Sinds kort heb ik een nieuwe liefde: live Soul albums. Aan de grondslag van deze vlam staat het toepasselijk getitelde album Live van Donny Hathaway. Laat me je uitleggen waarom ik dit nou zo'n fantastische plaat vind.
Het jaar is 1971. De Soul viert zijn hoogtijdagen en is een niet weg te denken onderdeel van de emanciperende zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten. Het publiek dat deze avond aanwezig is heeft er zin in. Zodra de band de eerste tonen van het openingsnummer, een cover van een inmiddels klassiek Marvin Gaye nummer, inzet roept een jongedame in het publiek op ritmische wijze enthousiast “what's going on!”. De sfeer is gezet en zal geen moment meer afwezig zijn.
De sound die de band naar voren brengt is vol en warm, en vertoont naast de typische Soul-sound ook trekjes van Funk. Het pianospel van Donny speelt een grote, veelal opzwepende, rol. Verder zijn er twee gitaren, een basgitaar, een drumstel en conga's in het spel. De band is op elkaar ingespeeld en zet geen voet verkeerd. Meermaals is er ruimte voor wat muzikale improvisatie en jamt men er lustig op los, wat het stilhouden van de voeten erg lastig maakt. Gelukkig moet je dat ook helemaal niet willen.
Ook Donny's zang is niet anders dan vol en warm te noemen. Met een stem zoet als honing en de bezieling van dominee laat hij het publiek uit zijn hand eten, zonder een moment in gezapigheid te vervallen. Het hoogtepunt van samenspel tussen publiek en artiesten is gedurende het nummer You've Got A Friend, wanneer het publiek vol bezieling (schijnbaar is het aanstekelijk) woord voor woord meezingt. De sfeer is ongekend en het is onvoorstelbaar dat er ook maar één aanwezige onberoerd gelaten is.
Op het album Live zetten Hathaway en zijn muzikale compagnons, bijgestaan door de aanwezige toeschouwers, een muzikale prestatie van wereldklasse neer. Wie zich ooit heeft afgevraagd hoe het genre Soul aan zijn naam komt doet zich er goed aan deze plaat een draai te geven. Een aanrader voor elke muziekliefhebber.