Agalloch - Ashes Against the Grain (2006)

Ik heb ook weleens een variatie gehoord van Depressive black metal en rock (lifelover), wat een verschrikking is dat zeg.

Maar Nachtmystium klinkt in elk geval interessant, vooral met Laureano op drums. - Ik zal 't eens gaan checken.

Zorg dat je de Eulogy IV EP van Nachtmystium luistert

Eulogy IV is tradionele black metal, is sterk herhalend en heeft zelfs voor een black metal plaat slechte productie. - Maar ondanks dit alles is 't wel een goed werkje, want wie houdt er nou niet van een mix van de oude Darkthrone en Krieg.

Ik voeg 'm trouwens meteen toe, dan kunnen we misschien daar een discussie starten.

ik dacht daarbij eerder aan deze

http://www.musicmeter.nl/album/76645

meer black metal met een scheut postrock en shoegaze.

Mwa dat vind ik toch meer pagan inhouden dan postrock, laat staan shoegaze.

Nachtmysterium kan ik erg goed pruimen zoals hier eerder aanbevolen is. Ook dit is een must voor de Agalloch liefhebber:
http://www.musicmeter.nl/album/139596/info/

Het is suicidal/depressive black metal, maar ik zou jullie ook de 'Suici.De.Pression' demo van 'Thy Light' willen aanraden. Check de myspace maar

Allemaal erg goede aanraders (vooral Wolves in the Throne Room) maar ik zie niet echt in hoe een Agalloch fan daar nu zo makkelijk verliefd op zou moeten raken.

Summoning - Oath Bound lijkt me wel een goede aanrader voor liefhebbers van Agalloch.

Ik zal hem eens opzoeken . Dit is trouwens, net zoals alle andere werken van Agalloch tot nu toe, een geweldige plaat.

Ik zit er al een tijdje naar uit te kijken om 's iets van Agalloch te gaan beluisteren. Mijn vraag is nu: welke zou ik best eerst beluisteren van de drie studio-albums? Welke is de beste initiatie in de stijl van Agalloch? De drie albums hebben exact dezelfde score, dus volgens MuMe is er geen album dat er boven uit springt.

Deze vind ik zelf veel beter, maar the mantle is misschien makkelijker te luisteren. The mantle heeft meer losse nummers in mijn ogen, terwijl dit echt samenhangt, voor deze moet je dus echt even gaat zitten.

Die is er niet. Elk album is, naast misschien de agalloch sfeer echt een compleet andere ervaring, en hebben tevens een compleet ander geluid.

Pale Folklore en Ashes Against The Grain zijn vergelijkbaar omdat ze beide de wat rauwere kant van Agalloch tonen, maar muzikaal zitten ze mijlenver uitelkaar (de een is een meer black/doom metal inspired werkje, terwijl de latere juist verrassend meer wegheeft van post-rock)

Zoals Gallow terecht aangeeft is The Mantle misschien wel de beste om mee te beginnen. Het is de meest tranquille plaat van de band. Alhoewel ik er wel één geheel in zie.

Goed, The Mantle wordt het dan.

Geweldig, deze tweede Agalloch die ik onder handen neem! Met uitzondering van het laatste nummer, dat n.m.m. toch te veel voortkabbelt, heb ik hier bij de eerste luisterbeurt nog geen enkel zwak moment op ontdekt. Het lijkt me al een meer dan waardige opvolger voor The Mantle, wat eveneens een meesterlijk album is. Mogelijk later nog een uitgebreidere mening. De sfeer die uitgaat van de twee Agalloch-albums in mijn bezit is overweldigend.

Voor de liefhebbers heb ik nog wel een linkje (mp3) van een live optreden met de volgende tracklist:

1. Limbs
2. Falling Snow
3. As Embers Dress the Sky
4. Dead Winter Days
5. I Am the Wooden Doors
6. In the Shadow of Our Pale Companion
7. Not Unlike the Waves
8. Bloodbirds

komt volgens mij van een nog te verschijnen dvd met de titel: The Silence of Forgotten Landscapes. dvd`s mogen niet toegevoegd worden. (pm voor link)

Ga deze nog vaak luisteren van de winter

Het is lang geleden dat ik echt naar metal geluisterd heb, maar deze Ashes Against the Grain van Agalloch valt echt precies in mijn straatje. Exact de juiste dosis agressiviteit, een geweldige opbouw die inderdaad af en toe een beetje aan post-rock doet denken en teksten die eens een keer niet dood en verderf behandelen, maar aandoen als de teksten van een folkzanger(es). Bij zoveel moois kan ik de grunts makkelijk door de vingers zien en eigenlijk geniet ik er hier zelfs van, ik heb in elk geval niet het gevoel van plaatsvervangende schaamte dat ik bij sommige bands wel kan hebben. Dit is kortom een fabelachtig mooie black-metal plaat, vooral het tweede en vierde nummer zijn van een niveau dat ik zelden gehoord heb, die een prominente plaats in mijn muziekkennis gaat krijgen. Ik ben er alleen nog niet helemaal uit of ik hier nu de volle score uit de kast moet gaan halen of daar net onder moet blijven hangen, de stem volgt dus nog.

falling snow!!!!

dat epische einde dat maar blijft doorgaan!! en doorgaan!!

genius...

Deze CD is in mijn ogen beter dan The Mantle, alhoewel de mantle ook een aantal sterke nummer kent. Maar ik ben van mening dat dit toch meer als geheel klinkt, de nummers zelf en de cd in het algemeen het vult elkaar beter aan.

Juweeltje van een CD.
Na The Mantle deze cd aangeschaft en hij behoort zeker tot een van mijn toppers.
Prachtig hoe deze heren hun passie voor de natuur kunnen omzetten in muziek.
Dit soort muziekkanten ( oa Wolves in the throne room,Opeth,Drudkh, Moonsorrow, en Empyrium) kunnen bij mij een gevoel van overweldigende natuurlandschappen , legendes, en spiritualiteit oproepen.
Na kennis gemaakt te hebben deze muziek is mijn liefde voor natuur duidelijk gestegen, en dit soort bands laten horen dat wij te ver zijn afgedwaald van de natuur in onze huidige samenleving....(amen)

Vrij goede metalplaat. De B-kant kan me echter stukken minder bekoren.

Zelfs Bloodbirds niet? In mijn optiek toch wel het beste nummer van deze plaat

Falling Snow is echt het hoogtepunt op dit album. Waanzinnig lekker nummer.

De tweede plaat die ik ken van Agalloch, wel een pakje rauwer in vergelijking met The Mantle. "Not Unlike the Waves" is mijn favoriet. Ook het nummer ervoor, "Fire Above, Ice Below" is mooi en sfeervol. Ik begin met 4*.

'Marrow Of The Spirit' leerde ik vorig jaar kennen, en die heb ik gekocht, samen met deze plaat. 'Ashes Against The Grain' vind ik een compleet andere plaat; meer postrock-invloeden, en ambient. Een ding hebben beide platen wel gemeen; de ijskoude grunts en het bijzonder sfeervolle karakter. Oké, twee dingen dan.

Dit is een plaat die ik meer ga beluisteren, en mettertijd kan deze me wel nog wat beter gaan liggen dan 'Marrow Of The Spirit'. De tijd zal het uitwijzen.

Heb deze weer eens opstaan, maar poeh hey, deze is écht vele malen beter dan het nieuwere Marrow of the Spirit. Alles klopt aan dit album, gewoonweg geniaal!


Nu weet ik weer waarom dit album in mijn top 10 staat

Prachtige plaat, binnenkort maar eens wat meer gaan beluisteren, beoordelen, eventueel een stukje neerschrijven.. Wat ik wel heb: de hoes op MuMe is een andere dan die van mijn CD. Mijn versie heeft namelijk deze hoes.

Wat een geweldige plaat. Heb deze band ontdekt, n.a.v. De grote Musicmeter heavy metal ladder.
Hoe is het mogelijk dat ik dit nooit heb opgemerkt...

Kon op termijn wel eens top-10 materiaal worden.

Over The Mantle ben ik trouwen (bijna) net zo enthousiast!
Marrow of the Spirit is ook goed, maar haalt het niveau van de vorige twee niet.
Pale Folklore moet ik nog ontdekken.

Ik ben al tijden he-le-maal verslaafd aan deze plaat. Ik vind deze een klein tikkie beter dan The Mantle. Weet iemand misschien nog een paar leuke bandjes die ook van dit soort muziek maken?

Empyrium (vooral het album Songs of Moors and Misty Fields), niet helemaal hetzelfde maar het heeft wel veel overeenkomsten qua sfeer. Ook de band Alcest wordt vaak met Agalloch vergeleken, maar die vergelijking snap ik eerlijk gezegd niet helemaal. Wel een erg goede band die zeker de moeite waard is om eens te luisteren.