Feeding Fingers - Attend (2016)

Puike hoes, en alleen op vinyl?

Alleen op vinyl (3 LP's), later mogelijk op on demand dubbel-cd via Amazon. Sounds for Sure doet in elk geval alleen de vinylrelease. Maar dit album is er eentje om op vinyl te hebben.

‘Attend’ is het vijfde studioalbum van Feeding Fingers, het project waar animator/filmmaker, muzikant, schrijver, artiest Justin Curfman zijn muzikale expressies in kwijt kan.

Bij een kleine groep liefhebbers staat Feeding Fingers inmiddels bekend om hun zeer gewaardeerde post-punk sound, die teruggrijpt naar vroege jaren 80 muziek van onder meer Wire, Virgin Prunes, Cocteau Twins, And Also The Trees, The Cure en Joy Division. Toch heeft er langzaamaan een verschuiving plaatsgevonden in Feeding Fingers’ sound.

Curfman componeert en arrangeert de muziek voor zijn albums allemaal zelf en neemt alles grotendeels ook zelf op. Bij het voorgaande album ‘The Occupant’ is hij daarbij al duidelijk op zoek gegaan naar andere richtingen. De muziek is gelaagder geworden en is steeds minder goed in een hokje te plaatsen. Om zijn mogelijkheden te verleggen heeft Curfman op dat album voor het eerst ook gebruik gemaakt van gastmuzikanten: een violiste en een koorknaap. Daarnaast is hij zelf gaan experimenteren met diverse instrumenten, zoals de theremin.

Op ‘Attend’ heeft Justin Curfman deze trend niet alleen voortgezet, hij heeft hem ook verder uitgebouwd. Dit album is het resultaat van zijn voornemen in anderhalf jaar tijd een dubbelalbum op te nemen. Uiteindelijk had Curfman zich erin vastgebeten 25 nummers op te nemen, waardoor het op cd nog wel een dubbelabum was geweest, maar gezien de release op vinyl is, is het zelfs een triple album geworden.

Deze driedubbelaar valt op geen enkele manier meer in één genre te plaatsen. De diversiteit spat er werkelijk vanaf. Op een aantal nummers is nog zeker het label post-punk te plakken, zoals bijvoorbeeld op ‘A Sleeping Centipede Presence’, ‘Polaroid Papercuts’ en ‘At Play with Wasps’, maar verder is het voornamelijk de creatieve geest van Justin Curfman die het geheel van deze 25 nieuwe nummers met elkaar verbindt.

Zo wordt er geëxperimenteerd met een jazz-achtig geluid op ‘Barbed Wire Threads the Sun’, een nummer dat me wat doet denken aan Bohren & Der Club of Gore, die trage donkere jazz maken. Het nummer ‘Attend’ is zelfs een zodanige experimentele mengeling dat het avant-gardisch aandoet. Geen hapklare brokken dus, maar muziek die je moet leren luisteren als je het niet direct kunt bevatten.

Curfman heeft zich duidelijk voorgenomen op geen enkele manier meer in een hokje geplaatst te kunnen worden. Uiteraard wil dat niet zeggen dat we het vertrouwde Feeding Fingers hiermee kwijt zijn. Nog steeds worden in de muziek donkere uithoeken bezocht die onheilspellende gevoelens opwekken, zoals in ‘All in Full Bloom Smears’, een nummer dat het best onder de noemer goth rock geplaatst kan worden. Overigens is het een echt speelgoedpianootje dat je hier in hoort.

Er wordt ook volop geëxperimenteerd met alternatieve instrumenten. Horen we daar nou een typisch eind 70 / vroeg jaren 80 synth in ‘Through Marrow Always’? Ja, het is een originele Roland Jupiter-4 die de basis vormt voor dit nummer. En wat is dat bekende jaren 70 sci-fi geluid eigenlijk, dat we horen in ‘Did My Absence Follow Me’? Dat is dus een theremin, die hier apart gecombineerd wordt in een nummer met een hip-hop-achtige beat.
Het up-tempo ‘And Crayon Toxic Twins’ bevat een flinke dosis freaky saxofoonspel, gespeeld door gastmuzikant Ned Rothenberg. Over freaky gesproken: het pianospel (gespeeld door de Japanse Shoko Nagai) in ‘Survive Bliss’ kun je dat ook wel noemen, en gecombineerd met accordion en de gebruikte effecten is het nummer maar moeilijk te bevatten. Zo ook het korte instrumentale pianostuk 'Flusso', dat gespeeld is op Ivan Alexandrovich Wyschnegradsky's quarter-tone piano.

Opvallend is ook het gebruik van Oosterse instrumenten. Zo bevat het vrij donkere Oosters aandoende ‘Ashes Displayed in Zoo’ een bizarre solo met een erhu (tweesnarige Chinese viool gespeeld door erhu-virtuoos Chuan Qin), een instrument dat in Westerse muziek vrijwel nooit wordt gebruikt. De basis van ‘The Last Bruise I Harvest Here’ wordt gevormd door een pipa, een Chinese luit gespeeld door Zhuxi Wang.

Er valt dus ook veel te ontdekken op dit nieuw album van Feeding Fingers. Het gehoor wordt volop geprikkeld door de diversiteit aan instrumenten en aparte combinaties daarvan. Tegelijkertijd worden stijlen herontdekt en gecombineerd. Denk je dat je enigszins vat hebt gekregen op het album, word je omver geworpen door Sonic Youth-achtig noise gitaargeweld in een nummer dat ook een gedicht voorgedragen en geschreven door Dana Culling (een vriendin en producer van Curfman) bevat. Slechts enkele nummers later word je verrast door de gevoelige breekbare schoonheid van ‘In Liquid Summer School’, dat opvallend puur is geproduceerd.

Naar het einde van het album toe komen we meer van deze soort schoonheid tegen. Het dromerige ‘Orphans Veiled in Feathers’, de prachtige afsluiter van de één na laatste LP kant, is eigenlijk al een inleiding naar de indrukwekkende afsluitende kant.
Die begint met het kwetsbare ‘The Firstborn Stands Sedated’, een werkelijk onwaarschijnlijk mooi en breekbaar nummer, gedragen door minimalistisch pianospel, viool (Marica Filomena Coppola) en cello (Maja Backovic). Zelfs Justin’s stemgebruik is hier gevoeliger dan ooit.

Uiteindelijk vinden we in ‘Where All of These Towns and Choices End’ een zeer waardige afsluiter. De drumcomputer en synths weten een transachtige dromerige sfeer te creëren waarop het prettig meegolven is. De mooie rustige zang maakt dit volledig af.
Het klokkenspel ‘On Glass’, dat ook geheel op glas is gespeeld, doet ons een laatste uitgeleide en geeft ons als het ware de gelegenheid afscheid te nemen van de reis door het album die we zojuist hebben gemaakt.

".....Curfman would find himself reaching out to all corners of the globe for musical inspiration and would begin collaborating with several guest musicians from many different styles of music. Never satisfied to remain squarely in the camp of any one genre, Curfman wanted to expand the Feeding Fingers universe to include sounds from as many different kinds of instruments as he could manage – from Indian and Chinese instruments to Wendy Carlos’s Alpha Scale, Ivan Alexandrovich Wyschnegradsky's quarter-tone piano and beyond, Attend is the result of a fully new tradition marrying the common themes of Feeding Fingers’ core sounds with international appeal. An experimental track played completely on glass, a song composed entirely for analog synthesis instrumentation, a track featuring a toy piano, even spoken word and completely atonal melodies – Attend is truly a mixture of modes and methods, knotted together in the sensibilities of its brilliant composer.

Twenty-five tracks were completed for Attend in total, featuring such diverse guest musicians as pianist Shoko Nagai (Japan), erhu virtuoso Chuan Qin (China), saxophonist Ned Rothenberg (USA), pipa soloist Zhuxi Wang (China) and cellist Maja Backovic (Serbia)."

Hij is inmiddels als pre-order op Sounds for Sure te bestellen.

The Occupant is voor mij het enige referentiekader voor wat betreft de muziek van Feeding Fingers.
Of ik wilde gaan zitten voor het nieuwe album Attend dat bijna 2 uur duurt.

Het is een uitdaging natuurlijk. Bijna twee uur lang jaren '80 gevoel (Ashes Displayed in Zoos) die me doet denken aan bands als The Mission of aan de experimenten van Jaz Coleman. Ook The Cure of Dead Can Dance schieten door mijn hoofd, met dank aan de oosterse elementen.

Maar dan ben ik er nog lang niet want je hoort echt van alles voorbij komen: piano's die niet helemaal zuiver gestemd lijken, saxofoon, avantgarde, elektronische soundscapes... het gaat werkelijk alle kanten op. En dat maakt dit album tot een behoorlijk zware brok muziek die je tot je moet nemen en wat lastig is om in één keer te doen. Daar tegenover staat dat je in een dusdanige wervelwind van geluiden en stijlen terecht komt dat je je net Alice in Wonderland voelt.

De jaren '80 wave zoals in nummers als A Sleeping Centipede Presence geven me nog enigszins houvast maar zijn niet per definitie de nummers die ik het meest waardeer. Het zijn juist de zijwegen die het boeiend maken en het album z'n bijzondere sfeer geven zoals bijvoorbeeld het ruim zeven minuten durende titelnummer wat een avontuur op zich is: donkere wave, slaat om in een bijna hemels geluid gezongen door ietwat creepy engeltjes. Naargeestig en gelukzalig tegelijkertijd.

En op zo'n nummer volgt dan gewoon weer anderhalve minuut piano die me doet denken aan naargeestige scenes in horrorfilms, het tingeltangel pianootje in het intro van All In Full Bloom Smeared maakt dat gevoel er al niet beter op. Je voelt een spanning die het hele nummer bijblijft. Dat creepy sfeertje wordt ook altijd neergezet door Sopor Aeternus. Feeding Fingers weet het net zo goed aan te pakken. Vrolijk wordt een mens hier niet bepaald van.

Scott Walker is met zijn laatste albums ook niet één van de meest vrolijke jongens en ik hoor zijn geluid een beetje terug in Through Marrow Always dat een behoorlijke synth-saus meekrijgt.

De wat lichtere toon op Abrasive Remains Lubricate Me is dan haast een verademing, een broodnodige ook wel want anders zou het album toch echt een verstikkend karakter krijgen waar je bijna denkt niet meer uit te kunnen komen, maar vergis je niet, ook dit nummer blijft iets naargeestigs houden maar wel van het soort waar ik persoonlijk van hou.

En wat klinkt Polaroid Papercuts dan ineens weer herkenbaar. The Cure is hier niet ver weg en dat is toch het geluid wat velen zullen kennen van Feeding FIngers.
We zitten dan inmiddels ongeveer op de helft van dit enorm gevarieerde avontuur. Quintet zorgt voor een mooi schakelmoment.

Na dat moment gaat At Play With Wasps van start dat op mij vooral tijdens het intro overkomt als een nummer van Marc Almond uit diens donkere periode maar dan met Robert Smith-achtige zang. Survive Bliss idem: het zal komen door de accordeon dat het een klein beetje een vaudeville touch meegeeft ware het niet dat er een hoop gefreak doorheen gestrooid wordt dat het een behoorlijk tegendraads karakter geeft.

Het blijkt een zijweg te zijn want het met saxofoon toegevoegde nummer And Crayon Toxic Twins komt harder en scherper over, en is één van de meer opzwepender nummers op dit album.
Kwetsbaarheid tonen wordt ook niet geschuwd zoals we kunnen horen op In Liquid Summer Schools dat op mij nogal breekbaar overkomt.

Maar zoals gezegd is het een album dat veel uitersten kent en allerlei kanten opschiet, want zo vormt Did My Absence Follow Me een enorm contrast met het breekbare van het nummer ervoor. Dit klinkt steviger maar wel met zoveel kleine, spannende details dat het je begint te duizelen als je even niet goed oplet.

Scott walker is toch weer een naam die in me opkomt als ik The Last Bruise I Harvest Here hoor. Misschien toch een beetje dat vaudeville sfeertje?! Een naam die me in elk geval zo aan het einde van deze driedubbelaar niet los kan laten, zoals ik bij The Firstborn Stands Sedated onwillekeurig toch weer moet denken aan Sopor Aeternus. Vergelijkingen die misschien wel helemaal niet goed opgaan want Justin Curfman weet een behoorlijk eigen sfeer neer te zetten.

Via het The Cure-achtige I Am Erasing Doors (ja, ook die vergelijking kan ik niet helemaal achterwege laten op een aantal nummers) komen we terecht bij het donkere door drumcomputer gedomineerde Where All of These Towns and Choices End en kristalheldere, instrumentale On Glass.

Attend blijkt een muzikaal avontuur van ongekende proporties en vraagt heel veel geduld en inleving van de luisteraar.
Ik denk dan ook niet dat ik dit album al volledig onder controle heb, weet te temmen, want dat is wat je moet doen. Een wild, ongeleid project dat je moet proberen te gaan koesteren en dat gaat heel veel inzet kosten.

Inzet die niet iedereen er voor over zal willen hebben. Het is ook niet makkelijk maar dat hoeft ook niet altijd. Laat ik er ook bij zeggen dat het album voldoende nummers kent die heel goed te doen zijn voor jaren '80 wave liefhebbers of muziekliefhebbers die niet vies zijn van de wat donkerder kanten in muziek. Het is zeker ook niet zo dat we hier te maken hebben met moeilijkdoenerij want daarmee zou ik onterecht te veel mensen afschrikken.

Nee, Attend is een bijzonder avontuur waar je je in moet storten en het zal z'n tijd nodig hebben, maar je voelt doorlopend een muzikaal kloppend hart en dat weet wel degelijk te raken.

Mijn fascinatie voor transparante limited edition genummerde triple sets heeft geleid tot de bestelling van deze plaat. Nog geen noot van gehoord maar ben, gezien het coole label, optimistisch.

Heerlijke cure-achtige bass riffs Gauw meer luisteren

Door de overdaad aan creativiteit is dit geen hapklaar product. Dit gaat even tijd kosten.
En dat geldt ook voor de beschrijvingen van reptile71 & aERodynamIC.
Grappig hoor.

Had ik jou destijds niet een aantal nummers gestuurd, LPvriend?

Dat wel maar ik luister niet naar files ;p

Voor de nieuwsgierigen, hij is in zijn geheel op youtube te beluisteren: Feeding Fingers - Attend - Full Album Playlist + Official Videos - YouTube

Al sta ik nog steeds op de mailing-list, ik was deze meneer Curfman enigszins uit het oog verloren. Maar... inmiddels ben ik aan deze Attend begonnen.

Het valt zeker niet tegen, ik hou over het algemeen wel van deze van alles en nog wat muziek, maar het is nog te vroeg om er een waardeoordeel over te geven. Op hier kun je ook de CD bestellen of wat ik ook vaak doe: flacjes downloaden voor 't gemak en trouwens ook vanwege het structurele ruimtegebrek. Hier kun je tevens al de werkjes van Justin in één koop met flinke korting downloaden. Goed idee, want behalve het eerste album en nog wat, mis ik nog het een en ander van Feeding Fingers. Dat je op die manier een paar pareltjes in handen krijgt is zo goed als zeker!
Ik koop alleen vinyl als ik het een zeer bijzonder werk vind. Nou, wie weet! De hoes is alvast mooi genoeg!

En prompt.... ik krijg weer een mail van Justin Curfman

Nog weer wat later...

Feeding Fingers heeft de hele middag aan mijn oren gehangen en het is absoluut een mooi album. Ik vind het geen ontoegankelijke muziek, al duurt het soms even voor je de prachtige laagjes hebt ontdekt. Mooie liedjes zoals I Am Erasing Doors wisselen af met meer uptempo nummertjes als A Sleeping Centipede Presence en die piano, die vind ik wel grappig. Tja... een laagje The Cure/Sisters of Mercy/Bowie ligt hier en daar er meer of minder subtiel overheen. Maar als ... met zo'n plaat was gekomen... had je dit album als liefhebber vast en zeker al in huis gehaald.

Feeding Fingers stond niet meer op mijn radar. Het debuut wilde ik nog wel eens beluisteren, maar daar bleef het dan ook bij. Tot gisteravond. Via spotify dit Magnum Opus - zo mag je dit album wel noemen denk ik - voor het slapen gaan in bed, in duisternis, met koptelefoon, voor een deel beluisterd. Gekomen tot track 16. En ik moet zeggen: Curfman wist mijn aandacht er bij te houden tot het slaapzand van het slaapmannetje zijn werk begon te doen.

Eerste indrukken zijn meer dan goed. Anders dan de commentaren hierboven suggereren, vind ik het album toch behoorlijk diep baden in een jaren 80 postpunk geluid. Een warm bad welteverstaan, met etherische oliën van andere genres/stijlen en instrumentaties. Vooral in het tweede nummer, pakt dat zeer goed uit. Heel fraai.

Regelmatig leunt het geluid (nog steeds) tegen het zwaardere werk van The Cure aan (periode 81/82). Komt ook door de wat klaaglijke zang die associaties oproept met het stemgeluid van Smith. En evenals Smith, in de periode 81-82, schuwt Curfman de gothiek niet. Maar gedoseerd. En over associaties gesproken, in de wat hectischer aandoende stukken hoor ik zowaar The Associates terug.

Vanavond van track 16 naar slot. Hopelijk wordt het weer een aangenaam slaapmutsje....

Ben eigenlijk wel benieuwd, Chameleon Day, of de laatste 10 nummers je even goed bevielen en naar je eventuele eindscore voor het Magnum Opus van Feeding Fingers. Als je tenminste wakker kon blijven.

Om aan het lijstje 80s invloeden toe te voegen: ik hoor ook vleugjes The Sound en Echo and The Bunnymen.

Door alle hoorbare invloeden, ben ik aan het afhaken.
Ik hoor te weinig eigen sound en te veel bekende ideeen die lang geleden, beter zijn uitgewerkt.
De algehele sombere ondertoon werkt ook niet mee, voor mij...
Overdaad schaad, ook nu weer.

Attend hangt al vier dagen vrijwel ononderbroken aan mijn oren. Eerst via Spotify/Bandcamp en nu bewonder ik dan eindelijk de veel beter klinkende hoge resolutie bestandjes vanaf de harde schijf. Geweldig! Je blijft nieuwe noten ontdekken.

Omdat de muziek heel afwisselend klinkt, verveelt het niet. Curfman's werk bestaat immers uit zoveel meer dan alleen mooie, melancholieke wave en post-punk liedjes en al doet zijn stem nog altijd denken aan het geluid van mijn andere favoriet - u kent deze meneer vast nog wel van het liedje A Forest - Justin Curfman zingt op dit nieuwe album veel beter dan ooit. Waar ik op Wound in Wall zo nu en dan ineen kromp door een snerpende falsetstem, heb ik mijzelf bij het beluisteren van deze al weer vijfde langspeler van Feeding Fingers niet kunnen betrappen op een dergelijke grimas.

Daarnaast zijn de composities prachtig en een aantal daarvan kun je dan ook gerust als single uitbrengen. De grappige tingeltangeltjes en de dromerige soundscapes op dit stijlvolle album fungeren als mooie intro's dan wel fijne rustpuntjes en er is gelukkig niet te pas en te onpas met de vele excentrieke hele en halve nootjes gefröbeld, waardoor de artistieke uitspattingen netjes in dienst van de liedjes zijn gebleven. Feeding Fingers kleurt op deze plaat ferm buiten de lijntjes, maar ze maken er nergens een knoeiboel van. Da's knap.

Het toepassen van doorgaans ongebruikelijke instrumenten, het hanteren van verschillende muziekstijlen en hoe "bizar" een combinatie ervan soms uitpakt: dit alles maakt van Attend een bijzonder fraaie en avontuurlijke luistertrip door Curfman’s eigenzinnige muzikale landschap.

Attend is like a box of chocolates! Ik vind namelijk alle chocolaatjes even lekker. Favorieten aanwijzen wordt alleen daarom al lastig.

Happy Valentine's day!

Ik verheug me nu al op het transparante vinyl.

Hoi Alicia, ook ik ben om wat betreft het in beperkte oplage beschikbare mooie transparante vinyl. Voor wie nog belangstelling heeft, vanmiddag waren er nog exemplaren op voorraad. Inderdaad veel herkenbare geluiden zoals blur8 aangeeft, maar ik ervaar de donkere sound juist als heel sfeervol (misschien omdat ik in/met de 80s ben opgegroeid?). Ben benieuwd naar de diepgang (nieuwe noten, buiten de lijntjes e.d.), die je beschrijft. Daar houd ik wel van.

HoedijkNatuurlijk zijn er ook aardig wat herkenbare geluiden te bespeuren op deze schijf. Dat maakt het voor mij zo lekker begin jaren 80. Er zullen maar weinig nieuwe bandjes zijn, die zodanig origineel zijn dat je met een totaal nieuw geluid te maken hebt. Ik heb ze nog niet gehoord. Maar Justin hoeft natuurlijk niet in dit hokje te blijven zitten. Ik vind dat juist Justin Curfman er voldoende in is geslaagd een eigen geluid te creëren. En zo niet, dan gaat hij er wat mij betreft toch creatief mee om. Zijn muziek is ook behoorlijk gegroeid sinds het debuut. Ik vind het een belofte. Of hij dit waar gaat maken is afwachten. Zo ogenschijnlijk nieuw als ene Roxy Music op For Your Pleasure en daar luister ik nu even naar, klonk, tja... wellicht heeft Bryan Ferry ook wel ergens zijn inspiratie vandaan gehaald. Ik ken ook niet alle platen uit de jaren 60/70!
Ik hou ook van die donkere sound, maar ook van afwisseling en goede songs. Attend klinkt al prachtig op die hi res bestanden. Dus ben ik zeker benieuwd naar de kwaliteit van de lp! Ik heb deze ook al besteld!

Dat je hem al had besteld, had ik al begrepen Alicia. Het was meer voor de overige lezers bedoeld. Justin heeft natuurlijk z'n inspiratie mede opgedaan uit de 80s muziek, maar dat vind ik het mooie van van de ontwikkelingen in muziek: het krijgt in een andere tijd altijd weer z'n eigen unieke draai.

Wat zeg je dit mooi!

Ja... dat is ook zo!

Via joetjoep geluisterd en daar kon het mij niet pakken. Ga ik eerst luisteren via andere bestanden of neem ik de gok en bestel het gewoon.
Dat zou eerder een gun factor hebben dan liefhebber, daar ik eerder werk van Feeding Fingers mij ook niet raakt.
Ik ga rondneuzen naar betere kwaliteit bestanden, want ik ben toch nog wat schieuwnierig

Aangezien ik dit de volle dik anderhalf uur heb volgehouden vind ik dat ik recht van spreken heb als ik zeg dat ik dit een ongelofelijke baggerplaat vind! Mijn hemel wat een L-lende!!!
En nu de onderbouwing:
Hierboven lees ik allemaal verhalen over hoe deze beste man zijn "muziek" heeft "ontwikkeld" door de toevoeging van allerlei extra "invloeden". Dat zal best kunnen. Zet mij in de lokale wereldwinkel met allerlei exotische instrumenten, sluit me daar een week op, en van pure ellende ga ik ook wel iets uitproberen en zal het ook vast nog wel ergens naar klinken. Lekker interessant hoor...
Het zou mooi zijn geweest als je hier zou kunnen horen dat er met liefde voor muziek wordt gekeken naar een verrijking van het geluid. Maar wat hoor ik nu: één grote brei aan ongetwijfeld goed bedoelde, maar gladgestreken muziekdiarree. Het is facade. Het is bladgoud! Bedoeld om pubers het idee te geven dat ze naar iets "heel bijzonders" luisteren. Strak geproduceerd, zodat het in ieder geval nog érgens naar klinkt. En met genoeg retro-invloeden om de aandacht van "serieuze muziekliefhebbers" te trekken. Driewerf Brrrrr.
Het enige waar ik van opveerde was de af en toe ronkende baspartij. Een fatsoenlijk liedje heb ik niet kunnen bespeuren. En dat ruim anderhalf uur lang!!! Laat ik Hans Dorrestein parafraseren door te stellen dat met terugwerkende kracht mijn hele jeugd is verpest.
Zo, dat is er uit, laat mij maar lekker leeglopen en let maar niet te veel op mij. Natuurlijk overdrijf ik schromelijk. Kind of Blue van Miles Davis vind ik ook gepiel in de ruimte... Geniet vooral van dit meesterwerk. Het is u gegund en mij niet gegeven

Het is u vergeven en mij gegund, al wou ik dat ik nog een puber was.

Joepie!

Ik zet de glazen plaat op kant F en laat de hemel neerdalen. Klinkt opnieuw mooi vanaf vinyl. Gelukkig doet mijn oude pick-upje het nog , want dat zou nog veel erger zijn!

Haha fijn dat jij er wel van geniet. Op plaat klinkt alles beter. Misschien moet ik dat dan maar eens proberen...

Afgesproken! Dan probeer ik a-ha!

Zo. Ik heb mij eerste draaibeurt gehad. En ook ik ben het niet eens met een aantal commentaren. Zo vind ik het lang zo'n moeilijke plaat niet als door sommigen beloofd en vind ik hem ook niet (te) lang duren. Maar moet gezegd, een geoefend postpunk oor helpt wel. Want dat is toch wel de overheersende stijlvorm.

Ik vind de productie voor zo'n naar het zich laat aanzien redelijk kleinschalig project verbluffend. Het vinyl klinkt tintelfris en het artwork is erg mooi verzorgd.

Gekocht om het label te steunen maar dit blijkt gewoon een plaat die ik behoorlijk veel ga draaien. Bijna net zo'n grote verrassing als dat ik de laatste plaat van Marilyn Manson heel leuk vind. Daar heeft de muziek van Feeding Fingers verder niks mee te maken. Maar liefhebbers van vintage Cure en andere begin jaren 80 acts, gaan zich hier geen buil aanvallen. Dat gezegd hebbende vind ik het geen retro-act. De eigenheid had misschien steviger gekund maar het geheel ademt echt wel het hier en nu uit.

Ben er blij mee.

En toen viel het stil!

Hier draait Attend nog steeds regelmatig in het rond, zowel op vinyl als digitaal. Op een aantal van maar liefst 25 liedjes, is er slechts één die ik wat minder mooi vind en dan nog voor slechts de helft van het betreffende liedje en dat na de zoveelste draaibeurt!

Kandidaat voor mijn eindlijst 2016? Ik denk het wel!

Jongens en meisjes....dit album niet vergeten voor het eindejaarslijstje!!

Heb 'm weer terug gekieperd in mijn Top 10, 2016!

Het is de meest gedraaide plaat in huize Alicia, maar niet de meest indrukwekkende (Bowie) en niet de allermooiste (Katatonia)! Maar dit album blijft onzettend goed, en lag 't meest op den draaitafel, zeker de eerste helft van 2016!