Borknagar - Winter Thrice (2016)

Het Noorse Borknagar biedt melodieuze Black Metal met lyrische invloeden uit het Pagan Metal. De cleane vocalen hebben wel de overhand en word vaak bijgestaan door epische instrumentatie met bombastisch gitaarwerk en strijkers. Dit wisselen ze af met blastbeats en grunts. Productioneel gezien zit alles goed in elkaar: alles is mooi en zuiver te horen.
Hier en daar misschien wat aan de langdradige kant, maar verder degelijk uitgevoerde muziek.

Jaaa eindelijk weer eens een plaat die me direct vanaf het eerste moment beetpakt. Heerlijke pagan melodieen, gekruist met (post-)black metal invloeden. Waar de eerste platen van 2016 mij een beetje tegenvallen (Abbath, Megadeth, Antrax) komt de verrassing uit onverwachte hoek. Borknagar is zo'n band die ik een beetje uit het oog verloren ben, maar dit smaakt zeker naar meer. Zo op het eerste gehoor is de eerste topper van 2016 in huize Eddie een fijt!

Het noorse Borknagar komt ook op dit nieuwe album weer smaakvol voor de dag, met een prettige melodieuze mix van black- en pagan metal. De cleane zangpartijen gaan steeds meer een hoofdrol vervullen en echt agressief wordt het zelden nog, maar de songs steken stuk voor stuk fraai in elkaar en het album is qua produktie tot in de puntjes verzorgd. Alles klinkt zo mooi en meeslepend dat ik bij het luisteren amper doorhad dat ik eigenlijk niet eens zo'n fan van dit genre ben.

Doet mij erg veel denken aan Amorphis. Of ligt dat aan mij?

Ik ga niet eens een poging doen om te luisteren, met dit soort Scandinaviëmetal heb ik helemaal niets.
Enige interessante is het 'undergroundkarakter' van de scene. Muziek vind ik vaak bagger.

Sterke inhoudelijke reactie. Als ik dat eerder had gelezen had ik mijn centen in de zak kunnen houden...

Borknagar delivers as always. Ofschoon er weinig undergrounds meer is aan Borknagar. Ik heb wel wat moeite met de duozang van Vortex en Vintersorg. Die twee zitten elkaar in de weg. Vintersorg is de betere zanger waar Vortex het meer markante stemgeluid heeft. Ik zou dan ook niet kunnen kiezen wanneer ze allebei in je band zouden zitten. Dus in die zin kan ik Oystein G. Brun erg goed begrijpen.

Inhoudelijk genoeg, al staat jou de uitslag/inhoud ervan niet aan.
Vind ontzettend veel Scandinavische Black Metal gewoon geen zak aan.
Dat heb ik ook met Marco Borsato en Jannes maar daar hoef ik toch ook niet elk nummer van een album te bespreken om te eindigen met dat het totaal m'n smaak niet is?
Dan kun je zeggen: schrijf dan niets, maar af en toe moet je gewoon ergens kunnen aangeven dat je iets totaal geen aansprekende muziek vindt, om die kenmerken zoals staan genoemd in de reactie die ik citeerde bijv.: 'bombastisch' 'epische instrumentatie', 'grunts'. Bah.
Sterrenwaardering zal niet volgen.
Die hoes ook, lekker origineel, 145 in een gros.

jamaar dit is helegaar geen black metal. Dit is melodieuze Noorse volksmuziek met enkele ruige accentjes. En dat met twee zangers die afzonderlijk van elkaar beter af zouden zijn.

Je schrijft overigens maar wat je wil. Daar zul je me niet over horen. Maar ergens moeten we ook gewoon aan kunnen geven dat het geschrevene kant nog wal raakt. Toch?

Tja, ik reageer toch echt op iemand die het heeft over Black Metal. Maar als het helemaal geen Black Metal is..
Veel plezier met luisteren, Icon E.

Die kletst ook uit zijn nek. Wat mij betreft.

Veel plezier met links laten liggen, Buizen.

Om nou te zeggen dat Borknagar "helemaal geen black metal" is slaat de plank toch een klein beetje mis. De invloeden zitten er onmiskenbaar in, maar ja, het is geen trve Norwegian cvlt black metal zoals uit den beginne des negentiger jaren, nee. Gelukkig niet, zeg. Op het stickertje worden ze gepromoot als "experimental progressive Black Metal". Zelf kan ik me meer vinden in de beschrijving van Metalhead99.

Het album Winter Thrice vind ik erg sterk! Tot nu toe mijn favoriete van 2016. Het donkere van de black metal gemengd met eindeloze melodieën. De samenzang van Vintersorg en ICS Vortex vind ik juist heel geslaagd. Het creëert dat unieke geluid van de moderne Borknagar. Precies mijn ding, dit soort Scandinavische metal: epiek, bombast, grunts, en ook nog wat venijn

Invloeden, ja. Pure black metal, nee. Dat is wat ik wilde zeggen. Zoveel melodieuze zang en andere toegankelijke momenten tegenover niet zo gek veel grunts en blastbeats maakt dat je dit niet zomaar af kan doen als ' van die Scandinavische black-metal' met grunts waar geen reet aan is'. Eigenlijk kun je alleen het debuut zo bestempelen en af doen. En ook dan doe je de band veel te kort.
Het is een bijzonder mooi in elkaar gedraaid album. Eigenlijk de zoveelste mooie aflevering uit een langlopende serie. De samenzang van Vortex en Vintersorg en ook nog de wat anoniemere Lazare is me net te veel van het goede, maar ook weer geen reden om het links te laten liggen.

Ik zit in mijn maag met het stemsysteem hier, maar laat ik het erop houden dat ik dit een uitstekende plaat vind die ik toch al best wat rondjes heb laten draaien.

Het titelnummer bevestigt voor mij eigenlijk waarom er nog eens een volledig album met alleen Garm aan de micro moet komen. Wat kan ik toch genieten van die kerel zijn zang.

Buiten dit bevalt dit plaatje me na een eerste luisterbeurt eigenlijk wel bijzonder goed. Ik heb Borknagar altijd wel een aardige band gevonden, maar toch hadden ze nog nooit iets gemaakt wat me echt van mijn sokken blies - zoals bijvoorbeeld andere melodieuze extreme "pagan" bands zoals Agalloch, Enslaved, Amorphis, Dissection...herhaaldelijke keren deden. Deze Winter Thrice lijkt me toch wel goed te smaken.

Ik heb al twee albums van Borknagar (de twee vorige) die min of meer hetzelfde klinken, en toch lijkt deze weer op zijn eigen manier goed te zijn. Zo veel luister ik het niet, maar voorlopig gaat Winter Thrice nog even niet uit de playlist, want het is simpelweg weer een goede plaat!

Een blik op de wikipedia-pagina van Borknagar leert mij dat deze band al sinds 1995 actief is en dat Winter Thrice alweer de 10de release is. Tot zo'n maand geleden had ik echter nog geen noot van deze band gehoord. Het optreden van deze band op Wacken Open Air was echter dermate goed dat ik hun laatste worp op LP heb gehaald.

Van deze aanschaf heb ik nog geen seconde spijt! Winter Thrice laat een spannende kruisbestuiving van Black- en Folkmetal horen met veel gevoel voor melodie. In sommige nummers (Cold Runs The River bijvoorbeeld) schuurt het geluid dicht tegen Amorphis aan. Sterkste troef van deze band is wat mij betreft wel de combinatie van de drie zangers in de band, die elk een zeer eigen geluid hebben. En, over geluid gesproken, de productie klinkt top!

Hoogtepunten van de LP: Winter Thrice en Cold Runs The River

Beoordeling: 4****

De naam van deze band klinkt een beetje duister en de hoes lijkt ook al niet veel goeds te voorspellen, maar gelukkig valt deze metalmuziek over het algemeen best nog wel mee. Tussen de grunts door kan ik er zelfs van genieten. Het is van het soort 'metal' dat heel melodieus is en ook al heb ik nog altijd niets met dat gebrul, er is op deze plaat ook van zo iets als 'normale' zang te genieten, dat in combinatie met de grunts zelfs 'mooi' klinkt. Ik wordt er in elk geval minder snel 'moe' van.

Het is dus de combinatie zware gitaren - hou ik best wel van - grunts - wat minder geslaagd voor mij - en zeker de mooie meerstemmige zang plus goede melodieën, dat ervoor zorgt dat het geluid van deze band toch redelijk aangenaam te noemen is.

Ik zou dit niet elke dag draaien , maar voor zo af en toe is dit best een aardige "laten we kussens even opschudden" plaat.

Nadat ik zeer lovend was toen de plaat er net was, is hij een beetje in de vergetelheid geraakt. Zonde eigenlijk want het is een heerlijke plaat.

Ik luister deze plaat nu al een jaar en iedere keer blijft het fris klinken. Geen idee hoe ik hierbij gekomen ben en heb mij eigenlijk helemaal niet verder verdiept in Metal.

Iemand meer aanraders met dezelfde klanken als dit album? Het is niet snoeihard maar wel mannelijk genoeg om dorpen mee te plunderen.

Lees even wat anderen hier voor een bands aanhalen om Winter Thrice te duiden. Zit verdomd leuk spul tussen. Amorphis bijvoorveeld. Of de rest van het oeuvre van Borknagar. Dan ben je alvast even zoet, haha.

Zelf vind ik Borknagar beter op The Olden Domain. Toen zaten Ivar Bjornson en Garm nog in de band. Smaeckmaekers waren dat.