Ina Forsman - Ina Forsman (2016)

Zelfbewust in de camera kijkend staat de pas 19-jarige Finse blues zangeres Ina Forsman afgebeeld op hoes van haar debuutalbum. Op de binnenhoes is een grappige foto te vinden van een 6-jarige Ina die vol overgave met wagenwijde open mond zingend aan haar speelgoedgitaar staat te plukken. Op die leeftijd wist ze het al zeker: ze wilde maar één ding en dat was zangeres worden.

Nationale bekendheid kreeg ze in Finland toen ze in de finale van het tv-programma Idols een fantastische vertolking bracht van de Etta James song All I Could Do Is Cry. Ook de bekende Finse mondharmonicaspeler Helge Tallqvist raakte er danig van onder de indruk. Al spoedig mocht Ina regelmatig met zijn band meespelen.

In 2013 verscheen het album Ina Forsman with the Helge Tallqvist Band. Helge Tallqvist is de afgelopen jaren uitgegroeid tot haar mentor en niet alleen op muziekgebied. Veelvuldig treedt ze op, onder anderen ook in Nederland. Ze speelde met fantastische musici als Guy Verlinde, Steven Troch, en onze eigen Richard van Bergen en werd daardoor snel een betere zangeres.

Platenbaas Thomas Ruf onderkende ook het grote talent van Forsman en gaf haar de gelegenheid haar debuutalbum op te nemen in Austin, Texas met gelouterde muzikanten. Naast een geweldige zangeres blijkt ze ook nog een begiftigd songschrijver te zijn. Ze schreef tien van de elf liedjes zelf. Acht ervan schreef ze samen met Tomi Leino.

De teksten schreef ze alleen en handelen zonder uitzondering over de liefde. Zo is Pretty Messed Up een laatste liefdesverklaring aan haar ex-vriendje en handelt Bubbly Kisses over seks in dronken staat. Het intro door de blazers in Pretty Messed Up zou overigens ook het intro van een Van Morrison nummer kunnen zijn.

Naast die eigen nummers brengt ze een fraaie vertolking van Nina Simone’s I Want a Little Sugar in My Bowl. Farewell zou overigens niet misstaan op een Grace Jones album. De geweldige musici tillen het al hoge niveau van de songs nog een treetje of twee hoger. Het spelplezier is hoorbaar. Naast blues-, zijn er ook soulinvloeden te horen.

Dit debuutalbum is een heerlijk gevarieerde cd geworden. Voor mij is het overduidelijk, Ina Forsman wordt de komende jaren een van de grote blues- en souldiva’s.

Eerste single van haar geweldige debuutalbum : Ina Forsman - No Room For Love - YouTube

Vandaag uitgebreid rondgesnuffeld op YouTube voor opnames van Ina Forsman en ja dit is zeker een heel groot talent, met (hihi) dit rijmt een geweldige band. Haar stem doet mij enigszins denken aan de 'groove' en lenigheid van Amy Winehouse in wisselwerking met een heerlijk rauwe en bluesy kant.......vrij uniek

Wellicht haar stem, maar zeker ook haar oogopslag

Naar dit album kijk ik echt uit.........eerst de recensie van Lura en vervolgens registraties op YouYube hebben mijn interesse enorm aangewakkerd....met stip op 1 op mijn concert-verlanglijstje

Ze vertelde me dat ze in 2016 absoluut weer komt optreden in Nederland.

Kijk...dat is nou geweldig nieuws!

Een album waar ik zeker interesse in heb! Het album uit 2013 met de Helge Tallqvist band is ook erg fijn.

Heel veel klopt er op dit album. De musici zijn van grote klasse, de zangeres verbluffend goed en heeft inderdaad alles om uit de groeien tot een grote blues- en souldiva. Al kan ze denk ik als ze wil ook rocknummers geweldig vertolken. Zo'n veelzijdige en indrukwekkende stem. Live moet dit echt superlekker zijn, kan nauwelijks wachten daar op. Maar terugkomend op heel veel..dat impliceert dat ik gevoelsmatig nog wat mis, zijn het de teksten die qua onderwerp een nogal eenzijdig karakter hebben of is het dat ene liedje met eeuwigheidswaarde ( zoals de zojuist verschenen single Never be over van Bettie Serveert of Tennessee van Anna Mitchell van afgelopen jaar). Blijft dat het geheel staat als een huis, figuurlijk bekeken als een droomlocatie wat je meeneemt naar de verrukkelijkste snoepfabriek uit je jongensdromen.

Buiten in haar geboorteland is het nu ijzig koud...binnen pookt deze jongedame de gevoelstemperatuur op naar grootse hoogte......hartverwarmend vuurwerk met Finse Finesse

Ze is in 2016 lid van de de Blue Sisters, ook wel bekend als de Blues Caravan. Een initiatief van het Duitse Ruf label, waarop dit album ook is uitgekomen. In die hoedanigheid is ze sowieso op 3 april in de Bosuil in Weert, 28 april in de North Sea Jazz Club in de hoofdstad en een dag later in Cafe Hofsteenge in Grolloo. Krijg je niet alleen Ina Forsman, maar ook Layla Zoe. Ik hoef Lura niet te vertellen dat ook zij haar mannetje staat. De mensen die haar nog niet kennen kunnen dan ook meteen met haar kennismaken, om ook haar nooit meer te vergeten. 3e lid is Tasha Taylor.

Ben nu met de eerste luisterbeurt bezig en het smaakt tot dusver prima.

Op het album met de Helge Tallqvist Band liet Ina Forsman al horen over een gouden strot te beschikken. Blues was daar waar het om draaide en blues is nog steeds van groot belang op haar 'eigen' debuut.

Maar nu horen we een wat radiovriendelijker geluid, doordat er wat meer pop, soul en r&b doorheen gemengd is. Hierdoor sluit dit album mooi aan bij dat van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats die er recentelijk ook aardig wat aandacht mee wist te vangen.
Het is denk ik ook niet gek als ik de naam Amy Winehouse erbij haal. Toch is dat misschien wel iets te veel eer. De stem van La Winehouse vind ik nog karakteristieker en haar nummers raken me net iets meer.

Ina zingt over Bubbly Kisses en misschien is dat bubbly ook wel een term die bij dit album past. Heel fijn, maar voor het nog grotere werk heb je een ferme tongzoen nodig. Het is dat wat me voor nu nog even weet te weerhouden van een torenhoge score.

Maar mijn 4* staat er dan wel met kracht, want Ina Forsman levert hier een ongelooflijk lekker album af en ze laat gelijk al zien dat we rekening met haar moeten gaan houden. Ze is immers nog jong en ik ben er van overtuigd dat ze met nog veel grootsere albums kan komen.
De stem heeft ze al en die zal alleen maar rijper worden. De begeleiding is nu al ijzersterk, dat zit al helemaal goed en met die nummers komt het ook wel goed, want daar is nu al niet veel mis mee.

Ina Forsman levert een album waar ik op hoopte en wat ik verwachtte. Ik had het extra leuk gevonden als ze me werkelijk van mijn sokken zou blazen en dat is niet het geval. Maar damn, wat lekker allemaal!

Vergeet niet dat ze pas 19 is. Ze weet donders goed was ze wil en is enorm leergierig. Ik denk dat ze het heel ver gaat brengen. Ik vind haar trouwens nu al interessanter dan Winehouse.

Volgens mij noem ik dat ook hoor

Dat heb ik dan weer niet. Frank maakte indertijd echt behoorlijke indruk. Dit album vind ik gewoon erg leuk. Dat is net even anders. Maar ik ben er niet negatief over hoor. Integendeel! (frank beoordeelde ik ook met 4*).

Laten we het erop houden dat beiden zijn gekomen met een indrukwekkend debuut-album, op erg jonge leeftijd, al geldt hier net als bij voetbal; wat goed is komt snel. Beiden weten ook dondersgoed wat ze willen/wilden en de stem vertoont absoluut gelijkenissen, maar ook persoonlijke eigen trekken, waarbij die van Ina meer de kant van het rauwe opzoekt. De opmerking; dit album vind ik gewoon erg leuk is een beetje zoutloos, het is toch echt meer dan alleen leuk, al kan ik mij wel vinden in de conclusie dat Ina Forsman met meer bagage ons nog meer versteld doet staan.

En dat vind ik dan weer een zoutloos commentaar. Hoe kan jij bepalen hoe ik dit op dit moment ervaar? Je kan niet zeggen dat 'het niet zo is'

Dat wordt nog wat als hier straks mensen komen posten die dit matig tot niks vinden

Ben wel erg benieuwd naar de reacties op het album! Ik hoop net zo positief als tot nu toe.

Overigens zijn er meer mensen die haar vergelijken met Amy Winehouse, zoals blijkt uit het gisteren door een Fins radiostation afgenomen interview: Metro Helsinki - metrohelsinki.fi

Met alleen maar leuk doe je voor mijn gevoel te weinig recht aan de geweldige musici en de machtige stem...............aan de andere kant het zijn nuance-verschillen........kan daar verder prima mee leven en kijk reuze uit om haar met de band live te aanschouwen....dan zien we ook meteen of ze nog meer in haar mars heeft...mijn voelsprieten zeggen volmondig ja!

Live ben ik zeker benieuwd! Je moet ook niet zwaar tillen aan zo'n opmerking. Ik luister zo ontzettend veel muziek dat er nu eenmaal onderscheid is en dat ik slechts af en toe helemaal uit mijn dak ga. Dat worden de 5* albums en een aantal van mijn 4,5* idem.

Het kan ook komen door de muziekstijl. Laten we eerlijk zijn: zo veel bijzonders horen we nu ook weer niet. Ze valt op omdat ze goed is. Laten we hopen dat die Idols link hier eerder genoemd niet averechts werkt in het nieuwsgierig maken van mensen.

Ik heb een grote aversie tegen talentenjachten, maar ben ook gaan luisteren.

Als er maar kwaliteit in zit dan heb ik nergens problemen mee. Het meeste is gewoon te zwak om een hele avond voor te blijven kijken, dat is gewoon het probleem. Zo'n Julia van de Toorn vorig jaar (als ik het goed schrijf) was puur genieten, maar je krijgt de rest er ook bij en dan wordt het al gauw minder. Douwe Bob is ook via een talentenjacht doorgebroken en al niet meer weg te denken van de diverse podia. En zeg nou zelf, als je deze bijdrage van Ina Forsman hoort dan maakt het toch geen bal uit hoe het programma heet waar het in voorkomt?
Ina Forsman - 1. finaali (Idols 2012) - YouTube

Duidelijk een zangers die je live aan het werk moet zien. Hopelijk kan dat snel in Nederland.

Dat kan dus, zie mijn post een stukkie hoger.

Daar reageerde ik dan ook op

In 2003 hadden we Joss Stone - The Soul Sessions, dat overal warm en met veel gejuich werd ontvangen; in 2004 gevolgd door Mind, Body and Soul - beide albums staan hier op de plank (en zijn er al zeker 5 jaar niet meer af geweest).

Stone soul soufflée zakte vervolgens zodanig dat Stone in 2007 opnieuw moest worden geïntroduceerd. Zodra iemand snel en vaak de hoogte in wordt geschreven lijkt dat te werken als een omgekeerde viagra-pil: de hele handel klapt in.

Zangeressen in het soul/bluesy R&B genre - met een tekort aan eigen identiteit (Anastacia, de eerder genoemde Stone, maar ook Duffy, en misschien ook wel Selah Sue) lijken niet veel meer te zijn dan mediaspeelballen, a.k.a. eendagsvlinders. Kan zeker geen kwaad dit live te aanschouwen, maar enige terughoudendheid lijkt me gepast.

En Amy? Nog steeds - imho - een enorm verlies, met haar vocale vermogen, soepel kunnen switchen tussen genres (soul, jazz, r&b, scat, ska).

Ik snap the fuzz over deze zangeres niet zo goed; lijkt me ook een kwestie van wat 'dirty old men think/want'. Amy torent hier ver bovenuit.

Dat old gaat volgens mij al zo niet op voor artonna campaign. En verder zal de tijd uitwijzen, hoe ver deze dame zal komen.

NB: [filosofische modus]
Je kan jong zijn en old van hart - ken genoeg youngsters hier die dwepen met Neil Young en andere trawanten. Mijn punt is: de periode 17 - 25 is eenmalig; als je ooit het tijdsperspectief, beleving en 'feel' (tijdsbeeld) van contemporaine muziek wilt oppakken is dat de mooiste periode - je bent immers als mens in die periode zelf nog grotendeels tabula rasa. Achteraf lukt dat niet goed meer, je mist de synchroniciteit. Excuus voor de moeilijke woorden ik kan het niet anders omschrijven: there is no second chance for a first impression en die wordt gewoon het beste gemaakt als je als mens ervoor openstaat (als opgroeiend sociaal wezen).
[/filosofische modus]

Ik probeer alleen de verwachtingen te temperen - ik heb zelf te veel 13 in een dozijn vocalistes gezien, alsmede de effecten van mediaexploitatie op hen.

Nou dat ze 19 is kun je beter wel vergeten. Ik heb de exacte geboortedatum niet voorhanden, maar ten tijde van Idols 2012 was ze 17 en in juli vorig jaar was ze sowieso al 20 en volgens Bluesmagazine is ze inmiddels al 21. Klein detail, verder ga ik helemaal mee in je enthousiasme. Kom er maandag uitgebreid op terug.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ina Forsman - Ina Forsman - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ina Forsman is een jonge Finse zangeres, die een paar jaar geleden opviel in de Finse editie van de talenjacht Idols. Dat moeten we direct maar weer vergeten, want het niveau van talentenjachten is Ina Forsman al lang ontstegen.

Voor het opnemen van haar debuut toog ze naar Austin, Texas, alwaar ze de studio in mocht met een aantal gelouterde blues muzikanten.

Deze muzikanten zetten op het titelloze debuut van Ina Forsman een geluid neer om van te watertanden. Het is een geluid dat bestaat uit gelijke delen soul en blues en hier en daar een beetje jazz en het is een geluid dat vraagt om een zangeres die heel stevig in haar schoenen staat.

Nu zijn er wel vaker piepjonge zangeressen die dit aan blijken te kunnen (denk aan het geweldige debuut van Joss Stone of het pas later gewaardeerde debuut van Amy Winehouse), maar het blijft toch een uitzondering. Alle reden dus om heel druk te doen over het debuut van Ina Forsman, want kan deze jonge Finse zangeres zingen.

De ouwe rotten die haar debuut inkleuren kunnen heerlijk uitpakken, maar meestal geven ze Ina Forsman alle ruimte. De Finse zangeres vult deze ruimte prachtig in met vocalen die uit durven te halen, maar die ook niet bang zijn voor ingetogen passages.

Ina Forsman schreef zelf de meeste songs voor haar debuut, maar het hadden ook allemaal soul- of blues klassiekers uit vervlogen tijden kunnen zijn, wat iets zegt over haar talent.

Wat ik uiteindelijk nog het knapst vind aan deze plaat is dat Ina Forsman op haar debuut nooit teveel op de voorgrond probeert te treden met overdreven uithalen of net wat teveel stembuigingen en ook geen enkele poging doet om hitgevoelige muziek te maken. De jonge Finse zangeres zingt uiterst functioneel, maar iedere noot is raak en tradities worden prachtig in ere gehouden.

Het titelloze debuut van Ina Forsman laat minstens net zoveel potentie horen als de platen van Amy Winehouse, maar hopelijk kunnen we wat langer van haar genieten. Dat Ina Forsman een hele grote gaat worden is na beluistering van haar debuut wel duidelijk. Erwin Zijleman

Mooie woorden...rake recensie........ ben totaal niet bang dat Ina Forsman een 1-daagsvlieg gaat worden......nee, voorspel haar een wervelende toekomst