Marillion - Anoraknophobia (2001)

Ja, toen ik op [plaatsen] drukte realiseerde ik het me. Want die moderne rock is nu inmiddels ook classic rock natuurlijk. Ik denk dat alt.rock wel de lading een beetje dekt, maar daar zal ook vast wat haken en ogen aan zitten.

Grappig al die reacties bij dit album van afgelopen week. Na de release van het geweldige An Hour Before It's Dark van eerder jaar, passeerde uiteraard ook All One Tonight recentelijk op blu-ray de revue en het ook in de auto tijdens mijn werk staat veel Marillion op de laatste tijd. Vooral de interclassics krijgen weer veel aandacht.

Radiation, Marillion.com en Anoraknophobia kwamen afgelopen week voorbij. Ieder album is beduidend beter dan zijn voorganger, al heeft ook Radiation toffe tracks. Maar Anoraknophobia ging op repeat. Wat een verademing is dit album eigenlijk. Vooralde tweede helft is ijzersterk. Heerlijk. Een prima aanloop naar de volgende klassieker die hierna kwam, genaamd Marbles.

Maar alleen de hoes van dit album... Als je deze in de cd-schappen tegen zou komen, zou je hem ongetwijfeld laten staan.

Eigenlijk een geweldig album: er zit enorm veel afwisseling in, veel prog en rock, en de composities zijn ijzersterk. Zelfs de vergelijking met Marbles, toch een iconisch en echt wel een ander album qua sfeer, kan deze best doorstaan. Supergave hooks, en vooraf de afwisseling in sounds tussen en binnen nummers vind ik enorm aangenaam.

Leuk om de wisselende reacties op deze CD en de verschillende nummers te lezen. Duidelijk is dat smaken verschillen. En juist die verschillende meningen maken het interessant om het over muziek te hebben. Zonder inzet van politie, doodsbedreigingen en ander zinloos verbaal en fysiek geweld.

Althans... tot nu toe.

Mij doet deze CD - inmiddels bijna 25 jaar oud - een beetje gedateerd aan, zeker niet als '21th Century'-proof. De ritmesectie klinkt zoals The Stone Roses (bijv. 'Fools's Gold') en Massive Attack (luister naar 'Safe from harm' en daarna naar 'Quartz') dat eind jaren '80, begin jaren '90 deden. Ook veel van de triphop en drum 'n' bass platen uit de jaren '90 lijken de tand des tijds niet goed te hebben doorstaan, juist door de (al dan niet uit een drumcomputer komende) drumpatronen.

Daarnaast heb ik het gevoel dat te veel nummers te lang door 'reutelen'. Jammen in de studio - wat Marillion veel doed/deed - lijkt mij heerlijk, maar op plaat werkt dat niet altijd. Bijvoorbeeld 'Fruit of the wild rose' en "This is the 21th century" gaan wat mij betreft veel te lang door. Het voegt niks toe, behalve dat de CD een onnodig lange zit wordt.

Na de eerste 2 nummers zijn het daaropvolgende 'Map of the world' en 'When I meet God' een verademing ("I would ask her..."). Net als 'Seperated out' en 'I if my heart were a ball..." dat zijn na bovengenoemde voorgangers. Dat dit door anderen wordt gezien als één van de beste Marillion CD's kan ik mij dan ook bijna niet voorstellen. Ik snap wel wat de reden is dat ik deze CD bij de kringloop ben tegengekomen.

Voor de zekerheid: dit is slechts mijn mening. Ik wil graag voorkomen dat ik (samen met mij hart) eerst "uphill" wordt "gerold" om vervolgens naar beneden te worden gestort.

Dat zijn bij mij precies de 2 nummers die ik een vinkje heb gegeven

Maar goed dat kan uiteraard, ik zie in die tracks een aanloop naar het majestueuze Marbles welke daarna kwam.

Ik heb overigens het album al een tijd niet gehoord, ik sluit niet uit dat mijn naar boven afgeronde 4* naar een naar beneden afgeronde 3,5* gaat. Nummers als Quartz en If My Heart Were a Ball It Would Roll Uphill staan niet in mijn Marillion Top 100 zal ik maar zeggen (maar de concurrentie is wel groot zal ik dan ook maar zeggen )