James - Girl at the End of the World (2016)

Oh, hier heb ik zin in!

Groot in de Engelse pers op dit moment. De nieuwe James staat in de midweek (de albumlijst van halverwege de week die normaliter niet gepubliceerd wordt) op de eerste plek van de album top 100. Dat zou betekenen dat Adele na tig weken (ergens eind november) van de eerste plaats gestoten zou worden door James. Voor James zou dit de tweede keer zijn dat het de eerste plek in de albumlijsten in Engeland zou behalen.

30 jaar bestaan ze alweer, de band uit Manchester, de band van prachtige hits als Sit Down, Laid en Getting Away With It. Hun albums vond ik nooit zo interessant, teveel zesjes. Maar steeds weer kans op een uitschieter richting een 10, zoals de zojuist genoemde nummers.

Was zeer benieuwd of ze dit soort topnummers nog kunnen maken. Op het eerste gehoor niet, al zit er na een tweede luisterbeurt best wat aardigs tussen. De opener Bitch bijvoorbeeld komt direct dreigend binnen. En ik denk ook direct een van de hoogtepunten. Het refrein 'Im just a Bitch, Bitch, Bitch' klinkt lekker, wat het refrein 'Were you just born an asshole' van het tweede nummer To My Suprise me nu al wat irriteert. Jammer want het middenstuk vind ik geweldig.

Nothing But Love voelt aan als het proberen een topnummer te maken, helaas. De attentie van Attention ontgaat me ook. Twee onvoldoendes achter elkaar.

Gelukkig komt daarna Dear John: 'I wrote this song to tell you I’m leaving you, Im afraid to say these words to your face'. De beat van dit nummer maar ook het daarop volgende 'Feet Of Clay' deed me opeens denken aan Belle and Sebastian's 'Girls in Peacetime Want to Dance'. Niet dat ik dat album slecht vind, maar het voelt meer aan als een trendbreuk. Voordeel van de twijfel.

In de Surfer's Song komen de synthesizer beatgolven letterlijk over je heen: 'He Comes, he comes, he comes'. Niet mijn ding.

Catapult maakt het ook niet beter. 'You've seen the best of me' Dat belooft dat niet veel voor de resterende nummers. En dan noem je het volgende nummer ook nog eens 'Move Down South'....
Toch is dit geen onaardig nummer. jammer van de beat, maar die zingende gitaren mag ik wel.

Wat ze nu zingen in Alvin hoor ik nog niet goed. Franse woorden, of Frans klinken woorden?

Waking klinkt vertrouwd. Trompetje erbij. 'Brothers, sisters, we've been fooled' lijkt er gezongen te worden. Zo voelen veel voorgaande nummers inderdaad aan. Waking zie ik al een hoogtepuntje van dit album. Net als het afsluitende titelnummer.

Conclusie: veel vijven en zes minnen, met een paar zevens. Helaas geen blijvende klassiekers als Sit Down, Laid en Getting Away With It.

De eerste drie jaren van de jaren negentig was James de sympathieke equivalent van The Smiths, New Order en The Fall. Dit was tevens hun meest succesvolle periode met de albums 'Goldmother', 'Seven' en 'Laid' die stuk voor stuk de uk album top 10 haalden. Daarna werd de indieband uit Manchester Engeland daar vooral ondergedompeld in complimenten maar bleef de echte erkenning uit. Ondanks uitstekende albums als 'Millionaires' en 'Pleased to meet you'. In Nederland bleef de band, zoals wel vaker met muziek die ertoe doet, altijd al onopgemerkt. Ondanks de geweldige single 'Sit down' en de singles 'Laid' en 'Seven' van hun gelijknamige albums bleef het in Nederland bij een bescheiden draaibeurt op de VPRO radio. Glamrocker en ambient grootmeester Brian Eno produceerde een viertal albums voor de band en was richtinggevend in hun oeuvre in de jaren daarna. Na het uiteenvallen van de band in 2001 en inmiddels dertien studioalbums later is de band in orginele bezetting terug met een nieuw album. Wie verwacht dat James stilletjes is doodgebloed heeft het mis. De band is helemaal terug....en hoe! Vorige week kwam de langverwachte opvolger van 'La petitie mort' uit. Overigens ook een prima album en geïnspireerd op het overlijden van de moeder van Tim Booth. Verwacht dit keer niet een band die voortborduurt op hun indierock repertoire uit de jaren negentig. Sterker nog, de band slaat muzikaal een compleet andere koers in!! Gitaren zijn vervangen door keyboards! Maar wel met als resultaat hun beste werk tot nu toe. 'Girl at the end of the world' is zeker geen eenvoudig album geworden (volgens Booth hun moeilijkste tot nu toe). Wat verklaard dat het album een aantal luisterbeurten nodig heeft voordat de composities echt beklijven. De nummers op 'Girl at the end of the world' zijn even dichterlijk en zelfreflecterend als we van voorman Tim Booth gewend zijn. Het album barst meteen los met de geweldige eigentijdse opener 'Bitch'. 'I'm in love with the fever of love' zingt Booth onder de pompende beats van een soort heavy metal machine. Vermoedelijk het stevigste en meest progressieve nummer dat de band ooit maakte. 'To my surprise' is de eerste single van de band en heeft het aanstekelijke refrein
'Were you just born an asshole, rage in exile. What you have lost you can't replace'. Typische James teksten! Maar ook de geniale Booth-rap is om te smullen; 'I think I finally cracked your cord I've hacked, your system from withing. You get what you put in...'. De kracht van voorman Booth is dat hij van een schijnbaar onsamenhangend stel woorden nog een voltreffer kan maken, die ook nog eens rechtstreeks in je hart binnenkomt. 'Nothing but love' is een ouderwetse James meedeiner met een meerstemmig mantra koor. 'Attention' is één van de hoogtepunten van het album. Het nummer begint als een ballade, waarin Booth zingt over de kwetsbaarheid van liefde, maar wordt geleidelijk opgeschroefd naar een opzwepend dansnummer, met wederom een zeer aanstekelijke elektropop upbeat. Producer Max Dingel die tevens the Killers, White Lies en Muse voor zijn rekening nam drukt hier duidelijk zijn stempel op het album. Maar zeker ook op het fenomenale ambient-achtige 'Dear John', de volgende klassieker op het album. 'I wrote this song to tell you I’m leaving. Afraid to say these words to your face. Must be better than a letter a text or an email. My right stops here at the end of the line' zingt Booth op een manier zoals hij alleen dat kan. Terwijl de europop-melodie je laat wegdromen op een verlaten bounty eiland in de stille zuid zee. 'Feet of clay' is wellicht de ultieme festivalafsluiter (James opent de komende editie van het Glastonbury festival) over vertwijfeling, leven en dood. 'Waiting for the purpose of my life to be revealed' zingt Booth op hartverwarmende wijze. En even later het refrein, 'I keep falling and I've got these feet of clay', dat met vooruitziende blik lijkt geschreven voor het grootste festival van Engeland. 'Surfers Song' is een nummer dat eigenlijk perfect zou passen op het album 'Seven' en in de voetsporen treedt van 'Sound'. 'Catapult', 'Movin Down South' en 'Waking' zijn de tracks op het tweede deel van het album die moeite hebben het hoge niveau van dit verder buitengewoon sterke album vast te houden en kunnen de boeken in als albumvullers. 'Alvin' is Booth's geste richting het Franse volk, in de stijl van Brigitte Bardot, en geeft de aanstekelijke boost positivisme die nodig is in het Europa van de 21e eeuw dat doordrenkt is met terreur en angst! Met de titelsong 'Girl at the end of the world' wordt het album gracieus afgesloten en laat de band nog eens horen waartoe het in staat is. Top album!

nou ja het is pas ruim anderhalf jaar geleden hoor dat Petit Mort uit kwam

Maar verder een mooi stuk, dat verdienen ze idd!

En de zanger van vernoemde Smiths ertoe noopte het humoristische We Hate It When Our Friends Become Succesful voor ze te schrijven

Mooi dat ze ook na 30 jaar nog relevante albums blijven afleveren. Ik vond de vorigen wat minder, maar dit is zeker hun beste sinds de comebackplaat Hey Ma uit 2008.
Een klassiek album ook, 12 songs, een dikke 40 minuten, zo heb ik ze het liefst
Met als uitschieters het 1e en laatste nummer en het middengedeelte Dear John en het inderdaag prachtige Feet of Clay.

Hopelijk komen ze eindelijk eens naar Nederland. Volgens mij zij ze hier deze eeuw nog niet geweest.

Zijn ze ooit wel eens in NL geweest? Ze staan wel op de cd van het legendarische Ein Abend in Wien maar daar zijn ze uiteindelijk volgens mij nooit geweest.

Zal niet meevallen om dat uit te zoeken met zo'n bandnaam.

Wel een lekker zwierig album echt een meevaller, er zit misschien nog wel meer in.

Dat klopt

vigil jij weet nu tenminste wel wanneer James Brown, James Taylor etc in Nederland zijn geweest.

Die zijn al een tijdje niet meer geweest vrees ik , qua recent is het vooral Gavin James kwam ik achter

Op setlist gaan ze terug tot 1983 met James-gigs, maar daar staat geen Nederlande date bij.
Vraag me wel af hoe compleet die site is.
Wat gigs op het Europese vasteland betreft lijken ze het te beperken tot Portugal, Griekenland en af en toe Frankrijk.

Ik ben een fan van de band sinds 1990. Om precies te zijn toen de re-release van Sit Down de wereld veroverde. Nou ja Engeland veroverde en heel soms ook in Nederland op de radio was. Het eerste album wat ik kocht was Seven, eerst de cd-single Born of Frustration maar toen ik ook Sound hoorde was ik snel om en rende naar de platenwinkel om Seven op te pikken. Dat sloeg in als een bom en staat nu 24 jaar later nog steeds op een 5,0*, dat zegt wel genoeg lijkt me. Als er een band sympathiek overkomt is dat deze band wel. Tim Booth is natuurlijk niet de beste zanger die er bestaat maar wat hij brengt dat brengt hij met zoveel gevoel en passie dat ik er vaak door geraakt ben. Alleen al door zijn manier van zingen, al is voordragen misschien wel een beter gekozen woord. Geen enkel groot gebaar is hem vreemd, meestal heb ik daarbij mijn bedenkingen maar Tim geloof ik.

Dit jaar is het precies dertig jaar geleden dat ze hun eerste plaat uitbrachten. Je zou ze dus eigenlijk wel veteranen kunnen noemen maar zijn ze dit eigenlijk wel? Is James niet gewoon nog steeds een stelletje jonge honden? In ieder geval is dit album nummer 12 en dat is op zich niet heel veel. De band heeft natuurlijk nog wel een aantal EP's (waarbij je de 2 EP's uit 2010 ook wel als 1 album kunt zien) maar het had toch meer kunnen zijn. Deze plaat komt redelijk snel na het fijne La Petite Mort. Ruim anderhalf jaar of een kleine twee jaar na de vorige komt James met Girl at the End of the World.

Een uitdagende titel voor een uitdagend album. Veelal pakt James mij gelijk met de eerste draaibeurt. Dat gebeurde met Girl at the End of the World zeker niet. Er zaten een paar nummers bij die me gelijk inpakte maar ook het nodige werk waar ik veel vraagtekens bij kon plaatsen. De laatste keer dat ik dat had was met het Whiplash album uit 1997. Dat is gelukkig helemaal goed gekomen en dat is met deze plaat ook gelukt. Bij Whiplash duurde het een paar jaar en hier een heel aantal draaibeurten. Bij elke draaibeurt een album beter vinden is altijd een zeer fijn gevoel. Een album groeit en jij groeit mee. De nummers die mij in het begin tegen stonden vallen niet meer op in het geheel (dat bedoel ik dus positief). Natuurlijk zijn er betere liedjes en mindere liedjes. Het Franstalige Alvin heeft nog wel wat nodig maar goed een 5* is ook zo wat.

Tekstueel laat Booth zich weer flink horen, ik denk het best samenvattend in de tekst van het nummer Catapult

Don't ask this songbird
To hide his song lines
Blown my alibi
Don't ask this songbird
To hide his song lines
Sing what's on my mind

Muzikaal hoor je overal de Eno echo. Ik lees dat de gitaren zijn verdwenen en de synths zijn verschenen. Dat is natuurlijk niet waar. Het zijn de accenten die veranderd zijn. De licks zijn er misschien niet meer maar er is veel gitaardetail te horen. Neem bijvoorbeeld het hypnotiserende Move Down South, schitterend gitaarwerk zonder solo's en andere onnodige krachtpatserij. De gitaar wordt als wetenschappelijk instrument ingezet. Ik denk dat dit lied live tot een nieuwe James anthem kan uitgroeien. Maar ja of we dat ooit live gaan zien in Nederland...

Zover ik mij kan herinneren ben ik begin jaren negentig bij een concert van James in Nederland geweest. Het was volgens mij in Paradiso naar aanleiding van het album Seven. Daarna hebben ze helaas niet meer in Nederland of omliggende landen opgetreden. In de zomer staan ze nog wel regelmatig op festivals in het zuiden van Europa (Spanje, Portugal of Griekenland). Wil je James dus live zien, dan zou je dus zo'n festival moeten bezoeken of anders naar Engeland moeten afreizen.

19 juni gewoon in de Melkweg!

Ja, je mag het roepen mijn kaartje is binnen

Jammer dat Getting Away With It, Laid en Sit Down niet of nauwelijks worden gespeeld tijdens hun meest recente optredens. Als de zon weg is maar eens de setlists gaan beluisteren.

Maar die "recente" concerten zijn natuurlijk wel het zoveelste jaarlijkse rondje langs de Engelse velden. Ik ga er zelf vanuit dat nu ze voor het eerst sinds de val van Aantjes optreden in Nederland daar wel enigszins rekening mee zullen houden. Dus ik reken voorlopig nog wel op spetterende versies van Ring my Bell, Born of Frustration, Sound, Sit Down en Sometimes om maar eens wat te noemen.

Ik hoop het met je mee. Zoals ik hierboven al ergens schreef: veel is middelmatig, maar wat er boven uit steekt is dan wel vaak erg goed. Ik heb dan ook gisteravond een kaartje gekocht, en we gaan een Greatest Hits doen met James in het bekende draadje

Ik ben van de partij, zowel in de Melkweg als mede in het allergrootste hits van James spektakel

Ik hoop dat James één van de gratis concerten wordt voor Melkweg-jaarleden dan ga ik zeker kijken als er niet iets beters in de agenda sluipt.

De Melkweg wordt voor mij de 21 keer dat ik ze live ga zien, en ik kan je maar een paar dingen zeggen: verwacht het onverwachte, ga er vanuit dat ze altijd steengoed zijn en zorg dat je nieuw album kent.
Maar reken er niet zo maar op dat ze Laid e.d. dergelijke spelen want dat weet je namelijk nooit bij James.
Sit down hebben ze deze tour al wel gespeeld, wat er vorige week in Londen voor mij uitsprong was Honest Joe en Attention maar ook Surfers Song en toch wel Alvin ondanks die laatse porno zin "love"
Zorg dus dat er bij ben in de Melkweg het kan zomaar weer 24 jaar duren....

Voor diegene die al een kaartje(n) gekocht hebben, je kunt ze nu voor 50 euro extra laten upgraden naar een VIP kaart. Dan krijg je het volgende erbij

De VIP Soundcheck Upgrade bestaat uit:
- Een unieke kans om 3 liedjes van de soundcheck bij te wonen
- 15 minuten Q&A-sessie (vragen uit het publiek na de soundcheck)
- Exclusief VIP cadeau
- VIP souvenir laminate om mee naar huis nemen
- Priority Entry, vroege toegang tot de zaal en de merchandise stand zodat je rustig kan winkelen.

Live in Amsterdam

James - To My Surprise @ Melkweg

James - Nothing But Love @ Melkweg

James - Feet Of Clay @ Melkweg

James - Surfer’s Song @ Melkweg

Dank Voor de goede registratie. Ik stond beneden.
Maar liefst 9 songs van dit laatste album gespeeld.
Geweldige show zonder hits, met als basis nieuw werk.
Direct sterren verhoogd.

Het was weer als vanouds, oud en nieuw door elkaar, of zoals Jim pas zei in een interview: Its hard being a James fan!
Even The Stars: James - Amsterdam Melkweg - 19th June 2016 - eventhestars.co.uk

Het concert was erg goed.(Die prachtige uitvoering van She's a star) Het album had ik wel al beluisterd maar gelijk maar gekocht voor op het concert. To my surprise, Attention, Dear John, Nothing but love; het zijn allemaal prachtige liedjes. Goed dat er nog bands zoals James bestaan!

La Petite Mort & deze waren de enige die nog in mij James collectie ontbraken, dit album vandaag op de kop kunnen tikken.
Voorganger Hey Ma vond ik een fijn album, ben benieuwd hoe ik deze zal vinden, de band stelt mij zelden teleur.

De eerste helft vind ik geweldig Bitch , To My Surprise. Nothing but Love, Attention, Dear John vooral deze laatste is favoriet.

Daarna is het aardig maar doet me verder weinig.

Weer een fijn album van James, vooral het begin van de plaat is veelbelovend met Bitch & To My Surprise.
Andere hoogtepunten zijn Dear John, Surfers"s Song & Move Down South.
Tim Booth zingt weer erg sterk maar de plaat overtuigt mij ( nog ) niet over de gehele linie, ondanks de nodige luisterbeurten.
Nothing But Love, Alvin & Waking zijn voor mij twijfelgevallen.
Voorlopig 3.5 sterren met uitzicht op meer.

Ik heb hem ook vanaf dat hij uitkwam, voor mij staan er ook een paar mindere op maar goed genoeg voor drie en een halve ster. To my surprise, Attention en Dear John als 5 * Dear John is voor mij 1 van de mooiste van James en ben een behoorlijke fan. All i'm saying had eigenlijk op deze album gepast de clips van Dear John en all i'm saying lijken enorm op elkaar. Wat heeft Kimie er een prachtig uitgewerkt verslag geschreven van dit album,mijn complimenten.