The Orb - Orblivion (1997)

De uitvinders van de ambienthouse, maar hun muziek is meer dan alleen fluitende vogeltjes en voortkabbelend water. Zeer psychedelisch af en toe, veel weirde samples ook en een flinke scheut dub. Mijn favoriete nummer van the orb staat hier op: S.A.L.T., dat begint met een sample uit de film 2001 a space odyssey. 3,5*

Nou, nou... de uitvinders?

Feitelijk misschien niet, maar dat is een geuzentitel die muziekkenners hen altijd opplakken. Brian Eno heeft op dit gebied ook baanbrekend werk verricht.

Bedoel je niet de film Naked toevallig ?

Niet hun beste album maar nog steeds erg bijzonder en erg eigenwijs, zoals ieder exemplaar van The Orb. Dat maakt ze zo uniek, ze hebben scheit aan standaarden.

Het bonus-nummer is lekker indringend.. zeer bombastisch en loom.. maar waarshcijnlijk niet geschikt voor een paddo-trip o.i.d.

Leuk album met enkele uitschieters, maar lang niet zo overtuigend als bijvoorbeeld 'Orbus Terrarum'

Van de Orb-albums die ik ken is dit de leukste, en zeker ook degene die het minst gaat vervelen. Mijn persoonlijke hoogtepunt is Toxygene, wanneer op 1:57 NOW WAIT A MINUTE! de drums invallen. En de sample van S.A.L.T. is natuurlijk inderdaad uit Naked (de stem van de onvolprezen David Thewlis).

Orblivion is het laatste Orb album wat me echt kon overtuigen. Ok, Okie Dokie en Moonbuilding zijn twee uitschieters in hun latere jaren maar hier hoor je nog duidelijk de hand van Andy Hughes. Hughes zorgde ook tijdens de liveshows voor een geweldige manier van mixen. Geweldig om hem achter de mengtafel te zien werken. Orblivion is voor mij van voor tot achter een spannend college in hoe je de luisteraar meesleept in een gekke wereld vol met geweldige muzikale vondsten. De tour bij deze plaat was lang en was te zien tijdens diverse festivals en hun bezoek aan Paradiso was echt een hoogtepunt. Uitverkocht en een uitzinnige zaal vol liefhebbers. Zo goed is het nooit meer geworden. Orblivion koester ik nog steeds.

Voordat ik dit album eens beluisterde kende ik de eerste twee albums al. The Orb vind ik sowieso wel leuk clubje; die mengelmoes van dub, house, ambient en vage samples bevalt me wel. Ik merk dat dit album steeds meer in achting stijgt. Ik vind ze op dit album wat meer gefocust klinken. Die experimenteerdrift van The Orb heeft wel zijn charme, maar soms een tikkeltje vermoeiend. Hier hebben ze dat toch wat bondiger verpakt allemaal, maar het loopt allemaal soepel in elkaar over. En het grooved ook allemaal best lekker, zoals Molten Love. Nummers als Asylum en Orblivion zijn helemaal fantastisch. Maar mijn insziens werkt deze veel muziek beter als je het album in een keer van voor tot achter luistert. Dompel je onder in een geluidsuniversum made by The Orb

Dit blijft toch een heerlijk ontspannen en spacy plaat. Ander werk van The Orb vond ik soms wat taai, maar deze kan ik onbeperkt luisteren, in elke stemming, en zowel als luistermuziek als op de achtergrond.
        Overigens begint track 12 op mijn (en wellicht elke) CD-versie van dit album met de 6 seconden van het "eigenlijke" nummer ("The youth of America..."), maar na ruim 5 minuten stilte volgt er daarna nog een soort dub-nummer van ongeveer 6½ minuut, zodat track 12 nu 11:44 duurt en de totale speelduur van het hele album niet op 60:22 maar op precies 72 minuten uitkomt (vandaar misschien dat die laatste track 72 heet). (Ik neem aan dat dat het bonusnummer is waar YoG het op 11-10-2008 over heeft?)