De Staat - O (2016)

Mocht je nog twijfelen over de titel: in Time Will Get Us Too vliegen de O-O-O's je op een gegeven moment rond de oren. Een nummer dat me gek genoeg een beetje aan Blur doet denken. Een naam die me wel vaker te binnen schiet ook al besef ik dat het niet echt kloppend is. Puur gevoel dus.

Peptalk is een perfecte binnenkomer voor het nieuwe album van De Staat die onlangs wereldwijd in de belangstelling kwam te staan door de video van Witch Doctor, geprezen door heel veel mensen (o.a. Tommy Lee) die er gek van waren. Een nummer dat inmiddels al meer dan twee jaar oud was ook.
Dit nummer deed me denken aan de latere dEUS, dat doet Help Yourself trouwens ook. Geen vervelende vergelijking lijkt me.

En daarna stuitert het album alle kanten op met de mededeling dat er veel elektronica is toegevoegd zoals ze dat ook al op I_Con deden. Eigenlijk borduren ze gewoon voort op die sound. 'Never change a winning album' zullen ze gedacht hebben. Wel schijnt Florre nu echt alles in eigen hand gehouden te hebben (produceren, mixen) en je merkt dat er dan ook sprake is van een zekere ontspannenheid.
Ze weten dondersgoed dat I_Con een knappe plaat was en daardoor lijkt het haast een natuurlijk vervolg geworden van die fantastische plaat.
Beetje funk, beetje disco, rock, en de gekte van Witch Doctor heet hier Life Is a Game (Ladadi Ladadada).

'O staat symbool voor iets wat eeuwig doorgaat' aldus De Staat, 'voor tijd'. O is een lekker groovend album, klinkt natuurlijk, ontspannen en gaat zoals gezegd gewoon verder waar ze gebleven waren op I_Con.
Dat kan verkeerd uitpakken als het minder goed klinkt, maar dat vind ik niet. Niet beter, niet slechter. Even goed.

Daarmee bewijst De Staat steeds meer een band te zijn die er toe doet in Nederland, en mogen we op dit moment erg trots zijn dat Nederland meer en meer van dit soort geweldige bands in huis heeft.

Tijd om de podia op te zoeken en dat doen ze dan ook. Ik zal erbij zijn in de nieuwe zaal Annabel in Rotterdam.

De Staat is aangekomen op een punt in hun carrière waar veel beginnende bands enkel van kunnen dromen. Wat ooit begon als slaapkamerproject van Torre Florim is anno 2016 uitgegroeid tot een hecht vijftal dat na drie studioplaten en een fraaie EP weinig meer te bewijzen heeft. Dat de Nijmeegse rockers inmiddels een kernwaarde binnen de hedendaagse Nederlandse muziek zijn betekent echter niet dat de band bij de pakken neer is gaan zitten. Hoewel de hoes en albumtitel anders doen vermoeden, is deze plaat een rijke aanvulling op het repertoire van De Staat. Het begint al met de vooruitgeschoven single en tevens openingstrack van de plaat. 'Peptalk' is typisch De Staat, maar dan wel genadeloos aanstekelijk, op het irritante af. Het nummer wordt gedragen door een moddervette riff waar een Josh Homme jaloers op zou zijn. Deze single is representatief voor de plaat, laat daar geen verwarring over bestaan. Catchy en direct zijn de sleutelwoorden van O. Niet alleen het gitaar- en drumwerk klinkt als een klok, het zangwerk is nog hitgevoelig ook. Centraal staat de stoere praatzang van Florim, maar er is ook steeds meer ruimte voor hoge, meerstemmige koortjes. Vaak ook met een knipoog, dankzij het droogkomische en sarcastisch karakter van de muzikanten. O is recht-toe-recht-aan, lomp en ragt zompig vooruit. De sfeer gaat hier en daar richting stonerrock, inclusief de dikwijls aanwezige, haast kitscherige synthesizerloopjes. Zeven van de twaalf liedjes klinken als potentiële radiohits. Het elektronisch getinte 'Systematic Lover' is daarvan de koploper, terwijl 'Murder Death' en 'Make The Call, Leave It All' waarschijnlijk de nieuwe favorieten in de liveshows gaan worden. Dat de tweede helft soms wel erg plat dreigt te worden en er een misser is te vinden in het wat ongeïnspireerde 'Time Will Get Us Too' mag niet verhullen dat De Staat weer in vorm is. Deze plaat mag dan wat minder 'stekelig' en verrassend zijn dan de voorganger, met O gaat De Staat scoren. En hoe.

Van: Daans Muziek Blog

Eerste luisterbeurt was gisteren. Ik moet zeggen dat ik niet gelijk razendenthousiast was. De sound op "O" is wat cleaner dan op "I-Con". Het verassingselement is ook een stuk minder aanwezig. Een aantal nummers zijn zelfs radiovriendelijk te noemen. Op zich niks mis mee, maar oppervlakkigheid ligt toch wat op de loer. Duidelijk is in ieder geval dat de synths hier een prominentere rol spelen dan op de voorganger.

Toen zag ik de band gisteravond aan het werk in Doornroosje; wat een show was dat! Bijna alle nummers van "O" werden gespeeld, en nu in een wat rauwere uitvoering. En tja er zitten toch wel verdomd lekkere nummers bij. "Peptalk" is mijn niet favoriet, maar natuurlijk een geheide hit. "Make the Call", "Murder Death", "Help Yourself", "Life Is A Game (Ladadi Laladada)", "Systematic Lover", "Get On Screen", allemaal hebben ze van die lekkere gitaarrifs of synthgeluiden.

Rustpuntjes als "Time Will Get Us Too" (misschien wel mijn favoriet) en "She's With Me" heeft het album echt wel nodig tussen al dat hitgevoelige geweld.
Al met al wordt het niveau van "I-Con" niet gehaald (commercieel gezien zal het wel een stap vooruit zijn), maar het is toch wel een lekkere plaat weer. Score zit ergens tussen de 3,5 en 4*. Na de show van gisteren wordt het dat laatste.

Ik heb het eerste album van De Staat al vanaf de dag van de release ongeveer in de kast staan. Daarna ben ik ze een beetje uit het oog geraakt, met name omdat de opvolger me wat tegenviel. Nu dit album naar wat goede voorproefjes in huis gehaald op stralend blauw vinyl en ik vind het te gek.

De industriële roocksounds van De Staat gecombineerd met strakke synths en soms velle beats maakt dit toch plaat waarop genoeg gebeurt om 49 minuten lang geboeid te luisteren. Ik heb ze in het verleden wel vaker live gezien, ik kan niet wachten om ze de nummers van deze plaat live ten gehore te zien brengen. Best Kept Secret?

4,0*

Eergisteren (5 mei 2017) zag ik deze band optreden op het bevrijdingsfestival van 's-Hertogenbosch. Ze speelden daar Witch Doctor van hun derde album I_CON en een aantal nummers van dit laatste album: O. Dit deden ze erg goed, en dat stimuleerde mij om dit album te gaan luisteren.

Ik moet zeggen: Dit album begint heel mooi met Peptalk, waar een goed ritme inzit. Make the Call, Leave it All is het beste nummer van het album, en klinkt als een Gorillaz-song, stem van zanger Torre Florim lijkt daar op die van Damon Albarn (Blur/Gorrilaz). Ook het jaren 80-klinkende Get on Screen is een erg goed nummer.

Daarna wordt het echter wat minder. Er zitten hier en daar wat zwakkere nummers tussen en dat is toch wel wat zonde. De beste nummers van de laatste negen zijn voor mij ''Baby', Round dat een Britpop-achtige allure heeft, en Time Will get us Too waarin de zangstem mij doet denken aan Gary Brooker van Procol Harum (weet u nog van A Whiter Shade of Pale en hun meesterwerk Grand Hotel).

Ik geef voorlopig een 3,5*.