menu

Bruce Springsteen - The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle (1973)

mijn stem
3,89 (375)
375 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: CBS

  1. The E Street Shuffle (4:31)
  2. 4th of July, Asbury Park (Sandy) (5:36)
  3. Kitty's Back (7:09)
  4. Wild Billy's Circus Story (4:47)
  5. Incident on 57th Street (7:45)
  6. Rosalita (Come Out Tonight) (7:04)
  7. New York City Serenade (9:55)
totale tijdsduur: 46:47
zoeken in:
avatar van Rogyros
4,0
Ik moet Ronald hierin bijvallen. Darkness en hardrock. Die associatie zie ik ook absoluut niet.

Pokerbill, bij welke nummers heb jij dit associatie wel?

5,0
Prachtige plaat, en mijn favorieten zijn Incident.... en New York Serenade. Tot en met Born in the USA zijn de albums van The Boss geweldig, daarna wordt het wat mij betreft wel minder. 5,0

5,0
spinout schreef:
Volgens William Ruhlmann op All Music is dit Springsteen's beste. Vind ik niet. Dat is in mijn ogen Nebraska.
Op dit album staat het favoriete Springsteen nummer van Tom Waits, nl. Wild Billy's Circus Story. De studio versies van enige nummers hier, vind ik beter dan de live versies die ik ervan ken. De NYC Serenade duurt toch echt te lang. Daarom een 3.5 en geen 4.0.


Voor mij had Serenade 20 minuten mogen duren, een van de beste nummers ooit.

avatar van lennon
3,0
Verassend leuk plaatje van Springsteen!

Ben met terugwerkende kracht zijn oudere werk aan t ontdekken, en wat me vooral (positief) verrast is het funky begin van dit album. Verder hoor ik wat soul invloeden, en bekruipt me het gevoel dat ie hier nogal gestuurd is door wat de platen maatschappij van hem wilde horen?

Al met al wel een lekkere plaat. Niets wereldschokkends, maar zeker niet slecht! Uitschieter is New York Serenade, erg mooi nummer!

Mooie hoes trouwens!

avatar van cosmic kid
3,5
cosmic kid (moderator)
lennon schreef:
Verassend leuk plaatje van Springsteen!

Ben met terugwerkende kracht zijn oudere werk aan t ontdekken, en wat me vooral (positief) verrast is het funky begin van dit album. Verder hoor ik wat soul invloeden, en bekruipt me het gevoel dat ie hier nogal gestuurd is door wat de platen maatschappij van hem wilde horen?

Al met al wel een lekkere plaat. Niets wereldschokkends, maar zeker niet slecht! Uitschieter is New York Serenade, erg mooi nummer!

Mooie hoes trouwens!


Integendeel. Als het aan de platenmaatschappij had gelegen was Springsteen de nieuwe Dylan geworden. De eerste cd is dat nog een beetje terug te horen, maar voor deze plaat wilde Bruce een vol bandgeluid laten horen. Hij had veel naar Van Morrisson geluisterd en dat is op deze plaat ook wel te merken.

De platenmaatschappij had in zoverre gelijk dat dit album commercieel flopte en The Boss een laatste kans kreeg. Die kans werd met beide handen (en bloed, zweet en tranen) aangepakt en heette Born to run. De rest is geschiedenis

kistenkuif
Voor mij zijn meest avontuurlijke plaat waarvan de muzikale rijkdom eindelijk geluidstechnisch is uitgediept op de recent analoog geremasterde versie in de verzamelbox met zijn eerste zeven platen (vinyl/cd) die alle deze uitmuntende behandeling hebben gekregen. Kost (weer) wat maar tjongejonge het loont wel. Door het vertrek van Sancious en Lopez veranderde daarna het geluid drastisch. Op dit album hoor je hem nog als enorm talent en onvermoed icoon aan komen draven met een band die virtuoos in alle richtingen meezwenkt. Onweerstaanbaar beloftevol.

avatar van Germ
4,0
Aan het herwaarderen deze plaat.... Wat swingt Kitty's Back te pan uit zeg! Stil zitten is onmogelijk!

Deze elpee heb ik altijd als een mindere van Springsteen beschouwt, maar het lijkt er op dat het kwartje begint te vallen!

avatar van cosmic kid
3,5
cosmic kid (moderator)
Begin jaren 90 gekocht in een drie cd box waarin ook '"Greeting from Asbury Park, NJ" en "Darkness on the edge of town" zaten. Dit boxje was mijn eerste echte kennismaking met het studiowerk van The Boss.

Vooraf kende ik 4th of July, Asbury Park en Rosalita (come out tonight) al. Deze staan én op de livebox én zijn de bekendste nummers van de jonge Springsteen.

The E-Street Shuffle
De plaat begint met The E-Street Shuffle, het nummer wat muzikaal en tekstueel nog het meest lijkt op de debuutplaat. Toch waaiert het muzikaal al veel meer uit en klinkt het jazzy. Ook de zang van Bruce klinkt overtuigender als op "Greetings". Live werd het nummer begin jaren 70 uitgebouwd tot een dikke 18-20 minuten; het arrangement van die live-versie is compleet anders en daarnaast wordt het verhaal van de ontmoeting tussen Bruce en Clarence verteld.

4th Of July, Asbury Park (Sandy)
Een echte Springsteenklassieker en daarnaast een ode aan Asbury Park. Een afscheidsode, dat wel want Bruce vertelt dat het boardwalk-leven over is en dat Sandy ook maar beter de scene kan verlaten.
4th Of July Asbury Park is niet direct mijn favoriet maar wel een monumentale song. Het nummer is schaamteloos romantisch, zelfs erotisch te noemen. Ook is er een hoofdrol voor de accordion van Danny Federici. (Het nummer kreeg een prominente plaats vlak voor en vlak na het overlijden van dit E-Street lid van het eerste uur, op YouTube circuleren genoeg emotionele opnames van deze momenten). Sandy klinkt totaal anders dan de nummers op de vorige plaat, veel voller, veel zwieriger. Het hele lied klinkt als een allerlaatste mooie zomerdag, zo'n dag in september vlak voordat de herfst begint. The Hollies zouden er ook nog een dikke hit mee scoren.

Kitty's back
Van Sandy naar Kitty. Waar de eerste het advies kreeg weg te gaan, wordt de terugkeer van de tweede juist luid toegezongen. Het nummer begint met een snerpende gitaarintro en heeft een zeer jazzy en funky geluid. Op plaat is er een groot instrumentaal middenstuk waar vooral David Sancious mag glorieren, live duurt dit nummer 18-20 minuten en heeft elke lid van de E-Street Band de ruimte om te improviseren. Zeer opzwepend en persoonlijk kan dit nummer me niet hard genoeg staan.

Wild Billy's Circus story
Al een oud nummer wat diverse keren onder de naam Circus Song is gespeeld, de geruchten gaan dan ook dat het oorspronkelijk bedoeld was voor Greetings. In deze versie had het op dat album niet gepast want opnieuw laat Springsteen een afwijkend, ietwat jazzy geluid horen. Zo horen we wederom een accordion maar ook een tuba die een olifantengeluid nabootst. Bij het horen van het intro waan ik me inderdaad in de schimmige wereld van een circus. Ook gaan de geruchten dat de tekst gaat over een homo-vriendschap maar dat heb ik er nooit uitgehaald. In 2009 kreeg Wild Billy een zeer waardig en zeer aardig vervolg in "The Last Carnival", het afscheidsnummer ter ere van Danny Federici.

Incident on 57th street
Een verhaal zo groot en zo mooi dat er met een gemak een speelfilm of een musical van zou kunnen worden gemaakt. Sterker nog, volgens mij was er ooit sprake van een musical. Gelukkig is dat er nooit van gekomen, het verhaal van Spanish Johnny mag niet misbruikt worden in zoiets verschrikkelijks als een musical. Hoe dan ook, Incident is een pracht van een song. Opnieuw hoofdrollen voor Danny Federici en David Sancious. De tekst is de jonge Springsteen op zijn sterkst met kruimelcrimineel 'Spanish Johnny' en zijn beloftes aan 'Puerto Rican Jane'. Of deze beloftes uitkomen wordt, zoals in veel Springsteenteksten, nooit duidelijk. Het gaat om de belofte en niet om de uitkomst. Muzikaal vallen het piano-intro op en het outtro is hemels met een achtergrondkoor en wederom een piano. Aan te raden zijn ook de diverse live-uitvoeringen op YouTube, deze zijn vaak nog mooier.
Het zachte piano-outtro loopt naadloos over in......

Rosalita (come out tonight)
Onvervalste pure, uitbundige rock 'n roll. Rosalita klinkt behoorlijk anders dan de overige nummers op dit album en past er toch heel goed bij. Geschreven als showstopper en er is geen lied van Springsteen wat beter die rol vervult of vervult heeft dan Rosalita. Tot 1985 was het de vaste afsluiter voor de toegiften en ook het nummer waarin de bandintroductie werd gedaan. Omdat het dus op talloze bootlegs staat, is het onder veel Springsteenfans ook een skipnummer geworden. In mijn ogen onterecht; Rosalita is energie, klinkt al als een voorbode van Born to run en swingt aan alle kanten. Het is niet alleen een voorbode van Born to run, ik vind het zelfs de voorloper van dat nummer.
Tekstueel zijn er nog steeds genoeg personages en is er geen diepgang, toch is dit zijn meest concrete tekst totnogtoe. De rijmelarij van het debuutalbum is hier definitief achterwege gelaten. Wellicht leuk om op te merken is dat Springsteen dit nummer autobiografisch noemt en dat Rosalita echt bestaat: haar naam is Diane Lozito en zij is niet alleen Rosalita maar zij is ook "Crazey Janey" in Spirit in the night, ze is het meisje in Thundercrack en ze schijnt ook "Terry" in Backstreets te zijn en zelfs Bobby Jean. Die laatste twee neem ik zelf met een korreltje zout

New York City Serenade
Springsteen's langste nummer totnogtoe. Een nummer dat klinkt als een nachtclub en wat een hele mooie, rustige, afsluiter is. De opbouw in dit nummer is het mooiste aspect en ook nu is er weer een keur aan instrumenten te horen: een conga, een mellotron om het violeneffect te benaderen, een tambourine, een triangel. Muzikaal bezien heeft Bruce hierna nooit meer zo rijk en veelzijdig geklonken.

The Wild, The Innocent & The E-Street-Shuffle is Springsteen meest veelzijdige, meest gevarieerde, meest jazzy, meest funky, meest onderschatte en ook meest vooruitstrevende plaat. Alles is rijk aan deze plaat die toch slechts 7 nummers telt. Persoonlijk vind ik het jammer dat Bruce verder nooit deze kant is uitgegaan en outtakes als Thundercrack en vooral Zero And Blind Terry behoren tot mijn favorieten. Ook is heel goed te horen dat ook soul tot de muzikale roots van Springsteen behoort. Het geluid van deze plaat schijnt een poging te zijn om in de buurt te komen van Van Morrison. Dat wist ik begin jaren 90 totaal nog niet, dat las ik pas een aantal jaar geleden in de biografie van Bruce. Het geluid vertoont inderdaad wel overeenkomsten en vooral "New York City Serenade" klinkt als een Van Morrison nummer, ik meen Madame George.

De plaat verkocht voor geen meter en dat zal een reden zijn dat er geen WIESS II is gekomen. Hierna verliet David Sancious de band en werd Vini Lopez eruit gezet. De opvolgers heetten Roy Bittan en Max Weinberg. De volgende plaat zou alles veranderen...

kistenkuif
cosmic kid schreef:
The Wild, The Innocent & The E-Street-Shuffle is Springsteen meest veelzijdige, meest gevarieerde, meest jazzy, meest funky, meest onderschatte en ook meest vooruitstrevende plaat.


Fijn leesvoer met een duidelijke conclusie waar ik me goed in kan vinden. Ga je de hele rij af...?

Bij Lopez' opvolger Max Weinberg en zijn invloed op Springsteen's sound, heb ik gemengde gevoelens. Maar da's voor later.

avatar van cosmic kid
3,5
cosmic kid (moderator)
kistenkuif schreef:
(quote)


Fijn leesvoer met een duidelijke conclusie waar ik me goed in kan vinden. Ga je de hele rij af...?

Bij Lopez' opvolger Max Weinberg en zijn invloed op Springsteen's sound, heb ik gemengde gevoelens. Maar da's voor later.


Dank voor het compliment. Ja, ik ga het hele rijtje in chronologische volgorde af en ik hoop dat in het tempo van 1 per week te doen.

avatar van vielip
3,5
Wederom fijn leesvoer! Incident is mijn persoonlijke favoriet op dit album. Heb het hele album live meegemaakt tijdens een show in Madison Square Garden in november 2009. Daarna ben ik het album meer gaan waarderen. Daarvoor vond ik het namelijk maar zo zo...

avatar van deric raven
4,5
Gisteren ben ik begonnen te lezen in de autobiografie van Bruce Springsteen; Born To Run.
Absoluut een aanrader, heerlijk hoe hij alles verwoord.
Maar voordat het zelfgevormde romantische beeld van zijn albums vervormd wordt door de daadwerkelijke feiten, snel mijn eigen kijk op zijn muziek op papier zetten.
The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle heeft op de achterkant een foto van de begeleidingsband; inclusief The Boss.
Een mengeling van culturen, en waarschijnlijk ook gewoontes en gebruiken, gebroederlijk langs elkaar.
De kracht zit hem niet alleen in de frontman, maar ook in wat uiteindelijk The E Street Band zal vormen.
Als een sterke ijzeren ketting verbonden met elkaar; een streetgang waarbij vriendschap op de eerste plaats staat.
Nog niet de brede kijk op de Verenigde Staten, hier is hun wereld nog voornamelijk de omgeving, waar ze opgroeiden.
Amerika in het klein, de buurt waarin geleefd wordt.
The E Street Shuffle swingt, en laat toch wel een andere Bruce horen die ik gewend ben.
Grote stads funk, met bijna een Curtis Mayfield achtige sound.
We gaan terug naar 1973; het jaar dat ik geboren werd, en die tijd hoor je uiteraard terug.
Een prima opener, maar niet bepalend voor de rest van het album.
Kitty’s Back opent met echte blues, en swingt vervolgens alle kanten uit.
Het verhalende dat je regelmatig verder op het album terug hoort doet mij aan een debuut van een andere band denken; Counting Crows met August and Everything After.
En als dat album een definitieve plek heeft opgeëist in de Top 250 van MusicMeter, dan hoort deze van Bruce Springsteen er zeker ook in thuis.

avatar van JohnnyVergerFan
Wederom fraai beschreven deric raven.
Mooie overeenkomsten;

- sublieme autobiografie
- dit album hoort in de top 250
- ook ik stam uit het jaar '73


avatar van Minneapolis
geplaatst:
Ik kan het alleen maar eens zijn met bovenstaande twee reacties: '73 fabrikaten zijn haast een garantie voor kwaliteit.

Ik vind Bruce in de titeltrack en Kitty's back nog veel swingender, frisser en avontuurlijker (oa door de verandering van tempo) dan op zijn latere recht-toe-recht-aan-rock albums. En New York City Serenade is precies het soort ballads die het liefst van hem hoor.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:26 uur

geplaatst: vandaag om 11:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.