DIIV - Is the Is Are (2016)

Nieuw nummer Bent (Roi's Song) valt te beluisteren in Spotify. Releasedatum zou 5 februari 2016 zijn. Heeft een tijdje geduurd zeg, maar dan ook gelijk 17 tracks. Kijk hier enorm naar uit. Dopamine draai ik hier al zeer vaak.

En dit voorjaar werd nog gerept over een release begin herfst - om er nog maar over te zwijgen dat eerste versies van Loose Ends en Dust al circuleren sinds 2013. Netty is een zuinige dame, gepokt en gemazeld door het leven; ze heeft maar weinig behoeftes, maar de meest fundamentele, namelijk nieuw DIIV-materiaal, wordt me toch al wel knap lang ontzegd! Nu gloort er weer wat licht aan het einde van de tunnel; de onzekerheid, die was het ergst.

Vast staat dat dit een Groot Album gaat worden, mits de voortekenen ons niet al te zeer bedriegen. ZCS repte (al dan niet met karakteristieke overmoed) reeds over een eventuele status als generatiebepalende band tegen de tijd van album no.3; waarom niet alvast in 2016?

Hier kijk ik al lang naar uit. Oshin was voor mij een van dé platen van 2012, en nu is dan eindelijk bekend wanneer we de opvolger mogen verwachten. Hopelijk was dit album het lange wachten waard! Ik denk wel dat ze het in zich hebben om met nog een sterk album te komen, want voor een sophomore slump heeft dit album toch echt te lang op zich laten wachten!

Mire (Grant's Song) via DIIV: hi. we just landed in nyc after spending 10-or-so... - diivnyc.tumblr.com

Heerlijke track weer

Mire (Grant's Song) : zou toch zeggen dat dit Sonic Youth is...

er
is de lek al

DIIV heeft met dit album een lekkere 80's-vibe gecreëerd. Vanaf het eerste nummer is het duidelijk dat er goed naar The Cure en The Sound geluisterd is. Invloeden van de vroege Sonic Youth en Deerhunter zijn ook duidelijk te horen, dit alles gegoten in een eigentijds jasje maakt dit toch wel een lekker album.
De mix is veel sterker dan op de vorige plaat, waarbij vooral de zang wat meer naar voren gemixt is.
Een heel album van ruim een uur biedt mij iets te weinig variatie en geeft daardoor iets teveel skipmomentjes.4*

Net als bij Oshin hoor ik fijne, sprankelende gitaar popliedjes. Uitstekende popliedjes zelfs. In de jaren '80 waren ze er erg goed in.

Daar zit voor mij toch een beetje het probleem voor wat betreft deze band. Het is allemaal goed gedaan, uitstekend 'vertaald' naar nu, maar ik zet dan toch liever mijn 'helden' uit die jaren op.
Misschien omdat de albums uit die tijd in mijn genen zitten. Ik weet het niet.

Het probleem met dit album an sich is dat het gewoon te lang duurt en ik de zang niet al te boeiend vind. Dit soort albums moeten lekker kort en puntig blijven waardoor het blijft sprankelen. Nu wordt het langdradig (ook eenn beetje door de shoegaze saus die erover heen ligt).

Een prima album voor de komende tijd dus, maar of ik dit over een paar jaar nog eens opzet valt te betwijfelen.

Kun je dat wat explicieter omschrijven, dat eigentijdse jasje. Wat hoor je dan, aan eigentijdsheid, of eigenheid?

Kun je dat wat explicieter omschrijven, dat eigentijdse jasje. Wat hoor je dan, aan eigentijdsheid, of eigenheid? [/quote]
Opnametechnies en gewone poppareltjes met een 80's feel, maar met de indiepopbenadering van deze tijd..zie Deerhunter. Geen galmende opnames waar The Cure en in mindere mate The Sound zo bekend om zijn.

heerlijk! Een nieuwe DIIV! En nu al te beluisteren!!! 2016 kan niet beter starten. Hun eerste kon ik echt goed smaken. Er waren nog een paar werkpuntjes; o.a. meer afwisseling, maar ik durf hopen op het beste. Benieuwd!

En weer houdt DIIV mijn aandacht niet helemaal vast. Net als bij debuutplaat Oshin begint ie weer heel sterk maar ebt mijn gewekte interesse langzaam maar zeker weg. Misschien dat de nummers bij meerdere draaibeurten nog meer gaan beklijven maar dat zal moeten blijken...

Grappig d'r zijn er hier die menen dat dit album geen jaren 80 ademt - nou ik hoor o.m. het 'flangende' gitaargeluid van heer Smith, de (klank van de) drums van Echo (Heaven up Here), ook wat shoegaze, maar vooral heel veel pop.

Mij is dit écht te licht - het begint idd primadeluxe, maar na een 4-5tal nummers verzandt het in eenvormigheid; en als 't afgelopen is, zit ik met de vraag wat ik eigenlijk heb gehoord. Qua pop met een vleug 'gaze' hoop ik dat de nieuwe Chromatics me meer zal verrassen.

Voor alle duidelijkheid: ik vind het aardig, maar de gezegdelijke 'deuk in het pakje boter' blijft uit. Een band als Bell Hollow - met ook een Cure-inslag - klinkt imo beter, sprankelender.

Overigens is er nog een opvallende overeenkomst met The Cure: de matige drummer - tsjongejonge, op een gegeven moment gaat het eeuwige tsjakkeboem, tsjakkeboem (les 2) je echt de keel uithangen.

Plaat begint bijzonder sterk, maar voelt aan het einde van de rit toch wel een beetje vermoeiend aan. Te weinig variatie, te weinig albumconcept, te weini... te veel leentjesbuur (ik zou zweren dat ik een jonge Kim Gordon hoorde in Blue Boredom (Sky's Song)). Leuk is het wel, daar niet van hoor.

De lengte speelt mij ook parten, het genre laat sowieso niet zoveel speling toe.

Na tig luisterbeurten lijkt het album iets minder dan debuutplaat Oshin, maar volgens mij bedriegt de schijn. Oshin was compacter met enkele net iets langere nummers die het meer een geheel maakten voor mijn gevoel. Deze plaat duurt 20 minuten langer en ook dat gaat inderdaad soms vervelen. Ondanks dat ik iedere keer weer helemaal van de aardbodem verdwijn als ik de plaat afspeel.

Nu hopen dat ze zich melden op Down the Rabbit Hole of nog langskomen in ons land. Benieuwd hoe lang ze nummers als Under the Sun live durven te rekken. Eeuwig zonde dat dat nummer na 3:47 afloopt...

P.S. De drummer is goed voor dit genre. Niks matigs aan. Geen drumsolo's à la Whiplash nodig. Heerlijk repetitief.

Dit gaat het niet worden voor mij vrees ik. Erg lang uitgekeken naar de opvolger van mijn geliefde Oshin, maar de dromerige sound is grotendeels weg. DIIV klinkt hier als Beach Fossils, Real Estate en die hele resem bands die ik nooit erg boeiend vond. Ik denk dat ik een stuk meer plezier beleef aan het debuut van Hibou, het album waarvan DIIV enkel kan dromen als opvolger van hun sterk debuut.

Vind dit album zelf niet in de buurt komen van het werk van Real Estate. Niet dat dat heel erg is trouwens. Vooral de tweede helft van de plaat is wel een beetje gegroeid op me. Maar toch ontbreekt het deze plaat aan een eigen identiteit.

Deerhunter, Nirvana, Sonic Youth, met dat shoegazersausje. Het ligt er wel heel dik boven op af en toe. Geen grote ramp: zo Healthy Moon had een aardig nummer in de catalogus van Broken Social Scene kunnen zijn. Voor mij echter geen eindlijstmateriaal.

Veel goede nummers en eigenlijk geen draken, maar gewoon een beetje lang. Al hoeft dat geen probleem te zijn. Als de liedjes van Is The Is Are groeiertjes blijken te zijn (dat waren bepaalde Oshin-nummers immers ook) dan kan dit misschien wel uitgroeien tot mijn favoriete DIIV-plaat. Ik hou sowieso wel van overambitieuze indie-albums, dus op dat vlak zit deze alvast goed!

Waarom duurt deze plaat 63 minuten? Nergens wordt die speelduur gerechtvaardigd en daarvoor gebeurt er dynamisch veel te weinig. Ik ben het helemaal eens met Mjuman eens dat de ritmesectie er heel erg weinig aan doet om de boel iets spannender te maken, vooral de drumpartijen zijn ongelofelijk eenvormig om deze plaat, met constant dezelfde ritmes en fillpatronen. Jammer is dat, want in deze tak van muziek is de ritmesectie toch vaak een verheffend element. Dit klinkt als aangename achtergrondmuziek, er staat ook niet echt een slecht nummer op en daarom kom ik op een krappe voldoende uit. Vooral aan het eind hoopte ik erop dat Thurston Moore of Lee Ranaldo de studio was binnen gerend om de boel flink te verstieren met wat doordachte gitaaruitbarstingen. Het is allemaal heel dromerig, maar het blijft allemaal oppervlakkig, waardoor deze plaat te lang is. Ik kan beter, zoals aERodynamIC al zegt, het fenomenale jaren '80 werk opzetten.

11 april staan ze in Paradiso!

Na debuut Oshin zijn DIIV terug met de opvolger, en deze staat er als een huis, mooi opgetrokken uit wat shoegaze, wat Sonic Youth, Wat Echo, wat Eighties invloeden, maar net niet spannend genoeg om te begeesteren. Er staat geen "Fermette" maar ook geen Calatrava. Er staan genoeg mooie nummers op maar geen echte uitschieters. En waarom duurt deze zo lang. Soms is het echt "Less is more", dit is wat overdaad, zeker als er nog wat korte instrumentals inzitten, oh waarom toch. Was dat echt nodig?


Nu, al bij al een fijn plaatje dat lekker weg luistert in de auto maar zonder echt een eigen smoel.
Jammer, je hoort het talent maar het is soms te braaf. Ze hebben idd een Lee Ranaldo nodig die alles openbeukt.

Wat een briljante en vooral verslavende plaat.

Zachary Cole Smith en zijn DIIV (je mag gelukkig gewoon ‘Dive’ zeggen) verschenen in 2012 op het toneel, en het dreampop-genre had plots zijn eigen Rolling Stones. Op debuutalbum Oshin rijgde de band de dromerige melodieën en in geluid verdrinkende vocals aan elkaar met gitaargeweld en een rebelse attitude, beiden zeldzaam in het dreampop-wereldje. Oshin belandde veelvuldig tussen mijn twee oren en DIIV ging in de categorie ‘Heel Bijzondere Band’. En nu is er dan eindelijk de opvolger Is The Is Are, die maar liefst een uur duurt. Gaan we weer wat beleven of kwam hoogmoed voor de val?

Het is best makkelijk om je te verslikken in Is The Is Are, en dan heb ik het niet alleen over de albumtitel. Dit werkje bezit immers meer gitaarmuren dan de hele Hard Rock Café-keten samen, en bovendien wordt er niet zoveel afgewisseld qua instrumentarium. Het duo gitaar-synthesizer heerst, en de zang zit er net als op Oshin nog steeds pal tussen gemixt voor een extra dromerig effect. Natuurlijk, sommige liedjes klinken wat melancholischer dan andere, sommige zijn wat bozer of juist wat unheimischer, maar in essentie blijft het allemaal erg dreamrock ‘n’ roll. Saai hoeft dit nergens te worden, want net zoals op Oshin is ook op deze plaat ‘sfeer’ het sleutelwoord.

Benader dit album dus meer als luistertrip dan als pure liedjesplaat. Laat de sound over je heen golven en zet je brein op een iets lager volume, zodat de muziek meteen op je gevoel kan inwerken. Probeer de tijd uit het oog te verliezen. Is The Is Are wil een warm bad na een lange dag zijn, en elk nummer is gemaakt om bij te dragen aan dit concept. Hoogtepunten zijn er genoeg, tussen de draaikolkerige opener Out Of Mind en zinderend finale-tweeluik Dust/Waste Of Breath zijn onder meer Under The Sun, Dopamine, Blue Boredom (Sky’s Song), Take Your Time en Loose Ends mooie lucide dromen over water en lucht. Is The Is Are vraagt wel wat van je als luisteraar, maar geeft in ruil heel wat terug.

Niet bang zijn. Ogen dichtdoen, adem inhouden, en duiken (DIIVen?) maar.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Voor mij werkt de plaat heel goed. Oshin vond ik eenvormig, maar op deze langere plaat heeft daar juist geen last van. Een beetje dreampop volgens het boekje, maar elk nummer heeft genoeg eigens om het totaal gevarieerd te houden. Bedwelmend mooie plaat.

Negeer alle sceptische berichten over het langverwachte tweede DIIV-album. Ja, Is The Is Are is een overambitieuze dubbelaar geworden. Nee, het is geen draak van een plaat geworden, of iets dat daar op lijkt. Verre van zelfs. Deze plaat bevestigt wat liefhebbers van de band vorig jaar in de Tolhuistuin al konden horen. Destijds bedwelmde DIIV met ruige, haast stuurloos klinkende dreampop. Op plaat klinken de rauwe nieuwelingen meer uitgekristalliseerd, even onverstaanbaar, maar niet minder dromerig. In dat opzicht is er in vier jaar weinig veranderd. Is The Is Are is net als Oshin (2012) een plaat om je compleet in te verliezen, maar is eveneens meer aanwezig. Tijdens de kennismaking in 2012 had DIIV een trendy sound, die afweek van andere dreampop-bandjes. DIIV 2.0 gaat meer richting Shoegaze en bouwt voort op de machtige gitaarmuren die onlosmakelijk met dit genre verbonden zijn. Dat is meteen ook de kracht van DIIV. De gitaarpartijen klinken regelmatig, anders dan de vaak monotone drumritmes, spectaculair goed. Zo vliegt de plaat fantastisch uit de startblokken met achtereenvolgens de wereldsingles 'Under The Sun', 'Dopamine' en 'Bent (Roi's Song)'. Je hoort dat Smith eindeloos heeft gesleuteld aan deze verslavende tracks, die minder dan voorheen klinken als slaapkamerproject. Hier spreekt een volwaardige band. Het is een voorbode voor meer moois, zoals het bezwerende, liefelijke 'Loose Ends' of de claustrofobische afsluiter 'Waste Of Breath'. Toch had de plaat beter kunnen zijn. Het middenstuk doet enigszins afbraak aan de zinderende drive die de band in het eerste kwartier zo weergaloos heeft opgebouwd. Noem het bijvoorbeeld gerust een raadsel dat de nietszeggende, schetsmatige klinkende intermezzo's als '(Fuck)' en '(Napa)' op de plaat terecht zijn gekomen. Kortom: dit alles maakt Is The Is Are niet de gedroomde (DIIV-)plaat die bandbrein Zachary Cole Smith in zich heeft. Wie op Spotify echter de beste vijfendertig minuten eruit pikt houdt een plaat over om voorlopig niet op uit geluisterd te raken.

Van: Daans Muziek Blog

Ik hoor nergens ook maar één seconde een synthesizer, alleen een incedentele piano.
Gitaar wat de klok slaat, overladen met effecten. Heerlijk!

Omdat jij zo enthousiast bent - en ie afgelopen vrijdag ook wel goed leek te klinken in Plato - weer opgezet. En? Nou 't begon heel prettig en stuwend, herkenbaar qua geluid.

Maar opnieuw: na 5 nummers was de sjeu er echt af voor mij. Te weinig variatie, met name de ritmesectie - jazeker een uiterst gemankeerde drummer, een matige bassist - zorgde voor de eenvormigheid. Daarbiij gevoegd de lead die essentiele riffs te vaak precies op de maat speelt, zorgt voor irritatie bij mij. In de productie bovendien te veel hoog en middentonen en te weinig aandacht voor bas (maar ja wat wil je met een matige bassist). De grote bonus hier: de gitaarklanken, met een fikse set pedals. Dit is er wel een om af en toe te draaien, maar niet in zijn geheel. Voor mij 3*, denk ik.