DIIV - Is the Is Are (2016)

Zachary Cole Smith en zijn DIIV (je mag gelukkig gewoon ‘Dive’ zeggen) verschenen in 2012 op het toneel, en het dreampop-genre had plots zijn eigen Rolling Stones. Op debuutalbum Oshin rijgde de band de dromerige melodieën en in geluid verdrinkende vocals aan elkaar met gitaargeweld en een rebelse attitude, beiden zeldzaam in het dreampop-wereldje. Oshin belandde veelvuldig tussen mijn twee oren en DIIV ging in de categorie ‘Heel Bijzondere Band’. En nu is er dan eindelijk de opvolger Is The Is Are, die maar liefst een uur duurt. Gaan we weer wat beleven of kwam hoogmoed voor de val?

Het is best makkelijk om je te verslikken in Is The Is Are, en dan heb ik het niet alleen over de albumtitel. Dit werkje bezit immers meer gitaarmuren dan de hele Hard Rock Café-keten samen, en bovendien wordt er niet zoveel afgewisseld qua instrumentarium. Het duo gitaar-synthesizer heerst, en de zang zit er net als op Oshin nog steeds pal tussen gemixt voor een extra dromerig effect. Natuurlijk, sommige liedjes klinken wat melancholischer dan andere, sommige zijn wat bozer of juist wat unheimischer, maar in essentie blijft het allemaal erg dreamrock ‘n’ roll. Saai hoeft dit nergens te worden, want net zoals op Oshin is ook op deze plaat ‘sfeer’ het sleutelwoord.

Benader dit album dus meer als luistertrip dan als pure liedjesplaat. Laat de sound over je heen golven en zet je brein op een iets lager volume, zodat de muziek meteen op je gevoel kan inwerken. Probeer de tijd uit het oog te verliezen. Is The Is Are wil een warm bad na een lange dag zijn, en elk nummer is gemaakt om bij te dragen aan dit concept. Hoogtepunten zijn er genoeg, tussen de draaikolkerige opener Out Of Mind en zinderend finale-tweeluik Dust/Waste Of Breath zijn onder meer Under The Sun, Dopamine, Blue Boredom (Sky’s Song), Take Your Time en Loose Ends mooie lucide dromen over water en lucht. Is The Is Are vraagt wel wat van je als luisteraar, maar geeft in ruil heel wat terug.

Niet bang zijn. Ogen dichtdoen, adem inhouden, en duiken (DIIVen?) maar.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Negeer alle sceptische berichten over het langverwachte tweede DIIV-album. Ja, Is The Is Are is een overambitieuze dubbelaar geworden. Nee, het is geen draak van een plaat geworden, of iets dat daar op lijkt. Verre van zelfs. Deze plaat bevestigt wat liefhebbers van de band vorig jaar in de Tolhuistuin al konden horen. Destijds bedwelmde DIIV met ruige, haast stuurloos klinkende dreampop. Op plaat klinken de rauwe nieuwelingen meer uitgekristalliseerd, even onverstaanbaar, maar niet minder dromerig. In dat opzicht is er in vier jaar weinig veranderd. Is The Is Are is net als Oshin (2012) een plaat om je compleet in te verliezen, maar is eveneens meer aanwezig. Tijdens de kennismaking in 2012 had DIIV een trendy sound, die afweek van andere dreampop-bandjes. DIIV 2.0 gaat meer richting Shoegaze en bouwt voort op de machtige gitaarmuren die onlosmakelijk met dit genre verbonden zijn. Dat is meteen ook de kracht van DIIV. De gitaarpartijen klinken regelmatig, anders dan de vaak monotone drumritmes, spectaculair goed. Zo vliegt de plaat fantastisch uit de startblokken met achtereenvolgens de wereldsingles 'Under The Sun', 'Dopamine' en 'Bent (Roi's Song)'. Je hoort dat Smith eindeloos heeft gesleuteld aan deze verslavende tracks, die minder dan voorheen klinken als slaapkamerproject. Hier spreekt een volwaardige band. Het is een voorbode voor meer moois, zoals het bezwerende, liefelijke 'Loose Ends' of de claustrofobische afsluiter 'Waste Of Breath'. Toch had de plaat beter kunnen zijn. Het middenstuk doet enigszins afbraak aan de zinderende drive die de band in het eerste kwartier zo weergaloos heeft opgebouwd. Noem het bijvoorbeeld gerust een raadsel dat de nietszeggende, schetsmatige klinkende intermezzo's als '(Fuck)' en '(Napa)' op de plaat terecht zijn gekomen. Kortom: dit alles maakt Is The Is Are niet de gedroomde (DIIV-)plaat die bandbrein Zachary Cole Smith in zich heeft. Wie op Spotify echter de beste vijfendertig minuten eruit pikt houdt een plaat over om voorlopig niet op uit geluisterd te raken.

Van: Daans Muziek Blog

Als ik op het op Wikipedia geciteerde NME bericht moet afgaan, was deze plaat nogal een bevalling, een echte live to tell experience. In ieder geval lijkt de worsteling met het leven Zachary Cole Smith goed afgegaan want hij heeft een plaat afgeleverd die er mag zijn. Nog altijd is The Cure de eerste referentie waar ik aan denk als ik DIIV hoor, maar waar ik bij deze band altijd afhaakte, haal ik bij DIIV moeiteloos het zeer fraaie einde van Is The Is Are.

Het zijn de prachtige, gelaagde gitaren die het werk hier voor mij doen. Iedere laag nog lichter en kwikzilveriger dan de vorige. Het is dan ook in dit geluid en in de kwaliteit dat binnen een song de interessante melodieën over elkaar heen buitelen. Binnen sommige songs gebeurt soms zoveel, dat er telkens iets nieuws te ontdekken valt. Iets wat ik eerder niet hoorde.

De plaat is niet briljant, dat geef ik direct toe, maar wel ontzettend prettig om naar te luisteren. En groeit nog steeds, dus wie weet?

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ik kende de band niet, maar Spotify plakt deze band achter het luisteren naar albums van Slowdive en Bdrmm. En vooral dat laatste begrijp ik. DIIV was er eerder volgens mij, maar ik hoor zéker overeenkomsten. Blij word ik meteen van de eerste nummers. Simpel, maar zeer trefzeker! Ik kan helaas mijn aandacht niet goed vast houden naarmate het album vordert. Oeverloos wil ik het niet noemen, maar het pakkende blijft helaas niet overeind. Richting het einde krabbelt het weer op gelukkig waardoor er genoeg te genieten overblijft. Ik denk dat ik, na wat vaker luisteren, er zelf een korter album van maak dat ik echt helemaal goed vind. Nu beoordeel ik het op alles wat er daadwerkelijk op staat en kom ik tot een mooie voldoende.