Justin Bieber - Purpose (2015)

Nou dat geldt zelfs voor alle muziek hier op de site.

En 'Yesterday' van de Bietels is natuurlijk muzak ten top.

Geen ouwe koeien uit de sloot halen.

Alles wat ooit op welke plek dan ook op musicmeter is geschreven is subjectief...

Nope, er staan hier op de site toch ook heel veel historische stukjes over artiesten, gewoon feiten op artiesten pagina's of inleidingen van een recensie.

Laat mij dan de eerste zijn met een objectief bericht:

dit bericht staat bij een muziek-album van Justin Bieber.

Dus jij vindt deze troep muziek?!

Ik sluit mij aan bij devel-hunt. Natuurlijk, dat Bieberbashen op MuMe vind ik overdreven (en zelfs ergerlijk) maar een fantastische zanger is hij daarom niet.
Justin Bieber is inderdaad een product van gehaaide managers, niet meer en niet minder. Zijn zang en muziek vind ik overigens kleurloos (afgaande op de singles die ik ken en ik heb geen behoefte om dit album te beluisteren) maar ik heb veel slechter gehoord dan dat.
En waarom in 's hemelsnaam de Beatles erbij halen? Je gaat Pélé of Johan Cruyff ook niet vergelijken met een voetballer in provinciale afdeling.

Ik zie niet zo in wat er mis is met zijn zang. Ik vind het zelfs erg fijn op nummers als Sorry en I'll Show You.

Ach, nu zijn de managers ook nog eens gehaaid. Werkelijke alle clichés komen langs. Het gaat overigens slechts om één manager, voor zover ik weet, namelijk Scooter Braun. Ken je die man of ga je er vanuit dat een manager per definitie gehaaid is?

Provinciale afdeling? Ha, Bieber vergelijken met een voetballer in een provinciale afdeling, dat is dan ook wel weer humor.

Justin Bieber heeft zijn succes toch vooral te danken aan een (overigens prima) management en marketingstrategie. Misschien clichématig maar een goed management is wel nodig om succes te bereiken. Elvis Presley heeft zijn succes ook voor een deel te denken aan zijn manager Colonel Parker (die hem commercieel uitbuitte). Dat wil natuurlijk niet zeggen dat Elvis Presley en Justin Bieber qua zangtalent te vergelijken zijn.

Zoals ik eerder zei vind ik het Bieber-bashen van op MuMe overdreven (Justin Bieber is wellicht de meest gehate artiest op MuMe) maar dat maakt van hem geen fantastische zanger. Ik vind zijn zang kleurloos en vlak (wat ik van hem ken) maar misschien kan dat verbeteren. Justin Bieber boeit mij niet (en ik behoor niet tot de beoogde doelgroep) maar ik heb er ook geen hekel aan.

Net waren ze nog gehaaid.

Je moet gehaaid zijn om topmanager te worden. Neem van mij aan dat het product Justin Bieber (zo noem ik het) door het management goed is voorbereid en afgewerkt (op commercieel vlak, ik spreek niet over de muziek). Hits en hypes zijn (nu meer nog dan ooit) het gevolg van een uitgekiende marketingstrategie.

Het lijkt duidelijk te worden dat met name de heer Pierre Kartner een grote rol speelde in het volwassen worden van de Biebster. Tijdens een vakantie in de Verenigde Staten liep hij het voormalige kindsterretje tegen het lijf in een bar op de strip. Het klikte direct tussen de twee. Grote artiesten herkennen en erkennen elkaar in een oogopslag weet je. Het liep op dat ogenblik net een beetje spaak met Justin. Probleempjes met de meisjes, probleempjes met de pers. Vechtpartijtje hier, braspartijtje daar. Maar fatsoenlijke muziek maken, ho maar.

Ergens kwam het tot het samen liedjes schrijven. Sorry en Life Worth Living kwamen bijvoorbeeld in een poep en een scheet tot stand tijdens een korte schrijfsessie achter in die bewuste bar. Justin kreeg een nieuw doel in zijn leven. Hence de albumtitel.

Ik meen begrepen te hebben dat het begon te wringen toen de Vader de door tattoos verminkte idool vroeg voor een prominente plek in het achtergrondkoor van de de her op te richten Zeven Zonen. Dat was niet de Purpose voor Bieber vond deze. Hij zette Kartner na een woordenwisseling aan de kant en sleutelde eigenhandig een album in elkaar die de serieuze pers op dit moment op de knietjes dwingt.

Kartner zelf kon wel tevreden glimlachen toen het eindresultaat zijn oren bereikte. Daar had hij toch mooi zijn rol in gehad. Hij gaf toe wel wat wrokkig te zijn toen hij bij de credits nergens zijn naam terug zag. Of de man nog op zijn 80ste de herboren Bieber in juridisch opzicht wil laten vloeren, heeft hij nog in overweging. Zo tekende een paparazzo in dienst van een één of ander blaadje dat bij mijn schoonouders op de plee ligt op.

Dit album staat nog op het verlanglijstje om op de rotatielijst terecht te komen, kortom: tijd vinden om het eens op z'n gemak te beluisteren. Laatste wat ik van Justin Bieber hoorde was retestrak, maar weet alleen niet of dat nou nummers waren van dit album of van de voorlaatste.
Sowieso heeft ie zeker swingende nummers, klonk zeer goed. Puberimago niks van te merken in die muziek, het was behoorlijk volwassen.
Wordt vervolgd.

puur feitelijk en subjectief: ja; persoonlijk kan me dit geen ene reet schelen, elke zin die ik over jb schrijf of elke seconde die ik van hem hoor is er een in mijn leven en onherroepelijk verloren.

Als Justin enkele nummers van de tweede helft van dit album had vervangen door de bonusnummers Been You, Get Used To Me en All In It had dit stukken beter geweest imo. De singles zijn hier de betere nummers met I'll Show You als hoogtepunt.

Steengoede plaat. Wat "Thriller" voor MJ was, dat is "Purpose" voor JB. Wat een comeback!

Verdiende 5*

Denk dat ik nu wel oud en volwassen genoeg ben om dat blind "Bieber bashen" achterwege te laten. Uiteraard is het eenvoudige popmuziek, maar dat kunnen we toch van nog 50 andere artiesten zeggen, niet? Wat ik in het verleden van hem heb gehoord, vond ik pure troep. Maar dat is dan ook alleen maar mijn mening tegenover die van de miljoenen fans die hij heeft weten te verwerven.
Hoewel zijn muziek zich niet binnen een van mijn geprefereerde genres beweegt, zou ik liegen wanneer ik zou zeggen dat een deuntje als "Sorry" niet verdomd catchy is. En daarmee slaagt hij in iets waar een Chris Brown of Usher al in geen jaren in geslaagd zijn: een eenvoudig, commercieel popdeuntje produceren dat ook echt daadwerkelijk catchy is.

Ondanks de Bieber Hype word ik niet heel vrolijk van dit album. Die irritante en simpele melodieën beginnen me snel te vervelen. Prima dat het opeens hip is om de muziek van deze jongeman te omarmen maar ik doe er niet aan mee. Alleen ''love yourself'' kan me bekoren.

Jammer dat Bieber zijn album zo volgepropt heeft met liedjes. Had hij hiervan de tien sterkste producten uitgezocht dan was er een prima catchy plaat gekomen. Nu hebben we een album met een paar echt goede nummers, een aantal middelmatige tracks maar helaas ook een flink hoopje bagger.

Volledig eens met Edgar. Snap wel de kritiek niet goed van Aart1992.
Misschien wat flauw om het te hebben over je top 10. Maar die staat vol met Coldplay albums.
Over simpele melodieën gesproken.

Muziek blijft smaak hé ''Dikkop'. Zelf vind ik het geen goed album en in mijn perceptie komt dat deels doordat hij steeds het zelfde kunstje doet. De melodieën die hij gebruikt kunnen me niet bekoren en daarnaast vind ik zijn stem veel te vlak. Zijn bereik is zeer matig te noemen en hij zingt alles op dezelfde toonhoogte. Ik ben inderdaad een Coldplay fan ja. Maar in de beginjaren van Coldplay waren het naar mijn mening echt geen simpele melodieën. Maar goed dat blijft een mening. Daarnaast vind ik de stem van Chris Martin veel unieker dan die van Justin Bieber.

Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Uniciteit heeft geen gradaties, dus er is niet zoiets als 'veel unieker', of überhaupt 'unieker'.

Muziek blijft smaak Slowgaze.. Ik kan de stem toch unieker vinden? De stem van Justin Bieber VIND IK niet zo bijzonder. Nogmaals kunst blijft smaak en dan kan je in jouw perceptie beste de ene zanger bijzonderder vinden dan de andere qua stemgeluid.

'Uniek' en 'bijzonder' zijn geen synoniemen, Aart. 'Uniek' betekent 'er is er maar één van', en er bestaat niet zoiets als 'er is een beetje er maar een van' of 'er is heel erg een van'.

Haha bedankt voor deze les. Dan zal ik het als volgt formuleren: " Ik vind de stem van Chris Martin mooier dan die van Justin Bieber.

Akkoord met die formulering, Aart. En geen dank.

We moesten hem haten, alsof het onze grondwettelijke plicht was. Dat broekventje, nauwelijks ouder dan wij, dat muzikale diarree als Baby voortbracht, moesten we een langdurig verblijf in de hel toewensen. Nu moeten we plotseling van zijn muziek houden. Plots moet ik aanhoren hoe mijn bloedeigen vrienden zeggen ‘Sinds wanneer maakt Justin Bieber kwaliteitsmuziek?’ en ‘Eigenlijk is hij wel een muzikaal talent, he.’ 'The power of Christ compels you!' wil ik dan steeds uitschreeuwen. Want om het met één van Biebers songtitels te zeggen: sorry. Sorry, ik vind dit nog steeds afgrijselijk gekweel.

Want bij Bieber hoor ik geen enkele passie, geen hart en geen ziel. Bruce Springsteen gaf alles op voor muziek, hij stak zijn allerlaatste cent in de opnames van Born to Run. Dat zou Bieber nooit doen. In zijn vlakke stem hoor ik iemand die met zijn dure wagen naar de studio rijdt, verveeld de lijnen die voor hem klaarliggen inzingt en weer naar zijn villa snelt om te gaan niksen aan het zwembad en wijffies te neuken.

Nu was Elvis ook een product van een gewiekste manager en heeft hij ook nooit één letter van zijn teksten geschreven, maar toch. Als je liveversies van Hound Dog of Heartbreak Hotel bekijkt, dan zie je iemand die het méént. Tijdens de lange helletocht die ik met Biebers nieuwste album doorbracht ben ik niemand tegengekomen die het meent. Enkel een rotverwend ventje dat zijn stem levert aan lopende bandmuziek, om daarna snel te gaan cashen, als een Europarlementariër die zijn vergoedingen komt incasseren. Bieber is niet eens het equivalent van Royco Minute Soup of opwarmlasagna, hij is een aan huis bezorgde pizza.

In de discussie hierboven zie ik het eeuwige argument dat de Beatles ook maar commercieel waren. Natuurlijk is dat waar. Alle muziek is immers commercieel, die muzikanten moeten ook ergens van leven, net als de bakker brood bakt. Maar de Beatles staken hart en ziel in hun muziek. Zij schonken de wereld onvergetelijke melodieën, terwijl bij Bieber steeds dezelfde voorgekauwde loungebeats en -bliepjes voorbijkomen. En de Beatles hadden téksten. Leg In My Life, For No One, Norwegian Wood, Eleanor Rigby en Something maar eens naast ‘Is it too late to say I’m sorry? ‘Cause I’m missing more than just your body.’ Méén je dat nou, Justin? Straks ga ik me nog niet eens hoeven te schamen voor de poëzie die ik als hopeloos verliefde en hopeloos onbegrepen tiener schreef. Toen mijn vrienden nog geen burgermannetjes met een vriendin en jobaanbiedingen waren die naar jouw gegeeuw luisterden.

Kromme vergelijking. Als Bieber een hoop geld heeft, hoef je niet te verwachten dat hij zijn laatste geld uit gaat geven om een plaat te maken. Dat scenario is niet realistisch, en kan derhalve niet als argument ingezet worden.


Als we selectief gaan citeren: 'Love, love me do / You know I love you / I'll always be true / So please, love me do / Oh, love me do'.

Vandaar dat ik Love Me Do niet vermeld, en andere Beatlesnummers wel Love Me Do is geschreven door een 16-jarige Paul McCartney. Schreef jij op je 16e geniale teksten? (Okee, jij nu waarschijnlijk wel, Slowgaze, maar andere mensen niet). Later zijn de Beatles volwassen geworden en kregen we de nummers die ik vermeldde. Misschien wordt Bieber op een dag ook wel volwassen. Laten we daarop hopen. En in de tussentijd naar degelijke muziek luisteren.