Dit album gaat 'em voor mij niet worden. In de meer ingetogen songs doet Eivør idd enigszins aan Kate Bush denken en zie ik haar bij wijze van spreken zweven over de klippen van de Schapeneilanden.
Daarmee is het pluspunt voor mij wel op. Eerlijk gezegd, vind ik het aanstellerig, overdreven gezongen en doet het mij denken aan witch queens of ice queens als la Den Adel. Denk ook dat dit album goed zal landen bij rockies die een hang vertonen naar Feeënrock. De kitsch druipt er regelmatig van af en dat komt mede door de truttige synth-patronen die welkhaast per strekkende meter worden ingekleurd. Iets meer ingetogenheid zou beter zijn. Ook bands als Qntal en Faun - die ik op sommige album echt wel kan waarderen - slaan regelmatig door naar kitsch en overdaad.
IJslands (Faeroers is daarmee nauw verwant) heeft zich al bewezen als zangtaal (o.m. Sigur Ros) en het boeiende van beide talen is dat de landen lang zo geïsoleerd zijn geweest, dat ze weinig veranderd zijn de laatste 800 jaar (en nog sterk op het zgn Urnordiska lijken) - al schijnen de laatste decennia veel Deense woorden te zijn opgenomen . Dat maakt taal en land voor mij véél interessanter dan dit album dat helaas veel rock-clichés (oa the beauty and the beast) weer bevestigd.
Overigens zoek ik naarstig naar musimettur.fo of mysicmettirh.is om aldaar bij een recensie van Bløf te lezen dat - ik vertaal maar even - de boys in hun moerstaal zingen en dat zulks mysterieus klinkt.
Tja d'r sting een kacheltje op d'n diek
