaat al eerder gehoord heb, ook al zijn de daadwerkelijke songs nooit zo goed als op eerdere platen. Eigenlijk doet het mij vooral denken aan een B-sides voor Teen Dream en Devotion.

Dus ondanks dat ik van Thank Your Lucky Stars meer kan genieten, is het vooral een herinnering dat ik weer een keer Teen Dream op moet zetten. Hoop dat de band nog eens het lef heeft om met hun sound te experimenteren, maar na deze plaat hoor vrees ik dat de volgende plaat weer exact hetzelfde zal klinken.

Het blijft een grappige zet. 2 maanden na een lauw ontvangen album met "saaie" songs een 2de album met nog meer voortkabbelende deuntjes. Eigenlijk een dubbelaar dus
Was een smallere selectie van 10 nummers niet beter geweest? Maar ook dan blijft de beperkte compositie kracht van te veel songs een punt. Het is een zorgenkind, BeachHouse anno 2015.

Op 3 november ben ik opnieuw present voor het concert van Beach House in de AB, dus ik ben fan van het eerste uur. Teen dream en Bloom waren pareltjes! Depression Cherry vond ik nog een goed album omdat er toch een paar uitschieters bijzaten zoals 'levitation' 'Sparks' '10:37' 'Wildflower' en 'Days of candy'. Nummers die nog blijven hangen, maar bij Thank your Lucky stars heb ik dat totaal niet en gaat het bij mij voor de eerste keer vervelen. Hopelijk in de AB songs die niet uit Thank your Lucky stars komen?

Zal ongetwijfeld van zowel deze als Depression Cherry wel worden gespeeld. Hopelijk meer van deze, dit is echt een goede Beach House plaat. Depression Cherry viel lichtelijk tegen. Met name Elegy to the Void wil ik graag live zien.

Depression Cherry vind ik eerder verder gaan op Bloom, terwijl deze Lucky Stars wat teruggrijpt op het lo-fi geluid van Devotion.
Ik begrijp heel goed waarom ze er twee aparte albums van gemaakt hebben. De sfeer is helemaal anders: Depression Cherry is een album vol persoonlijk verdriet, terwijl dit veel afstandelijker is.

Ik luister de plaat nu voor het eerst. toen ik bij common girl kwam dacht ik: 'hé dit is toch een oud nummer van Bloom?'.

Toen Bloom even door de nummers geskipt en het blijkt dat Common Girl vrijwel identiek is aan het nummer On the Sea van het album bloom.

Toen ik door Bloom skipte had ik ook direct de neiging om daar weer naar te gaan luisteren in plaats van dit album. Anyway Common Girl is dus gewoon een hergebruikt nummer van Bloom, namelijk on the sea?

Er zit wel een zelfde melodielijn doorheen maar ik denk dat On The Sea een veel rijker geïnstrumenteerd nummer is. Common Girl is veel kaler en past meer in de sfeer van Thank Your Lucky Stars. Maar een kopie is het zeker niet.

Elegy To The Void wat een nummer. Veel te weinig voorkeursstemmen hier.