Group 1850 - Agemo's Trip to Mother Earth (1968)

De eerste paar keren dat ik dit album draaide leek het wel of de middelste zes à minuten minuten van I put my hands on your shoulder mijn aandacht als een draaikolk opzogen en mijn waardering voor het gehele album als een drenkeling naar de ondergrens trokken. Ik ben best wat gewend qua hippiefilosofie en ik vind het vaak zelfs sympathiek en in bepaalde mate navolgenswaardig gedachtengoed, maar bij zowel de vorm als de inhoud van déze slogans over zingende zintuigen, gezichten vol gezapigheid en gehoren vol geheimen doen mijn tenen pijn van het krommen, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de Engelse uitspraak. En die verblindende aversie is jammer, want zo ontgaat mij een beetje dat de voorafgaande vier minuten eigenlijk behoorlijk goed klinken, en hetzelfde geldt voor de eropvólgende vier minuten, hoewel de goede indruk dáárvan dan weer enigszins teniet wordt gedaan door het melige You did it too hard dat dáár weer op volgt.
        Maar als ik dan eens even niet let op dat dwaze gefröbel, dan blijken de overige nummers en passages subliem te zijn, met bezwerende melodieën, geweldig sologitaarwerk, een sterke ritmesectie, verrassende instrumentatie (klavecimbel, fluit, Gregoriaans koor, een betoverende vrouwenstem op Little fly), aardige geluidseffecten en (voor mij samen met de gitaar de belangrijkste sfeermaker op deze plaat) een subliem totaalgeluid dat tegelijkertijd helder (qua opname) en duister (qua "fysieke ruimtelijkheid") is, wellicht geholpen door het uitstekende geluid op mijn The golden years of Dutch pop music-dubbel-CD. Van met name de eerste twee nummers kan ik geen genoeg krijgen, en het meelezen van de teksten en het verbindende proza op de oorspronkelijke hoes helpt mijn waardering zelfs nog iets omhoog (ja, ik ben zo iemand bij wie dat een rol kan spelen). Voor mij geen meesterwerk zoals een eerdere gebruiker hier meent, maar ik kan wel begrijpen hoe je dat kunt vinden.