Chris & Carla - Life Full of Holes (1995)

Prachtig sfeervol album van de twee motoren van the Walkabouts. Veelal bespelen ze zelf de instrumenten maar soms komt er wat hulp. Zo vinden wij hier ondere andere wat andere leden van the Walkabouts, the Tindersticks en Peter Buck terug.

De kwaliteit van dit album is zeker niet minder dan de reguliere Walkabouts albums. Persoonlijk vind ik eigenlijk alleen New West Motel iets beter.

4,5 ster, dat krikt meteen het veel te lage gemiddelde van de andere 4 stemmers wat omhoog.

Luister dan ook naar "Devil's Road". Alleen al vanwege "The Lights Will Stay On". Het mooiste nummer wat ze ooit geschreven hebben.
Chris & Carla zijn live erg de moeite waard, ook erg aardige mensen trouwens. Ze waren dit jaar in Nederland voor 2 concerten, en ik had het geluk om ze live te mogen zien.

Helemaal mee eens, Tribal Gathering. Wat mij betreft beter dan de Walkabouts CD's (die bijna ook allemaal zeer de moeite waard zijn). Heeft het zelfs tot mijn persoonlijke top 10 geschopt. De meest ondergewaardeerde CD die ik ken (verwacht hem nog steeds eens in een tijdschrift tegen te komen in een overzicht van over het hoofd gekeken klassiekers)

Hey Tribal, ik dacht dat ik dit album al lang besproken had, blijkt nu niet zo.

Ik heb dit al van bij de release en draai dit nog regelmatig. Vind dit vaak nog frisser zelfs dan hun werk met Walkabouts. Zéér aprt sfeertje, de hoes indachtig.
Mooie, dromerige muziek waar ik erg van hou.
Ik help nu ook met het gemiddelde wat op te krikken, ik kom uit op :
4 sterren, maar misschien na intense beurt nog hoger !

****

Ik vind dat er weinig verschil is tussen The Walkabouts en dit album van Chris & Carla. Had gewoon door gekunnen als een Walkabouts album. Erg mooi; zeer veel variatie in sfeer. Vooral het gebruik van viool klinkt goed bij Storm Crazy ( in de stijl van Warren Ellis), maar dit album had de toevoeging And Friends mogen hebben.

De hoogtijdagen van The Walkabouts lijken wat voorbij. Jammer, ze hebben hele mooie rootsmuziek gemaakt, zo ook dit album van Chris Eckman & Carla Torgerson, toch de spil van die band.
Ik draai het opnieuw en herontdek de schoonheid van deze plaat; Simpel, maar bloedmooi.
Ik verhoog nog met een halfje en hoop dat deze toch ooit méér dan pakweg 30 stemmen haalt...

Deze plaat draai ik vaak 's nachts. Vooraf wil ik maar een paar nummers horen, maar altijd luister ik 'm helemaal af. Steeds is het weer een ander nummer dat mij weet te raken. " Simpe en bloedmooi"" , like the father said. Dus nu ook de waardering gegeven die bij deze plaat past; het volle vet dus.En een plaatsje in mijn persoonlijke top 10 En dat het maar een bijdrage mag zijn om dit verborgen pareltje de aandacht te laten krijgen die het verdient.En slut ik mij aan bij wat andere mume hiervoor al over deze plaat hebben gezegd.

Dubbel bericht verwijderd.

Chris & Carla & Tindersticks = is een gouden combinatie. Die zwoele lieve zomeravondmuziek van Life Full of Holes kan mij een stuk meer bekoren dan die studioplaten van The Walkabouts.
Ik denk dat Eckman en Torgerson de overige leden van de Walkabouts niet nodig hebben, afgaande op dit album. Onbegrijpelijk dat ik dit album anderhalf jaar geleden slechts drie sterren heb gegeven.

The Silent Crossing is een echte aanrader als je 's nachts toevallig een koptelefoon en drank bij de hand heb

Een van de topplaten uit de hoogtijdagen van The Walkabouts, om wat voor reden dan ook uitgebracht als duo plaat. Sfeervol, krachtig en vol met prachtige nummers. Een opmaat naar de live duo plaat met Griekse muzikanten, waar echt alles samen leek te komen.

Chris en Carla zijn al heel lang geen stel meer en dat heeft toch uiteindelijk ook de band opgebroken. Daarmee is er een unieke stem in de alternatieve rock en country verloren gegaan en een einde gekomen aan geweldige optredens, waarvan ik er veel heb mogen meemaken vanaf het midden van de jaren 90 tot begin 2012.

Wat blijft is de herinnering en prachtige platen zoals Life Full Of Holes.

een vergeten pareltje dit duo-album van Chris Eckman en Carla Torgerson, die samen het hart van The Walkabouts vormden en dit kennelijk als "side project" beschouwden.

fraaie leadzang waarbij de donkere, duistere stem van Chris Eckman en de loepzuivere prachtstem van Carla Torgerson elkaar afwisselen/aanvullen ofwel prachtig harmoniëren. de merendeels door Chris Eckman geschreven songs worden muzikaal omlijst door o.a. accordeon, banjo, lap steel, piano en viool.

kwaliteit en schoonheid gaan hand in hand op dit melancholische, sfeervolle album.
op dit album geen alternatieve rock a la The Walkabouts, maar eerder roots/americana (folk/country) van de bovenste plank.

het sterkste gedeelte van dit album vormen tracks 9 t/m 14, hoewel er daarvoor al heel wat moois voorbij is gekomen in nummers als "Storm Crazy", "Nights Between Stations" en "Take Me". het nummer "Sandy River Moon" valt wat uit de toon met de soundscapes en de spoken words van Steve Fisk, maar dat is dan ook het enige minpuntje.

The Walkabouts maakte hun laatste groepsalbum in 2011 en werd in 2012 ontbonden, waarna Chris Eckman en Carla Torgerson solo albums uitbrachten en met name Chris Eckman actief werd in diverse samenwerkingsverbanden, o.a. "Distance, Light and Sky". heb de indruk dat het daarna stil viel rond deze ras muzikanten.

naar mijn bescheiden mening is dit eerste duo album een "must hear" voor de liefhebbers van americana of hoe je het ook noemen wil.

De alternatieve rock van The Walkabouts heeft mij nooit in weten te palmen. Alle platen heb ik de revue laten passeren en geprobeerd op mij in te laten werken, een klik is er alleen nooit gekomen.
Dat geldt niet voor de solo-platen van Eckman en enkele samenwerkingsverbanden.
Man's muzikale blik is vaak wat breder dan bij zijn oude broodheer.
Live Full of Holes vormt hier een heel fraai voorbeeld van. De semi-akoestische setting levert hier en daar prachtige juweeltjes op, Death at Low Water en het fraai vormgegeven The Tower vormen hier prachtige voorbeelden van.
De arrangementen zorgen voor sfeer, er is sprake van ademruimte en de stemmen van Eckman en Torgerson komen in deze setting wat mij betreft veel beter tot uiting.
Af en toe moet ik denken aan een artiest als Mark Lanegan, die rond deze tijd ook enkele platen uitbracht waarbij de nadruk lag op een semi-akoestische invalshoek. Albums waarbij er vrijelijk instrumenten als de banjo, piano, orgel, violen en zelfs een saxofoon om de hoek kwam kijken.
Lanegan zou later trouwens een vergelijkbare samenwerking aangaan met Isobel Campbell als Chris & Carla, maar dat terzijde.
Lives Full of Holes is een prachtplaat die iedere liefhebber die niet vies is van een kruisbestuiving tussen blues, country, Americana en rock zou kunnen aanspreken. Een fijne ontdekking.