Feeding Fingers - Attend (2016)

‘Attend’ is het vijfde studioalbum van Feeding Fingers, het project waar animator/filmmaker, muzikant, schrijver, artiest Justin Curfman zijn muzikale expressies in kwijt kan.

Bij een kleine groep liefhebbers staat Feeding Fingers inmiddels bekend om hun zeer gewaardeerde post-punk sound, die teruggrijpt naar vroege jaren 80 muziek van onder meer Wire, Virgin Prunes, Cocteau Twins, And Also The Trees, The Cure en Joy Division. Toch heeft er langzaamaan een verschuiving plaatsgevonden in Feeding Fingers’ sound.

Curfman componeert en arrangeert de muziek voor zijn albums allemaal zelf en neemt alles grotendeels ook zelf op. Bij het voorgaande album ‘The Occupant’ is hij daarbij al duidelijk op zoek gegaan naar andere richtingen. De muziek is gelaagder geworden en is steeds minder goed in een hokje te plaatsen. Om zijn mogelijkheden te verleggen heeft Curfman op dat album voor het eerst ook gebruik gemaakt van gastmuzikanten: een violiste en een koorknaap. Daarnaast is hij zelf gaan experimenteren met diverse instrumenten, zoals de theremin.

Op ‘Attend’ heeft Justin Curfman deze trend niet alleen voortgezet, hij heeft hem ook verder uitgebouwd. Dit album is het resultaat van zijn voornemen in anderhalf jaar tijd een dubbelalbum op te nemen. Uiteindelijk had Curfman zich erin vastgebeten 25 nummers op te nemen, waardoor het op cd nog wel een dubbelabum was geweest, maar gezien de release op vinyl is, is het zelfs een triple album geworden.

Deze driedubbelaar valt op geen enkele manier meer in één genre te plaatsen. De diversiteit spat er werkelijk vanaf. Op een aantal nummers is nog zeker het label post-punk te plakken, zoals bijvoorbeeld op ‘A Sleeping Centipede Presence’, ‘Polaroid Papercuts’ en ‘At Play with Wasps’, maar verder is het voornamelijk de creatieve geest van Justin Curfman die het geheel van deze 25 nieuwe nummers met elkaar verbindt.

Zo wordt er geëxperimenteerd met een jazz-achtig geluid op ‘Barbed Wire Threads the Sun’, een nummer dat me wat doet denken aan Bohren & Der Club of Gore, die trage donkere jazz maken. Het nummer ‘Attend’ is zelfs een zodanige experimentele mengeling dat het avant-gardisch aandoet. Geen hapklare brokken dus, maar muziek die je moet leren luisteren als je het niet direct kunt bevatten.

Curfman heeft zich duidelijk voorgenomen op geen enkele manier meer in een hokje geplaatst te kunnen worden. Uiteraard wil dat niet zeggen dat we het vertrouwde Feeding Fingers hiermee kwijt zijn. Nog steeds worden in de muziek donkere uithoeken bezocht die onheilspellende gevoelens opwekken, zoals in ‘All in Full Bloom Smears’, een nummer dat het best onder de noemer goth rock geplaatst kan worden. Overigens is het een echt speelgoedpianootje dat je hier in hoort.

Er wordt ook volop geëxperimenteerd met alternatieve instrumenten. Horen we daar nou een typisch eind 70 / vroeg jaren 80 synth in ‘Through Marrow Always’? Ja, het is een originele Roland Jupiter-4 die de basis vormt voor dit nummer. En wat is dat bekende jaren 70 sci-fi geluid eigenlijk, dat we horen in ‘Did My Absence Follow Me’? Dat is dus een theremin, die hier apart gecombineerd wordt in een nummer met een hip-hop-achtige beat.
Het up-tempo ‘And Crayon Toxic Twins’ bevat een flinke dosis freaky saxofoonspel, gespeeld door gastmuzikant Ned Rothenberg. Over freaky gesproken: het pianospel (gespeeld door de Japanse Shoko Nagai) in ‘Survive Bliss’ kun je dat ook wel noemen, en gecombineerd met accordion en de gebruikte effecten is het nummer maar moeilijk te bevatten. Zo ook het korte instrumentale pianostuk 'Flusso', dat gespeeld is op Ivan Alexandrovich Wyschnegradsky's quarter-tone piano.

Opvallend is ook het gebruik van Oosterse instrumenten. Zo bevat het vrij donkere Oosters aandoende ‘Ashes Displayed in Zoo’ een bizarre solo met een erhu (tweesnarige Chinese viool gespeeld door erhu-virtuoos Chuan Qin), een instrument dat in Westerse muziek vrijwel nooit wordt gebruikt. De basis van ‘The Last Bruise I Harvest Here’ wordt gevormd door een pipa, een Chinese luit gespeeld door Zhuxi Wang.

Er valt dus ook veel te ontdekken op dit nieuw album van Feeding Fingers. Het gehoor wordt volop geprikkeld door de diversiteit aan instrumenten en aparte combinaties daarvan. Tegelijkertijd worden stijlen herontdekt en gecombineerd. Denk je dat je enigszins vat hebt gekregen op het album, word je omver geworpen door Sonic Youth-achtig noise gitaargeweld in een nummer dat ook een gedicht voorgedragen en geschreven door Dana Culling (een vriendin en producer van Curfman) bevat. Slechts enkele nummers later word je verrast door de gevoelige breekbare schoonheid van ‘In Liquid Summer School’, dat opvallend puur is geproduceerd.

Naar het einde van het album toe komen we meer van deze soort schoonheid tegen. Het dromerige ‘Orphans Veiled in Feathers’, de prachtige afsluiter van de één na laatste LP kant, is eigenlijk al een inleiding naar de indrukwekkende afsluitende kant.
Die begint met het kwetsbare ‘The Firstborn Stands Sedated’, een werkelijk onwaarschijnlijk mooi en breekbaar nummer, gedragen door minimalistisch pianospel, viool (Marica Filomena Coppola) en cello (Maja Backovic). Zelfs Justin’s stemgebruik is hier gevoeliger dan ooit.

Uiteindelijk vinden we in ‘Where All of These Towns and Choices End’ een zeer waardige afsluiter. De drumcomputer en synths weten een transachtige dromerige sfeer te creëren waarop het prettig meegolven is. De mooie rustige zang maakt dit volledig af.
Het klokkenspel ‘On Glass’, dat ook geheel op glas is gespeeld, doet ons een laatste uitgeleide en geeft ons als het ware de gelegenheid afscheid te nemen van de reis door het album die we zojuist hebben gemaakt.

".....Curfman would find himself reaching out to all corners of the globe for musical inspiration and would begin collaborating with several guest musicians from many different styles of music. Never satisfied to remain squarely in the camp of any one genre, Curfman wanted to expand the Feeding Fingers universe to include sounds from as many different kinds of instruments as he could manage – from Indian and Chinese instruments to Wendy Carlos’s Alpha Scale, Ivan Alexandrovich Wyschnegradsky's quarter-tone piano and beyond, Attend is the result of a fully new tradition marrying the common themes of Feeding Fingers’ core sounds with international appeal. An experimental track played completely on glass, a song composed entirely for analog synthesis instrumentation, a track featuring a toy piano, even spoken word and completely atonal melodies – Attend is truly a mixture of modes and methods, knotted together in the sensibilities of its brilliant composer.

Twenty-five tracks were completed for Attend in total, featuring such diverse guest musicians as pianist Shoko Nagai (Japan), erhu virtuoso Chuan Qin (China), saxophonist Ned Rothenberg (USA), pipa soloist Zhuxi Wang (China) and cellist Maja Backovic (Serbia)."

Hij is inmiddels als pre-order op Sounds for Sure te bestellen.

The Occupant is voor mij het enige referentiekader voor wat betreft de muziek van Feeding Fingers.
Of ik wilde gaan zitten voor het nieuwe album Attend dat bijna 2 uur duurt.

Het is een uitdaging natuurlijk. Bijna twee uur lang jaren '80 gevoel (Ashes Displayed in Zoos) die me doet denken aan bands als The Mission of aan de experimenten van Jaz Coleman. Ook The Cure of Dead Can Dance schieten door mijn hoofd, met dank aan de oosterse elementen.

Maar dan ben ik er nog lang niet want je hoort echt van alles voorbij komen: piano's die niet helemaal zuiver gestemd lijken, saxofoon, avantgarde, elektronische soundscapes... het gaat werkelijk alle kanten op. En dat maakt dit album tot een behoorlijk zware brok muziek die je tot je moet nemen en wat lastig is om in één keer te doen. Daar tegenover staat dat je in een dusdanige wervelwind van geluiden en stijlen terecht komt dat je je net Alice in Wonderland voelt.

De jaren '80 wave zoals in nummers als A Sleeping Centipede Presence geven me nog enigszins houvast maar zijn niet per definitie de nummers die ik het meest waardeer. Het zijn juist de zijwegen die het boeiend maken en het album z'n bijzondere sfeer geven zoals bijvoorbeeld het ruim zeven minuten durende titelnummer wat een avontuur op zich is: donkere wave, slaat om in een bijna hemels geluid gezongen door ietwat creepy engeltjes. Naargeestig en gelukzalig tegelijkertijd.

En op zo'n nummer volgt dan gewoon weer anderhalve minuut piano die me doet denken aan naargeestige scenes in horrorfilms, het tingeltangel pianootje in het intro van All In Full Bloom Smeared maakt dat gevoel er al niet beter op. Je voelt een spanning die het hele nummer bijblijft. Dat creepy sfeertje wordt ook altijd neergezet door Sopor Aeternus. Feeding Fingers weet het net zo goed aan te pakken. Vrolijk wordt een mens hier niet bepaald van.

Scott Walker is met zijn laatste albums ook niet één van de meest vrolijke jongens en ik hoor zijn geluid een beetje terug in Through Marrow Always dat een behoorlijke synth-saus meekrijgt.

De wat lichtere toon op Abrasive Remains Lubricate Me is dan haast een verademing, een broodnodige ook wel want anders zou het album toch echt een verstikkend karakter krijgen waar je bijna denkt niet meer uit te kunnen komen, maar vergis je niet, ook dit nummer blijft iets naargeestigs houden maar wel van het soort waar ik persoonlijk van hou.

En wat klinkt Polaroid Papercuts dan ineens weer herkenbaar. The Cure is hier niet ver weg en dat is toch het geluid wat velen zullen kennen van Feeding FIngers.
We zitten dan inmiddels ongeveer op de helft van dit enorm gevarieerde avontuur. Quintet zorgt voor een mooi schakelmoment.

Na dat moment gaat At Play With Wasps van start dat op mij vooral tijdens het intro overkomt als een nummer van Marc Almond uit diens donkere periode maar dan met Robert Smith-achtige zang. Survive Bliss idem: het zal komen door de accordeon dat het een klein beetje een vaudeville touch meegeeft ware het niet dat er een hoop gefreak doorheen gestrooid wordt dat het een behoorlijk tegendraads karakter geeft.

Het blijkt een zijweg te zijn want het met saxofoon toegevoegde nummer And Crayon Toxic Twins komt harder en scherper over, en is één van de meer opzwepender nummers op dit album.
Kwetsbaarheid tonen wordt ook niet geschuwd zoals we kunnen horen op In Liquid Summer Schools dat op mij nogal breekbaar overkomt.

Maar zoals gezegd is het een album dat veel uitersten kent en allerlei kanten opschiet, want zo vormt Did My Absence Follow Me een enorm contrast met het breekbare van het nummer ervoor. Dit klinkt steviger maar wel met zoveel kleine, spannende details dat het je begint te duizelen als je even niet goed oplet.

Scott walker is toch weer een naam die in me opkomt als ik The Last Bruise I Harvest Here hoor. Misschien toch een beetje dat vaudeville sfeertje?! Een naam die me in elk geval zo aan het einde van deze driedubbelaar niet los kan laten, zoals ik bij The Firstborn Stands Sedated onwillekeurig toch weer moet denken aan Sopor Aeternus. Vergelijkingen die misschien wel helemaal niet goed opgaan want Justin Curfman weet een behoorlijk eigen sfeer neer te zetten.

Via het The Cure-achtige I Am Erasing Doors (ja, ook die vergelijking kan ik niet helemaal achterwege laten op een aantal nummers) komen we terecht bij het donkere door drumcomputer gedomineerde Where All of These Towns and Choices End en kristalheldere, instrumentale On Glass.

Attend blijkt een muzikaal avontuur van ongekende proporties en vraagt heel veel geduld en inleving van de luisteraar.
Ik denk dan ook niet dat ik dit album al volledig onder controle heb, weet te temmen, want dat is wat je moet doen. Een wild, ongeleid project dat je moet proberen te gaan koesteren en dat gaat heel veel inzet kosten.

Inzet die niet iedereen er voor over zal willen hebben. Het is ook niet makkelijk maar dat hoeft ook niet altijd. Laat ik er ook bij zeggen dat het album voldoende nummers kent die heel goed te doen zijn voor jaren '80 wave liefhebbers of muziekliefhebbers die niet vies zijn van de wat donkerder kanten in muziek. Het is zeker ook niet zo dat we hier te maken hebben met moeilijkdoenerij want daarmee zou ik onterecht te veel mensen afschrikken.

Nee, Attend is een bijzonder avontuur waar je je in moet storten en het zal z'n tijd nodig hebben, maar je voelt doorlopend een muzikaal kloppend hart en dat weet wel degelijk te raken.

Attend hangt al vier dagen vrijwel ononderbroken aan mijn oren. Eerst via Spotify/Bandcamp en nu bewonder ik dan eindelijk de veel beter klinkende hoge resolutie bestandjes vanaf de harde schijf. Geweldig! Je blijft nieuwe noten ontdekken.

Omdat de muziek heel afwisselend klinkt, verveelt het niet. Curfman's werk bestaat immers uit zoveel meer dan alleen mooie, melancholieke wave en post-punk liedjes en al doet zijn stem nog altijd denken aan het geluid van mijn andere favoriet - u kent deze meneer vast nog wel van het liedje A Forest - Justin Curfman zingt op dit nieuwe album veel beter dan ooit. Waar ik op Wound in Wall zo nu en dan ineen kromp door een snerpende falsetstem, heb ik mijzelf bij het beluisteren van deze al weer vijfde langspeler van Feeding Fingers niet kunnen betrappen op een dergelijke grimas.

Daarnaast zijn de composities prachtig en een aantal daarvan kun je dan ook gerust als single uitbrengen. De grappige tingeltangeltjes en de dromerige soundscapes op dit stijlvolle album fungeren als mooie intro's dan wel fijne rustpuntjes en er is gelukkig niet te pas en te onpas met de vele excentrieke hele en halve nootjes gefröbeld, waardoor de artistieke uitspattingen netjes in dienst van de liedjes zijn gebleven. Feeding Fingers kleurt op deze plaat ferm buiten de lijntjes, maar ze maken er nergens een knoeiboel van. Da's knap.

Het toepassen van doorgaans ongebruikelijke instrumenten, het hanteren van verschillende muziekstijlen en hoe "bizar" een combinatie ervan soms uitpakt: dit alles maakt van Attend een bijzonder fraaie en avontuurlijke luistertrip door Curfman’s eigenzinnige muzikale landschap.

Attend is like a box of chocolates! Ik vind namelijk alle chocolaatjes even lekker. Favorieten aanwijzen wordt alleen daarom al lastig.

Happy Valentine's day!

Ik verheug me nu al op het transparante vinyl.