Bruce Springsteen - The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle (1973)

Dit is altijd mijn favoriet album van Bruce Springsteen geweest. Hij klinkt heel anders dan de Bruce Springsteen die de meeste mensen kennen: het is alles behalve recht-toe-recht-aan rock 'n' roll maar rockmuziek vol opsmuk, ook qua instrumentatie, die aldoor zijwegen in slaat. Wat Tom Waits later deed met Swordfishtrombones deed Bruce Springsteen al met dit album. Een album die swingende jazzrock combineert met een sfeervol en rauw streetlife-gevoel en daarmee de typische jaren '70 ademt voordat punk dergelijke muzikale complexiteit verbande (en die ook Bruce Springsteen ertoe bracht zijn muziek enorm te versimpelen met Born To Run als de overgang die daarmee ook de hele Springsteen-ervaring samenbalde). Maar wat een muzikale rijkdom tentoonspreidt dit album terwijl het tegelijk heel melodieus is zodat het in elk opzicht genieten is.

Bruce the Lizzy fanboy!! Hij doet het wel zeer smaakvol zeg!!❤️

2x Bruce zeggen, dat rijmt. Oke, ik ben al weg!

Relevantie? Jep, ook 1 van mijn favorieten!

Dizzy Lizzy!

Leuk album, maar wat lastig te beoordelen. Ze werken hier al meer dan op het debuutalbum toe naar hun sound van de albums hiernaa, maar het is nog een beetje als een orkest zonder dirigent. Wat slordig, wat druk, maar wel met veel enthousiasme.

De muziek van op het album 'The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle' vind ik pure klasse!
De afwisseling in stemmingen, de diversiteit in gebruikte instrumenten en al die heerlijke details vind ik geweldig. En David Sancious is - net als op de debuut-LP van Bruce Springsteen - geweldig!

Waarom dan toch geen 5 sterren?
Ik denk dat de studioversie van '4th of July, Ashbury Park (Sandy)' daarvan de oorzaak is.
Muzikaal top, maar de zang van Bruce Springsteen helaas niet. Net als de achtergrondzang van Suki Lahav.
Des te opvallender is het dat dit nummer in de live-versie wél één van mijn favoriete nummers is.

Neemt niet weg dat 'The E-street Shuffle', 'Kitty's Back', 'Incident on 57th Street' en 'Rosalita (Come out Tonight)' stuk voor stuk topnummers zijn. Mijn absolute favoriet op deze plaat is 'New York City Serenade'. Door de piano van David Sancious, de strijkers, het gospel-intermezzo, de saxofoon én - last, but not least - de geweldige zang van Bruce!

Ja dat New York City Serenade is me wel even een nummer! Jarenlang deed het me niks. Maar opeens viel het kwartje. Door die geweldige piano intro van Sancious, die steeds verder uitbouwt en groeit. Absoluut topnummer!