Manfred Mann '06 with Manfred Mann's Earth Band - 2006 (2004)

Wie wil mij eens vertellen wat ik van deze plaat kan verwachten? Ik ben benieuwd maar weet niet of dit geld waard is.

Eigenlijk heb ik ook geen idee (meer) maar om je vraag te kunnen beantwoorden laat ik hem via ebay maar uit een ver land overkomen.

Ik geef toe: er staan bekende namen op om klandizie te trekken, zelfs die van Chris Thompson, en ik herinner mij vaag ooit positieve reacties te hebben vernomen.

Bovendien is het tot nu toe het laatste studioalbum van Manfred Mann's earth band.
Wordt vervolgd dus.

Ik ben benieuwd

Ik heb em al 6 jaar in de kast staan en nog minder keren beluisterd maar slecht is ie zeker niet. Je moet er even voor in de stemming zijn en hij heeft wat weg van Masque en Soft Vengeance. Chris Thompson neemt idd de meeste vocalen voor zijn rekening, Zal '06 weer eens opzetten.

'06 is beslist de moeite waard. Persoonlijk vind ik 'Frog' wel het mooiste nummer met een aansprekende tekst:

Once upon a time, on a quiet summer's evening an old man was rowing an old boat across an ancient lake.

A little frog jumped up onto the end of the boat, and the frog said to the old man, "Old man, if you kiss me, I will turn into a beautiful young princess and you can do whatever you want with me."

And the old man smiled at the frog and kept on rowing his old boat across the ancient lake.

And the frog said again, "Old man, if you kiss me I will turn into a beautiful young princess, and you can do whatever you want with me and I'll do whatever you want."

And the old man smiled and looked at the frog and carried on rowing his old boat across the ancient lake. And there was a long silence while the guitar played.

The frog said to the old man, "Old man, why won't you kiss me?"

The old man looked at the frog and stopped rowing his old boat across the ancient lake, put his hands in the air and shrugged his shoulders and said. "At my age I'd rather have a talking frog."



Verder afwisselend donkere, bombastische, dreigende, dan weer kabbelende prog met het unieke MMEB stempel. Zelfs rapinvloeden worden niet geschuwd. '06 blijkt verder een wat experimenteel album te zijn met tracks die meteen in de eerste onuitgewerkte versie op de plaat zijn gezet naar Mann's persoonlijke voorkeur. Vandaar de albumtitel. Aanrader.

En hoeveel nummers worden er uiteindelijk nu gezongen door Chris Thompson en/of Mick Rogers?

Rogers is wel op gitaar maar vocaal hier in het geheel niet op te horen, Ik tel 9 nummers met Chris Thompson, 1 met Barbara Thompson (zus van?), rest instrumentaal. ''Frog'' is door MM zelf ingesproken naar een grap die hij zelf al jaren pleegt te vertellen.

En die Noel McCalla en Thomas D? Doen zij nog meer dan alleen genoemd worden op de albumhoes?

Thomas D hoor je in een paar tracks waar gerapt wordt, McCalla als 2e en backgroundzanger in een paar andere. De hoofdrol is hier echt wel voor Chris weggelegd. Demons and Dragons opent magistraal wat te vergelijken is met Pleasure and Pain op SV. Maar '06 is toch een tikkie donkerder en minder ''safe'' dan SV over de hele linie.

Heel bijzonder, wat kan een mens zich vergissen.

Ik heb het echt niet geweten van die zang van Thompson, anders had ik de cd al veel eerder in huis gehad. Ik had uit interviews na Soft Vengeance van Manfred Mann ooit begrepen dat hij meer dan genoeg had van de samenwerking.

Misschien moeten we de leden bij de band op musicmeter dan maar weer eens aanpassen: C. Thompson, zang. Actief t/m 2004.

Overigens is Barbara Thompson een zeer gewaardeerd saxofoniste maar volgens mij geen zus van Chris......

Klopt, en uiteraard is zij al vanaf The Roaring Silence een met regelmaat aanwezige sessiegaste. Op '06 heeft zij de sax dus ook niet thuisgelaten. Het nummer ''Independent Woman'' waarin een zeer bekende melodie is verwerkt zit ik me het hoofd over zit te breken maar kan er nou juist niet op komen....

Edit: Gevonden. Dit keer was MM wel zo eerlijk om te vermelden dat het op Tchaikovsky's piano concerto gebaseerd is. Dus zo bekend moet het wel zijn.

Wil je overigens alles weten kijk dan hier: Manfred Mann's EarthBand - 2006 Interview - platform-end.co.uk

Nee hoor, een prima en tevens persoonlijke MM cd. Althans dat vind ik.

Zo, binnen en in de speler. Ja, sehr pünktlich, die Duitse e-bay leden, dat schiet nog eens op.

Jullie hebben me nieuwsgierig gemaakt, de CD staat op mijn Sinterklaas verlanglijstje

En musician, laat ons niet langer in het ongewisse, hoe is ie gevallen?

Ik ben eigenlijk nog bezig, want geen halve beoordelingen, hé?

Maar ik vind het als cd wel een sterk en ook bijzonder album. Alleen de massale vocalen van Chris Thompson die ik veronderstelde heb ik eigenlijk nauwelijks teruggevonden. Het is vooral background en wat hij dan lead zingt is weinig en niet erg overheersend aanwezig en 'raspend' wat je van hem mag verwachten. Hij lijkt wel niet goed bij stem.

Hij wordt uiteindelijk ook een dagje ouder wellicht, maar in 2001 had hij nog nergens last van, bij een snoeihard solo-album Won't lie down.

Maar er zitten in muzikale zin hele mooie klanken in, ontegenzeggelijk waar. Wel typisch herkenbaar als Manfred Mann, maar verfrissend actueel. Professioneel gebleven tot en met zijn laatste plaat tot nu toe, die Manfred Mann. Kun je dan zeggen. Hij speelt zelf ook vrij minimalistisch, overigens.

The History of sexual jealousy had ik volgens mij op Soft Vengeance ook al gehoord maar ik geloof dat we hier kunnen spreken van een verbeterde versie.

Ik probeer het nog even te laten beklijven!

Denk dat het met de kwaliteiten van Thompson wel meevalt zoals ie uitpakt in Demons and Dragons. Het zal ook allemaal bewust wel sober gehouden zijn, tenslotte wou MM ook geen popalbum maken maar een nieuw experiment aangaan.

Dan heb ik m nu eindelijk ook, maar na aardig wat luisterbeurten vind ik m best wel tegenvallen. Dit album volgt de lijn van Masque en Soft Vengeance wat verder, met een wat moderner geluid, maar slaat toch de plank ietwat mis. Sommige nummers doen wat nostalgisch aan; Down in Mexico had op Soft Vengeance kunnen staan, Two Friends op Chance en Mars zelfs op Nightingales & Bombers. Maar het is het allemaal nét niet. Het openingsnummer verveeld ook erg snel en ik vind het jammer dat Noel McCalla niet meer aan zingen toe komt... zo'n ondergewaardeerde stem. Afsluiter Independant Woman vind ik zelfs vreselijk. En dan zijn alle nummers zo kort, niks wordt echt uitgebouwd, terwijl de potentie er, zeker bij de instrumentale nummers en Mars, er wél is. Dat bijna elk nummer met fade-out eindigt doet de plaat ook al geen goed. Misschien dat mijn mening nog wat bijdraait naar nog meer luisterbeurten, we zullen zien.

Voorlopige lichtpuntjes: Mars, Get Me Out of This en Frog.

Overigens vind ik de Soft Vengeance versie van Sexual Jealousy net wat beter. Wat spontaner ook. Deze klinkt uitgekauwd.

Musician, ben jij inmiddels al tot een oordeel gekomen?

Dat zou toch moeten, na een maand of 10!

Ik heb hem wel regelmatig gedraaid, mij viel de hoeveelheid dat Chris Thompson aanwezig was erg mee. Dus ik ben er in principe wel over te spreken. Ook het gebodene is zeker acceptabel, de MMEB liefhebbers kunnen zich hier niet snel een buil aan vallen. Maar ik zet in op 4****. Ik zal hem nog een keer draaien, dan stem ik daarna definitief.

Na nog wat luisterbeurten ben ik iets gekalmeerd, maar een hoogvlieger is deze plaat nog altijd niet. Two Friends is inmiddels gestegen in mijn aanzien en Happenstance, wat overigens hevig aan Masque doet denken, mag ik nu ook graag horen. Maar de rest blijft magertjes met de vele fade-outs. Elke keer als het net spannend begint te worden kappen de nummers ermee. Voor mij houdt de plaat ook op na Two Friends.

Favorieten: Down in Mexico, Mars en Two Friends.
Aardige nummers: Happenstance, Sexual Jealousy, (Black Eyes,) Frog en Get Me Out of This.

Vooruit, 4,5. Ik had nog niet gestemd en ik vind het toch wel een goed genoeg album, met ook een wat modernere sound. Dat valt ook te prijzen.

Misschien een halfje extra, als aanmoedingsprijs om na bijna 10 jaar weer eens met wat nieuws te komen en dat we ze nog niet zijn vergeten. Met de aantekening dat dat voor mij richting Manfred Mann betekent inclusief Chris Thompson.

Veel oudere artiesten weten de laatste jaren met opmerkelijk sterke albums te komen. Ik zou niet weten waarom Mann zich daar niet onder zou kunnen scharen.

Omdat ie alleen nog maar rondtoert? Ik vraag me af of er nog eens wat nieuws gaat verschijnen van dit icoon uit de jaren 60 en 70...........

Hij was wel weer bezig met iets dacht ik. Er zijn zelfs enkele nieuwe composities op youtube te vinden. Maar toen zijn vrouw heenging legde hij de productie weer stil volgens mij. Maar dat was twee tot drie jaar terug.

Ja, toeren en nieuwe albums hoeven elkaar niet per definitie in de weg te staan.
Bij het toeren blijkt hij met Mick Rogers natuurlijk ook nog steeds over een prima gitarist te beschikken.

Het hoeft voor mij niet erg ingewikkeld allemaal, hij hoeft zich niet helemaal in allerlei bochten te wringen om weer eens iets nieuws te beginnen.

Ik bedoel, het oeuvre van Bruce Springsteen is groot genoeg om daar eens wat mooie songs van te selecteren en te bewerken. Papierschuren stem er bij, Thompson zit nu duimen te draaien en kan zo aanschuiven. Waar wachten we nog op, ik zit op de eerste rij om de cd aan te schaffen

De upload is alweer ruim 2 jaar oud........ het album laat idd nog op zich wachten zover ik gezien heb.

YouTube - "(LICK YOUR) BOOTS" MANFRED MANN

Een grappige clip, maar dit is toch niet de muziek waar we op zitten te wachten, als ik heel eerlijk mag zijn?

De twee heren die ik boven noemde kunnen hier alvast niet mee uit de voeten. Er volgt na 2:25 een heel kort riedeltje oude Mann, voor het overige is het mij te licht bevonden.

73 is hij, wat zou hij nog moeilijk doen. Er was een tijd dat hij elk jaar met een album kwam in de jaren '70 (in 1973 zelfs twee) en met een acceptabel aantal in de jaren '80.

Qua stijlverandering heb ik nog nooit iets van hem gevraagd. Die zoektocht vergt hem nu teveel tijd.

Ik ben na SOMEWHERE in AFRICA gestopt. Daarna kon MME mij niet echt meer bekoren
(ooit nog in een voorprogramma gezien van STYX) en heb ze ook niet meer gevolgd.
Chris Thompson was natuurlijk DE zanger van de groep!!

Mann heeft nou juist altijd al moeilijk gedaan, weinig knievallen voor de commercie gemaakt en dat kan dan altijd verrassende produkten opleveren. Laat die ouwe knar maar waaien, het laatste wat ie wil is dat ie voorspelbaar wordt of in een hokje kan worden geduwd.

@ Bluebird dat doe ik helmaal niet, maar de nummers vind ik tegenwoordig veel minder interessant als uit zijn begintijd...

Dat ben ik helemaal met Neal Peart eens. Hoewel Plains Music an sich wel verrassend was en Masque erg eigenzinnig, kan ik met Criminal Tango en Soft Vengeance goed begrijpen dat je daarbij afhaakt als fan van de oudere platen. Hoewel ik ook zeker niet zal ontkennen dat de als laatst genoemde platen voor mij ook een paar hele fijne nummers bevatten. Met dit album vind ik dat eigenlijk ook wel. Niet zo fijn als dat het geweest is, maar bij vlagen nog zeker de moeite waard. Ik zal m binnenkort weer eens opzetten, is al weer even geleden.

EDIT: Ik ben het album nu weer aan het beluisteren en deze heeft dat eigenzinnige dat Masque ook heeft. Voor mij is het dus nog altijd een trap hoger dan Criminal Tango of Soft Vengeance.