Resurrection Kings - Resurrection Kings (2016)

De eerste single 'Who Did You Run To' klinkt als een hele toffe nostalgische trip! Ben benieuwd naar de rest van het album.

Lekkere old school Rock. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, maar gewoon erg sterk uitgevoerd. Dit mag ook wel met bandleden met zoveel ervaring. Gitarist Craig Goldy, bassist Sean McNabb en drummer Vinny Appice hebben alledrie hun strepen al wel verdient binnen het genre. Voor mij is dit album wel een kennismaking met zanger Chas West. De naam had ik wel al meerdere keren voorbij zien komen, daar ik de line-up gegevens van menig rock-/metalband op deze website toegevoegd heb en al die Liberty n' Justice albums toegevoegd heb. Toch ben ik nog nooit met studiomateriaal van hem in aanraking gekomen. Volgens mij was hij voor Lynch Mob enkel livezanger en hebben ze met Tango Down nog geen studiomateriaal met hem opgenomen. Ik weet zo uit mijn hoofd niet of hij nog voor andere bands gezongen heeft, maar volgens mij begon zijn 'bekendheid' binnen het genre pas echt toen hij voor Lynch Mob zong.
Ik moet zeggen dat hij het op deze plaat prima doet. Hij heeft een vrij uitgebreide 'vocal range' en zijn stemgeluid past goed bij het vette geluid van de plaat. Dat mag namelijk wel gezegd worden. Zoals bij veel Frontiers releases was Alessandro Del Vecchio weer eens de producer en op deze plaat is de ervaring van de man met het maken van dergelijke platen goed te horen.
Een prachtig, vol geluid waarin met name Craig Goldy de kans krijgt om te schitteren met een aantal prettige solo's en gewoon goed spel. Daarnaast vormen Sean McNabb en Vinny Appice een meer dan degelijke ritmesectie.
Bij nummers als 'Livin' Out Loud' en 'Path of Love' is er subtiel op de achtergrond wat keyboards te horen en ik verwacht dat Del Vecchio dit zelf nog heeft toegevoegd. Op de powerballad 'Never Say Goodbye' is wat opvallender piano-/keyboardspel toegevoegd.
Jammer dat ze met veel nummers wat in het midtempo segment blijven steken, want ik moet eerlijk toegeven dat ik de meer uptempo rocker 'Don't Have to Fight No More' het hoogtepunt van het album vind. Geweldig gitaarspel van Goldy, sterke vocals van West en sterke bijval van de ritmesectie, wat achtergrondzang en een beetje keyboards. Alle (positieve) elementen van deze nieuwe 'all-star band' komen samen op dit nummer.
Bij de Japanse versie krijg je als bonus nog de ballad 'Never Say Goodbye' erbij. Wederom wel degelijk uitgevoerd, maar persoonlijk vind ik het niet dusdanig veel toevoegen om speciaal voor die editie te gaan.
De Frontiers releases staan meestal wel garant voor een lekker potje ouderwetse Rock/AOR en deze plaat van de Resurrection Kings hoort daar wel weer bij. Sterke introductie van Chas West!

Jammer genoeg kan ik helemaal niks met deze zanger. Het lijkt dat hij constant boven de instrumenten uit probeert te blèren De muziek vind ik prima, iets te Amerikaans (gek he in een band vol Amerikanen). Iets te Amerikaans wil voor mij zeggen, (te) weinig gevoel zowel bij de gitarist als bij de zanger. Ik kan dit echt niet op redelijk volume luisteren, die goede man heeft na 2 nummers mijn irritatiegrens meer dan bereikt.

Graig Goldy blijft ook een van mijn favoriete gitaristen, ik haal zijn spel er altijd zo uit (Who Did You Run To / Fallin' For You), op zich is dat al heel knap vind ik, als je een eigen stijl kan ontwikkelen.

Ook dit vind ik een erg gave plaat, behoorlijk goede productie ook wel...niets nieuws maar classic hardrock zoals dat eind tachtiger jaren werd gemaakt...so what! ik luister er graag naar.