Alle 13 Goed! - Deel 7 (1974)

Ja! Misschien nog nooit helemaal gedraaid, maar deze heb ik dan toch maar.

Ik heb er ook nog een paar volgens mij, zal er binnenkort eens wat tekst aan wijden.

Ik heb nooit gepost in het 'Guilty Pleasures'topics omdat ik mij nergens voor schaam dacht ik. Nu zie ik hier Vicky Leandros.....

Ach, zulke albums heb ik ook gehad (gekocht door mijn zuster). Sommige nummers zijn wellicht 'fout' maar liever goed fout dan fout goed.

Nummer 7 alweer uit de Alle 13 Goed-serie van Philips. Dit is ook een van de mindere.
Toch 3 goede nummers: Leon van de Engelse singer-songwriter Phillip Goodhand-Tait (nummer was wel een kleine hit voor Euson, ook in 1974), het prachtig dramatische Te Veel, Te Vaak van Liesbith List (vond ik destijds niks) en het gevoelige popliedje Billy Don't Be A Hero van het Engelse groepje Paper Lace.
Redelijke nummers van Rob de Nijs met He Speelman (een nummer van Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh en dat kun je horen ook), Demis Roussos met My Only Fascination (te bombastisch, maar ja alweer die stem) en Bonnie St. Claire and Unit Gloria met Voulez Vous (niet zo'n rampestamper meer).
Verder nog de uberzwetende, witte pakkendragende satinsheets-soulman Barry White (R.I.P.) met een van zijn betere hijgsongs Never Never Gonna Give Ya Up en Mouth and MacNeal met de Eurovisie-songfestival inzending van 1974 Ik Zie een Ster. De rest is te verwaarlozen, al dient de zoveelste (vreselijke) versie van True Love door Sandra en Anders nog een aparte vermelding te krijgen.
En wat een leuk fleurig hesje!

Vrijwel een gaaf exemplaar op vinyl gescoord.

Er bestonden vroeger twee groepen mensen. De categorie die hun verzamel LP's grijs draaiden en daar inmiddels niet meer mee voor de dag kunnen komen. Zoals ik. Een andere groep liefhebbers hebben het één keer afgespeeld en hebben het daarna opgeborgen.

Aangezien er zoveel verzamelalbums zijn verkocht en de kringloopwinkels daar inmiddels helemaal vol mee liggen, wil ik graag de originele exemplaren uit de periode 1970-1976 een beetje gaaf (nogmaals) naar mij toetrekken.

Ik moet toegeven dat zeker niet alles in muzikale zin even fraai is, maar een krasvrij album vergoedt voor mij veel. Het geeft een redelijk tijdsbeeld weer en verreweg het meeste wat er op staat heeft de Top 40 ook wel gehaald.

Er waren destijds een paar grote spelers op de markt waar een onderscheid in moet worden gemaakt. Aan de ene kant had je de echte verzamel uitgevers, zoals Arcade en K-Tel. Zij propten (soms ingekort en al) 20, 22 nummers op 1 LP voor het hoogste rendement. De kwaliteit van die albums is over het algemeen slecht.

Het grote aantal nummers moest de aantrekkelijkheid voor (jonge) kopers omhoog stuwen. De verkoopcijfers waren dan ook meestal wel in orde. Arcade en K-tel moesten wel afdragen aan rechten.

Daar stonden tegenover platenmaatschappijen als Philips en EMI die gewoon verzamelalbums uitgaven van hun eigen artiesten. Daar hoefden geen rechten (uiteraard) voor worden afgedragen. De albums waren wel gebaseerd op de actualiteit maar dienden vooral als uithangbord voor de eigen stal.
Dat een paar nummers dan de Top 40 niet hadden gehaald was niet erg: het leidde automatisch wel tot belangstelling.

Daar komt nog bij dat die platenmaatschappijen zich konden beperkten tot 6, 7 nummers per kant wat een enorme kwaliteitsverbetering tot gevolg had.

Deze alle 13 goed valt in de laatste categorie. Philips (en de daar aan gelieerde (eventueel internationale) platenmaatschappijen) laat horen welke artiesten ze in huis hadden (gehaald). Om die reden vind je in het begin van de jaren '70 op vrijwel elke Alle 13 goed verzamelingen een nummer van Vicky Leandros.

En hoewel ik dan veel kan hebben bij het afspelen van deze LP, zijn er toch wel paar hemeltergend slechte artiesten, zoals Ciska Peters en Sandra + Andres. Lena Zavaroni is ook heel erg. Zij had geen hit in Nederland maar scoorde er een top 10 hit mee in Engeland.

Grappig is dan weer de aanwezigheid van He Speelman van Rob de Nijs. Geen nummer dat makkelijk is terug te vinden in het oeuvre van De Nijs. De tekst is van Nijgh/De Groot, de productie is van Boudewijn de Groot en de deun doet denken aan een vervolg op Jimmy, een nummer inderdaad van De Groot.

Wat het allemaal voor mij vooral uitstraalt is de tijdgeest van 1974. Die krijg je weliswaar niet meer terug. Maar Alle 13 goed 7 houdt het wel aardig vast.

Mooi verhaal Hans, ik heb zowat de hele serie nog steeds stiekem in de huiskamer staan...
De liedjes van Phillip Goodhand-Tait en Paper Lace zijn immers nog steeds echt mooi.

Tja, wie had gedacht dat 40 jaar later er nog serieuze belangstelling voor deze 'camp' zou zijn.
Inderdaad kun je het gebruiken om even terug te reizen naar 1974, als tijdsbeeld.
Ik Zie Een Ster, oh ja; 1974. Met m'n ouders op vakantie naar de camping in het Harzgebergte. M'n zusje en ik op de achterbank met vakantiekleurboeken en veel snoep. In dat jaar brak ik ook mijn elleboog. Hoefde ik een paar dagen zogenaamd niet naar school. 1974.

Sommige nummers vind ik nog aardig (Demis Roussos, Barry White, Mouth & MacNeal ...) maar andere doen mij weinig meer met Sandra & Andres als dieptepunt, kleffer kan haast niet.
Bovendien is deze compilatie niet representatief voor 1974. Het hitjaar 1974 associeer ik met Mud (5 hits!), Rubettes, 10cc, Abba, George McCrae, Three Degrees, Steve Harley & Cockney Rebel en The Sparks maar die staan er niet in (deze compilatie richt zich - wat musician zegt - op artiesten in eigen stal). Wel een leuk collectors item.