Wolfmother - Victorious (2016)

Het is vooral allemaal erg 'binnen de lijntjes' en beduidend minder dan eerder werk. Jammer!

Van de ene kant is dit 35 minuten aan ontzettend lekkere (hard)rock, van de andere kant zijn het wel erg eenvoudige liedjes met soms ronduit kinderlijke teksten. Jammer.

City Lights doet me met zijn catchy hooks en zanglijnen sterk aan The Strokes denken. Wat een heerlijk liedje!

City lights! Daar wordt ik echt vrolijk van! Fijn album, ben benieuwd of dit een groei album is of een album wat snel verveeld. Voor mijn gevoel meer het laatste... Eens met stoepkrijt!

Toch een beetje eerherstel. De voorganger was een drama, met name op productioneel gebied.
Stockdale kermt en schreeuwt er weer op los. De Sabbath invloeden zijn er nog wel maar dit keer klinkt het allemaal wel wat luchtiger. Het blijft soms nog wel steeds een opgave om Stockdale langer dan een half uur te horen zingen...

Je kunt het (ook op studioalbums) horen als het een band betreft met goed op elkaar ingespeelde al jaren samenwerkende muzikanten, die ook heel veel liveoptredens samen achter de rug hebben.
Laat Andrew en Ian maar schuiven wat dat betreft. En de drummer is gewoon een zeer professionele sessiemuzikant, gaat mee op tour.
Niets opzienbarends dit album maar lekkere rock. Heb trouwens ook het album 'Wolfmother' in bezit en best vaak gedraaid. Dit album is toch wat anders, minder ruig ook.
Voorlopige favorieten: Baroness (fijne zang, lekker simpel gitaarwerk) en City Lights.
Deze knapen weten vast wel hoe je een zaal warm krijgt. En vanuit die live-ervaringen zie je dan soms dat studioalbums ook worden geschreven. De songs moeten immers live uit de verf komen.
Tikt misschien uiteindelijk de 3,5 sterren aan. We zien nog wel even.

Kan ik een heel eind in meegaan,zeker wat betreft de zang.Sterke opener maar daarna zakt het album behoorlijk in om vervolgens de tweede helft weer op te krabbelen.Wel een voldoende maar echt bijzonder vind ik het allemaal niet.

Kom op niet in het verleden blijven hangen prima plaatje.

Prima plaat, al is deze anders en wellicht minder dan eerdere albums.

Het wordt nergens opwindend en er zijn ook geen momenten dat je je even de boel de boel laat en gespitst luistert naar een magisch momentje. Allemaal recht-toe-recht-aan en behoorlijk voorspelbaar. Magie, het debuut had dat wel, maar daar is het ook wel bij gebleven.

Voor volledige rehabilitatie is dit onvoldoende. Maar ik had na de laatste plaat echt niets meer verwacht van Wolfmother en ben daarom toch nog blij verrast met meerdere goede rocksongs.

Prima album. Weinig opzienbarends, maar gewoon lekkere hard rock met een retro 70s randje, maar toch overtuigend modern.

Iemand nog naar een concert van de band geweest afgelopen weken ? Ik heb nog gekeken bij 'Gisteren Gezien' maar daar geen recensies.

ik ga zaterdag naar 013 in tilburg!

Gewoon een lekkere plaat, waarmee ze mij verrast hebben.

Het eerste wat in me opkomt bij het beluisteren van deze plaat is: simpel.

Ik heb de plaat sinds de release in 2016 in huis en vind het een heerlijke relaxplaat. Het blijft daardoor wel wat binnen de lijntjes en wordt nooit echt speciaal. Ik heb het vermoeden dat het album gemaakt is om meer succes te krijgen op de (Amerikaanse?) radio.

Ik ga Wolfmother binnenkort weer live zien en daar kijk ik erg naar uit. Live komt de band tot leven en komen de nummers een stuk beter uit de verf. Iets wat ook zeker voor dit album geldt.

Favorieten: Victorious, Best of a Bad Situation.

3,5

Aangezien ze op de Zwarte Cross staan aankomend weekend ben ik deze band maar weer eens gaan luisteren. Ik kende dit laatste studio album eerlijk gezegd helemaal (nog) niet. Maar wat een verrassing zeg! Deze zet ik zonder twijfelen op dezelfde hoogte als het debuut. Ik vind deze productioneel wellicht nog wel wat fijner. Gelijk vanaf opener The love that you give gaat het los. Heerlijke hardrock met de wortels diep in de jaren 70. Het titelnummer vind ik ook heerlijk met die staccato riff. Gaat het live erg goed doen denk ik. En misschien is het een beetje een vreemde eend in de bijt maar ik vind Pretty Peggy echt onweerstaanbaar lekker! Kan zomaar de zomerhit van 2017 worden! Maar ja, dan moeten de Nederlandse radiozenders wel eerst....nou ja, laat ook maar

Dit is een prima album. Ik vind deze hun beste.

Kun je dat toelichten? Ik ben wel benieuwd, want naar mijn idee zijn de songs op de eerste twee albums simpelweg veel en veel sterker. Ook gaat Wolfmother op momenten wel heel erg richting pop. Of is dat juist wat je goed vindt?

Idd andnino,
Dit een redelijk album maar geen schim van de eerste 2 geweldige albums. Maar misschien heeft brutus de eerste albums niet gehoord, of houdt hij meer van pop/ rock styl, wat overigens niet erg is hoor!
Maar geef mij ook maar de eerste 2 top albums! Die zijn ongekend goed.

Sorry maar het tweede album kan echt niet tippen aan deze vind ik. Deze komt nét na het fantastische debuut in mijn ranking. Het tweede album vond en vind ik nog steeds veel te geforceerd over komen. Valt ook niet mee om na zo'n debuut met een opvolger te komen. Het is niet slecht hoor maar het mist het spontane van deze Victorious mijns inziens. Over de derde zullen we het helemaal maar niet hebben...

Dit album vind ik maar een tikkeltje beter, dan het eerste en vierde album van WM. Het ontloopt elkaar niet zoveel. Het Cosmic Egg vind ik niet te pruimen.

Blasfemie !!

Gelukkig heeft iedereen een eigen mening, goed om te zien, ik moet deze met een halfje verhogen, Victorious maakt me echt blij... live ook waanzinnig....