Finch - Beyond Expression (1976)

Op het eerste gehoor wat minder dan Glory of the inner force, maar na een derde of vierde luisterbeurt is die indruk al bijgesteld. De melodieën liggen misschien wat minder makkelijk in het gehoor en de overgangen zijn wat abrupter, maar na verloop van tijd blijken de solo's en de arrangementen even lyrisch als op het debuut en geeft een pakkende grilligheid aan deze opvolger bovendien een extra dimensie. (Trouwens minder vaak dan op Glory aan andere gitaristen moeten denken.) Uitstekende plaat.