Skunk Anansie - Anarchytecture (2016)

Zal ik, of laat ik.... ik heb dat eigenlijk elke keer weer bij een nieuwe Skunk Anansie. De laatste albums waren dan ook niet echt memorabel. Lekkere plaatjes hoor, maar vraag me niet wat er ook al weer op stond. Dat lukt me bij de eerste twee (vooruit, drie) beter.

Toch is Anarchytecture eigenlijk best een fijn plaatje geworden of er nu wat lichte pop-invloeden aan toegevoegd worden (je kunt er zowaar op dansen) zoals op Love Someone Else of er een glamrock sausje aan toegevoegd wordt zoals op Beauty Is Your Curse..... het klink wel gedreven. Tikkeltje gedateerd wellicht, maar het lijkt alsof ze er weer echt plezier in hebben.

Na het mislukken van haar solo-carrière kreeg Skunk Anansie een herstart. Het had voor mij niet gehoeven want ik vond met name het solo-debuut helemaal niet verkeerd.

Maar nu ik dit album hoor is het toch goed te weten dat ze er nog zijn. Goed, een rustig nummer als Death to the Lovers is nog geen Hedonism maar het blijft tenminste wel weer eens hangen. En In the Back Room doet me zelfs aan Queen denken met hun nummer Now I'm Here of beter: het disco/rock tijdperk van deze band. Of is het nu juist Kiss?

Daarmee mag Anarchytecture gerust een uitstekend album genoemd worden. Verwacht wat je verwacht kunt van Skunk Anansie. Die lekker rauwe vocalen van Skin en een puntige begeleiding. De boosheid van weleer is niet meer zo groot, de nummers op dit album weten eindelijk weer eens beter te beklijven.
Jammer alleen van die afgrijselijke hoes.

Ik vind de doorstart van de band niet verkeerd en de laatste twee albums zijn dik in orde, maar dit nieuwste werkstuk is het wat mij betreft net niet. De songs zijn te vrijblijvend en vallen teveel in herhaling. Love Someone Else is een lekkere opener en zo zijn er nog wel een paar aardige songs, maar het overwegend vlakke materiaal blijft niet hangen.