Spock's Beard - Feel Euphoria (2003)

SB is terug naar af. technisch goede muziek, maar de ziel is vertrokken om zijn testament te schrijven.

De eerste zonder Morse, en dat is te horen. Shining Star en Ghosts of Autumn zijn nog wel aardige songs, maar A Guy Named Sid een saaie epic in mijn beleving. Speltechnisch en productioneel zit het overigens wel goed. Zangtechnisch wat minder.
Neal wordt gemist....

Vindt dit toch aardige plaat hoor en ja minder als snow.
Overigens heb ik 15 nunmmers en 11 minuten meer muziek.

Spock's Beard maakt een fijne rockplaat die wat mij betreft behoorlijk wat werk met Neal Morse (waaronder zeker Snow) in de schaduw zet. Nick d'Virgilio komt als zanger heel behoorlijk uit de verf. Zijn stem doet wel wat aan Lenny Kravitz denken en hoewel ik van diens werk weinig hebben moet, matcht het hier wonderwel.

En ja, op de coherentie van het A Guy Named Sid-epic valt best een en ander af te dingen, maar hoeveel samenhangede epics heeft de heer Morse nu helemaal gecomponeerd?

Titelnummer zuigt. Verder een prima plaat, maar ook ben dan ook geen liefhebber van Neal Morse. Wat niet wil zeggen dat ik Spock's Beard met hem niet kan waarderen.

Als ik alles bij elkaar optel dan kom ik uit op 1 geweldige nummer, 2 goede nummers, de rest vulsels en een epic die geen epic is (indexering).
Nou behoeft dat laatste op zich geen ramp te zijn, want er zijn meerdere artiesten/bands te noemen die deze schijf voor gingen (Fates Warning, Dream Theater o.a.) maar qua album, en zeker als eerste zonder Neal, valt hij me erg tegen.

Ongetwijfeld met goede intenties maar deze is toch veels te gehaast opgenomen en uitgebracht.
Ghost of Autumn is eigenlijk de enige nummer die Neal doet vergeten, prachtnummer die me nog geregeld kippenvel bezorgt.
Verder zijn East of Eden en The Bottom Line vrij goed te noemen, maar zoals gezegd hoef je voor de rest niet wakker te blijven.

Gelukkig hebben ze het met Nick later veel beter gedaan.

Alexepex, ja dat is het beste nummer van deze cd.
Vindt deze cd niet slect alleen bij de rest vergeleken valt hij wat in het niet.
Alhoewel ik nog wel 2 leuke bonusnummers er bij heb.

Prima, ietwat funky progrock plaat. Ik als drummer kan niet anders dan dit geweldig vinden.

Niet moeilijk met Nick D'Virgilio aan de drums. Je zou Big Big Train eens moeten horen (English Electric en The Underfall Yard). Start getting blowen away!

En ik zie nu pas je avatar, kans is groot dat je dat natuurlijk al allemaal kent/hebt gehoord

Wel eens gehoord, maar ik kan me nu even niets van herinneren, maar ik ga er even achterheen. Thanks voor de tip!

Even over het stuk A Guy Named Sid.

Ik zie het als een mini rock opera. Met gave movements en veel muzikale hoogstandjes. Er gaaf vind ik het a-capella stuk.
Ik snap niet zo wat er mis is aan dit muziekstuk. Dat het opgedeeld is verschillende stukken? Dat is volgens mij elke epic. Dat het niet coherent is? Het zijn best moeilijke stukken om samen te smeden, maar intussen vind ik dat alles zeer mooi op zijn plek valt.

Naarmate ik deze meer beluister wordt hij steeds beter. Echt een groei-album

Vooral Ghosts Of Autumn is prachtig!

Na het vertrek van Neal Morse had ik weinig vertrouwen dat dit album wat zou worden.

Al met al is "Feel Euphoria" best een aardig "rock" album geworden. Niet het niveau met Neal in de gelederen en wat minder symfonisch dan voorheen.

Na het vertrek van Neal Morse was het aan de andere bandleden, met behulp van songwriters Joe Boegehold en Stan Ausmus, om te laten zien dat Spock’s Beard ook zonder hem bestaansrecht had. Op Feel Euphoria is dat wat mij betreft ten dele gelukt.

Het vertrek van de songwriter Neal Morse zorgt in positieve zing voor een verfrissend geluid. Met name op Snow drukte Morse wel enorm een stempel op de nummers van Spock’s Beard en met zijn vertrek klinkt de band wat meer gefocused en directer en dat past goed bij deze versie van Spock’s Beard. Uitzondering is het epos A Guy Named Sid, waar men nadrukkelijk op zoek is naar een typische Neal Morse-compositie.

Het album start met de aardige, maar niet opzienbarende, rocker Onomatopoeia. Een vrij standaardnummer waar nieuwe frontman D’Virgilio nog niet helemaal uit de verf komt. Dan bevalt het afwisselende The Bottom Line me al een stuk beter. Nick komt echter het beste uit de verf op het meer ballade-achtige werk, zoals het door hemzelf geschreven Shinging Star (een van de beste nummers op deze plaat) en Ghost Of Autumn. Ook op de meer gedragen nummers zoals You Don’t Know komt hij uitstekend uit de verf. Dat Nick geen echter rockzanger is bewijst hij weer op Same Old Story, waar hij vrij krachteloos overkomt. En dat is jammer, want daardoor verliezen de steviger nummers toch een beetje hun glans.

Feel Euphoria is geen slecht album, maar de band is duidelijk nog zoekende. Hierdoor klinkt het album wisselvallig en met het titelnummer zakt de band zelfs flink door de ondergrens. Dankzij The Bottom Line, (delen van) A Guy Named Sid en Shining Star gaat dit album van een 3* naar een krappe 3,5*.