Era - The Mass (2003)

Uitgebracht op super-audio-cd. Prachtige muziek met natuurlijk als uitschieter " the mass". Mooie zang en meldodieën in de lichte stijl van enya.

10/10

The Mass is inderdaad echt machtig mooi. Eerder heel vaak geluisterd. Ik zet het net weer op, en dat nummer... Direct de volumeknop omhoog. Ik vind de andere nummers wat minder eigenlijk. 3,5*

Ik had het na het debuut album eigenlijk wel gehad met ERA! Vergis ik mij??

Maak er 3* van. Vind dit album eigenlijk beter dan het debuut, maar er zitten een aantal vervelende nummers op.


Ik moet toegeven dat ik dit ook niet te vaak kan luisteren hoor. Gaat zwaar vervelen. Het is vooral nostalgie dat hier een rol speelt (voor zover je daarvan kan spreken bij 17-jarig persoon). Wel plezierig om op te zetten. Was ook al een tijdje geleden

Lievelings nr van dit album is natuurlijk he mass, echt een prachtig nummer.

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Stemgedrag

Is dit nu kunst of kitsch of iets anders? Dat was een vraag die bij me opkwam na eerste beluistering van dit album. De openingtrack is in ieder geval machtig te noemen. Daarnaast doet het klassiek aan wat niet zo vreemd is want de muziek is gecomponeerd door Carl Orff die bekend is geworden met de Carmina Burana.

Na deze krachtige opening blijft de drive er goed inzitten. Looking for Something roept qua muziek landschappen op en de stem van de zangeres is behoorlijk te noemen. Als daar later paters bijkomen geeft het mij het gevoel van in een grote kerk zitten. Na wat gezang van de paters begint Don't Go Away. Als daar later de zangeres bijkomt voel ik een vorm van hoop. Qua instrumentatie zit het goed in elkaar. Don't You Forget begint sprookjesachtig als twee jongetjes elkaar een belofte doen. Hierna volgt een mierzoet stuk muziek op en gedragen ritme Het geeft mij een gevoel of ik mijn eigen leven aan bekijken ben op een video. If You Shout start opnieuw met religieus gezang. Waarna een song volgt die hoop geeft in bange dagen. Als je maar hard genoeg schreeuwt wordt hij wel gehoord.

Avemano Orchestral is haast klassiek te noemen. Het roept bij mij een beeld op van een bijzondere gebeurtenis. Als daar later die gitaar bijkomt is het feest compleet. En de diverse stemmen maken er een heerlijk stuk muziek van om even van de wereld te zijn. Dat de kracht er nog in zit bewijst Enea Volare een behoorlijke orkestratie in combinatie met indrukwekkende stemmen. Het doet mij althans vliegen boven mooie landschappen. Na deze bombast is er een fraai rustpunt in de vorm van Sombre Day. Het is behoorlijk klassiek en bij mij bekruipt een gevoel van veilig binnen zitten terwijl buiten de regen met bakken uit de lucht komt vallen. Lekker de kachel een streepje hoger en genieten maar. Op Voxifera zijn die orkestrale stemmen opnieuw van de partij dit keer op een bed van violen en pauken. En dan veel te snel het fraaie slot van dit album. The Champions geeft echt zo'n gevoel van: jongens de strijd is gestreden en nu gaan we de winst uitbundig vieren.

Conclusie The Mass van Era is een bijna meesterlijk album te noemen. Waarom bijna? Her en der is het net een tikje te veel van het goede. Blijft staan dat ik wel genoten heb van deze bijzondere muziek.

Prachtig muziek stukje op deze cd...met "Don't go Away & Don't you Forget" als favoriete nummers van de cd...ook Enae Volare mag zich uiters goed noemen...lekker om naar te luisteren als je geniet of aan het lezen bent. Maar al dit soort CD's wat ik heb, wordt ik gewoon rustig en de wereld rondom je verdwijnt..(als je op de bank ligt )

Fijne CD..evenals de vorige 2 delen.

Waarom blijf je het dan luisteren???