Borknagar - Winter Thrice (2016)

Het Noorse Borknagar biedt melodieuze Black Metal met lyrische invloeden uit het Pagan Metal. De cleane vocalen hebben wel de overhand en word vaak bijgestaan door epische instrumentatie met bombastisch gitaarwerk en strijkers. Dit wisselen ze af met blastbeats en grunts. Productioneel gezien zit alles goed in elkaar: alles is mooi en zuiver te horen.
Hier en daar misschien wat aan de langdradige kant, maar verder degelijk uitgevoerde muziek.

Het noorse Borknagar komt ook op dit nieuwe album weer smaakvol voor de dag, met een prettige melodieuze mix van black- en pagan metal. De cleane zangpartijen gaan steeds meer een hoofdrol vervullen en echt agressief wordt het zelden nog, maar de songs steken stuk voor stuk fraai in elkaar en het album is qua produktie tot in de puntjes verzorgd. Alles klinkt zo mooi en meeslepend dat ik bij het luisteren amper doorhad dat ik eigenlijk niet eens zo'n fan van dit genre ben.

Een blik op de wikipedia-pagina van Borknagar leert mij dat deze band al sinds 1995 actief is en dat Winter Thrice alweer de 10de release is. Tot zo'n maand geleden had ik echter nog geen noot van deze band gehoord. Het optreden van deze band op Wacken Open Air was echter dermate goed dat ik hun laatste worp op LP heb gehaald.

Van deze aanschaf heb ik nog geen seconde spijt! Winter Thrice laat een spannende kruisbestuiving van Black- en Folkmetal horen met veel gevoel voor melodie. In sommige nummers (Cold Runs The River bijvoorbeeld) schuurt het geluid dicht tegen Amorphis aan. Sterkste troef van deze band is wat mij betreft wel de combinatie van de drie zangers in de band, die elk een zeer eigen geluid hebben. En, over geluid gesproken, de productie klinkt top!

Hoogtepunten van de LP: Winter Thrice en Cold Runs The River

Beoordeling: 4****

De naam van deze band klinkt een beetje duister en de hoes lijkt ook al niet veel goeds te voorspellen, maar gelukkig valt deze metalmuziek over het algemeen best nog wel mee. Tussen de grunts door kan ik er zelfs van genieten. Het is van het soort 'metal' dat heel melodieus is en ook al heb ik nog altijd niets met dat gebrul, er is op deze plaat ook van zo iets als 'normale' zang te genieten, dat in combinatie met de grunts zelfs 'mooi' klinkt. Ik wordt er in elk geval minder snel 'moe' van.

Het is dus de combinatie zware gitaren - hou ik best wel van - grunts - wat minder geslaagd voor mij - en zeker de mooie meerstemmige zang plus goede melodieën, dat ervoor zorgt dat het geluid van deze band toch redelijk aangenaam te noemen is.

Ik zou dit niet elke dag draaien , maar voor zo af en toe is dit best een aardige "laten we kussens even opschudden" plaat.