Finch - Galleons of Passion (1977)

Prima plaat van uitstekende band.Heb ze nog op school (CLV Veenendaal) zien optreden,zal omstreeks 1977 zijn geweest.Voor de muzikale verrichtingen op dit album 4 sterren

na heel lang zoeken heb ik dit album dan ... klassieker

Briljante plaat, met een nog briljantere Joop van Nimwegen. Voor mij de beste gitarist van Nederland. Ik hou van zijn toon en zijn expressie. Zag hem ooit nog spelen met Livin Blues

Ietwat vergeten Nederlandse symfoband.
Gitarist Joost van Nimwegen en bassist Peter Vink zaten eerder in Q65.

De muziek is progressieve, simfoniese rock (ja, zo heette dat vroeger) van hoog nivo, die zich makkelijk kan meten met de grote namen uit dat genre in de jaren 70.
Geheel instrumentaal, want men kon geen goede zanger vinden.
Wat langer uitgesponnen nummers natuurlijk met hier en daar prachtig gitaarspel.
Het rustige As One is mijn favoriet.

Op vinyl.
Ben nog steeds op zoek naar die andere twee, maar ja, heeft zo weinig verkocht dat ze niet in de kringloopwinkels terecht zijn gekomen en de liefhebbers die deze platen wel hebben, zullen wel lekker de LP hebben bewaard.

Eg goed album. Ik kon Finch alleen maar van het nummer With love as the motive, ooit eens opgenomen van de radio op cassette. Na jaren zoeken eindleijk een goed exdemplaar gevonden op vinyl, en ik kreeg hem nog voor nop ook. Er staan eigenlijk 4 prijsnummers op, en 1 wat tegenvallend nummer (Remembering the future). Vooral kant twee (nummer 4 en 5) is erg mooi.

Het album is een keertje heruitgebracht op CD, en de LP doet toren hoge prijzen (25 eurie is geen uitzondering) op de diverse sites.

De invloed van de tijdgeest: geen nummers van twintig minuten meer (maar nog wel van acht of negen), lichte flirts met funk en disco (of is dat fusion?) op bijvoorbeeld Remembering the future en Reconciling, en keyboards die minder onvoorspelbaar zijn en vaker een tapijt neerleggen van stringsynthesizers die ofwel romantisch en sprookjesachtig klinken ofwel sfeervol en onheilspellend in de trant van Wish you were here (zoals op Remembering the future en With love as the motive). Na een paar maal draaien komen echter toch ook weer de prachtige melodieën, inventieve arrangementen en het zoals altijd superbe gitaarspel van Joop van Nimwegen bovendrijven, zodat dit uiteindelijk ook weer een uitstekende plaat is geworden, en een waardige zwanezang.
 

Vandaag op vinyl gevonden. Weer een blij iemand. Het is wel een release op een Engels label, maar dat mag de pret niet drukken.

Oh ja .... Finch. Goede herinneringen aan dit album wat ik destijds in bezit had. Progrock zonder zang, maar met prachtig gitaarwerk. Op Spotify is de playlist van het album uitgebreid naar 2 uur 11 minuten. Behalve wat demoversies van de standaard nummers ook live versies van tracks van de voorgaande albums. Zeker de moeite waard.

Weer terug gevonden door de Oor jaarlijst 1977, dankzij de helaas al overleden Meta de Vries. Zij had het album op nr. 20 in haar lijstje staan. Wat in de jaarlijst van Oor één schamel puntje oplevert. Eigenlijk wat te weinig voor dit album.

Top symfo van eigen bodem. Met o.m. maestro gitarist Joop van Nimegen

Als aanvulling op mijn berichtje hierboven het bericht uit mijn blog van 13 februari j.l.

Een wat vergeten band van Nederlandse bodem. Dit is hun laatste studioalbum in een serie van 3 studioalbums in totaal. Ik had dit album destijds in mijn bezit en het is menigmaal beluisterd.

Instrumentale progrock die mij wat aan Camel en Caravan doet denken. Er ligt soms een jazzy sfeer over de nummers. Easy Listening is misschien een goede kwalificatie. De band is ontstaan uit het uiteenvallen van Q65 in 1974 en kon geen geschikte zanger(es) vinden. De band onderging veel personele wisselingen en daarom werd er in 1978 een afscheidsconcert gegeven. De muziek van de band scoorde ook internationaal goed. Dan is het toch jammer dat ze maar zo kort hebben bestaan.

Het draait in de 5 nummers op Galleons of Passion vooral om gitarist Joop van Nimwegen. Maar ook de toetsenist en de bassist krijgen hun podium.
Unspoken is the Word is een sterk begin van de plaat. Mooie melodie en mooie solo’s van toetsen en gitaar. In Remembering the Future draait het om de bas. Een nummer wat bij mij wat minder losmaakt.

As One doet mij qua sfeer sterk aan Focus denken en ook hoor ik een vleug Earth & Fire. In elk geval een echt Nederlandse sound. De nummers hebben soms een lang intro, zo ook With Love as the Motive. Met na het intro een heerlijk stuk gitaar en een zeer sfeervolle synthesizer

Afsluiter Reconciling heeft de meest jazzy passages, verscholen tussen de diverse solo’s van toetsen en gitaar. Een sterk einde van dit mooie album.

Nog steeds een erg goede plaat, maar wel de minste van de drie uitgebrachte LP's.

Deze nederprog-band vergeet ik altijd, maar mag er zeker zijn. Hier klinkt de band een beetje als een kruising tussen Pink Floyd (?) en Focus, maar het heeft ook wel wat weg van Solution, omdat het wat soft overkomt. De nadruk ligt wel op de leadgitaar, waardoor je bijna zou kunnen zeggen dat het een soort Solution is met gitaar. Camel (en Caravan) hoor ik er echt niet in terug.

Ik ben zelf wat meer een liefhebber van blazers en toetsen, maar leadgitaar is ook gewoon goed. Al kan het snerpende geluid van de leadgitaar wel wat vervelend worden, als het niet voldoende wordt afgewisseld.

Ik heb ze in mijn jonge jaren nog in Vlijmen zien optreden, was er toen erg van onder de indruk.
En ik vind dit album nog steeds een van de beste progrock albums die ik ken.