DeWolff - Roux-Ga-Roux (2016)

De eerste single: Sugar Moon

Ben erg benieuwd! Heb een aantal nieuwe songs gehoord op YouTube tijdens een liveoptreden en dat klonk heel fijn. Maar live klinken ze sowieso altijd veel beter. Ben benieuwd hoe deze plaat zal zijn, vooral na het voor mij een klein beetje teleurstellende Grand Southern Electric. Hopelijk gaan ze weer iets meer terug naar de psychedelische sfeertjes.

Stream op de luisterpaal
DeWolff - DeWolff : Roux-Ga-Roux - 3voor12 - 3voor12.vpro.nl

Eindelijk weer eens een nieuwe DeWolff. Thanks voor de link, ga die in het weekend eens beluisteren.

Deze bevalt me al beter dan de vorige, lekker early 70s orgeltje erbij.

Voorlopig Sugar Moon en Easy Money bevallen het best.

Limited Edition op gekleurd vinyl, vers van de pers. De eerste indruk...Lekker.

Southern rock, blues rock en psychedelische rock, het zijn muziekstijlen die de mannen van DeWolff nu al tot in de puntjes beheersen. Vanaf hun debuut EP uit 2008 ging het hard met het trio, de jonge muzikanten wisten zowel met hun vier albums als hun krachtige live optredens de wereld van de blues volledig te doorgronden. De muziekstijl die als invloed diende voor honderden muzikanten in de jaren zestig en zeventig en nu nog steeds zijn sporen nalaat. De eerste albums van de band lieten vooral de lang uitgesponnen klanken van de blues rock en psychedelica horen, waarop jamsessies en solo’s centraal stonden. Op hun vorige album Grand Southern Electric reisden ze zelfs af naar het diepe zuiden van de Verenigde Staten, om daar samen met producer Mark Neill aan een compacter en meer op de Americana gericht album te werken. Op Roux-Ga-Roux zoeken de gebroeders van de Poel en Robin Piso naar een samenkomst van alle invloeden die ze de laatste jaren hebben opgedaan. Het betekent een terugkeer naar de psychedelische klanken en lange jamsessies uit hun beginjaren, gecombineerd met een flinke laag aan blues en southern rock en de afgewogen klanken van de Americana muziek. Dit alles voor het eerst opgenomen in hun eigen Electrosaurus Southern Sound studio in Utrecht, waar de analoge apparatuur als pure kracht van de opnames diende. De Frans-Canadese weerwolf Roux-Ga-Roux sluit zich op hun vijfde album aan bij de wilde en ongeremde beest dat DeWolff heet.

Titeltrack Roux-Ga-Roux creëert als albumopener een jammend geluid, waarin de gitaarecho’s en Wurlitzer piano de wolf tot leven wekken. Na de rauwe opening wordt met Black Cat Woman het hammond orgel en de vuile klanken van de elektrische gitaar geïntroduceerd. De southern rock fuseert op intrigerende wijze met de bluesy klanken van het gitaarspel. Het vrouwelijke personage slaat de gedachten op hol, om vervolgens met een flinke dosis soul de groove in het ritme te brengen. Het ruwe gitaarspel zet Pablo als gitaarkunstenaar aan het werk, om met de ritmische ondergrond van zijn broer Luka de klanken van elektrische piano en Hammond orgel van Robin onder de aandacht te brengen. Het swingende nummer leunt vooral op de muziek van de jaren zestig en zeventig, waarbinnen artiesten als Jimi Hendrix, Cream, The Allman Brothers en Deep Purple hun stempel drukten. Aan invloeden geen gebrek, maar de volwassenheid van het trio dringt door in het ongeremde samenspel en de diversiteit aan klanken. Zo toont Sugar Moon een voortstuwende groove, in werking gezet met de gitaar en het Hammond orgel. Bij vlagen schiet de klankenregen door naar de funky ondergrond, maar toch voeren het gitaarspel en de drums het ritme meermaals op. Pablo brengt met zijn rauwe stemgeluid de Southern Rock in de vorm van de vurige passie waarin het verraad van de liefde doorklinkt. Het achtergrondkoor stuwt de blues en soul op tot een enerverend geheel. Met Baby’s Got a Temper pakt DeWolff zich terug naar de psychedelische klanken van de orgels en ritmestructuur. Ray Manzarek en Jon Lord herenigen zich in in de klanken van het Hammond orgelspel van Robin Piso, om vervolgens wat meer de experimentele klanken in te drijven. Het humeur van het nummer wordt bepaald door de vrouwelijke schoonheid en wisselt daarin constant van ritme en muzikale structuur. Het ene moment is het swingend en meeslepend en het andere moment ruig en zwaar beladen. Ieder persoon uit het drietal toont aan tot de top van hun instrumentbeheersing te behoren. Naar het einde toe ontwikkeld het nummer zich in een opzwepend klankenspel, met het ruige gitaarspel, de swingende klanken van de toetsen en de harde inslagen van de drums.

What’s the Measure of a Man bouwt zich met de klanken van de Wurlitzer piano en bovenliggende drums op in volume, om vervolgende de ruimte te bieden aan de Gibson gitaar. Het melodieuze geheel zoekt naar de maatstaven waarmee de man zich meet, gedrenkt in het liefdesspel. De gitaarsolo van Pablo dringt diep door in het muzikale stelsel, waarbinnen de jam structuur nog altijd behouden blijft. De echos ondersteunen het psychedelische aspect van het nummer, om vervolgens terug te werken naar de basis. Easy Money start op in de pure blues rock, aangespoord met de Gibson en Hammond. Voeg Cream, Dee Purple en Rory Gallagher en je krijgt de muzikale toonzetting van het nummer, waarbij Pablo met zijn zang het beste uit de oorsprong van de Chicago blues voegt. Jon Lord ontkomt er opnieuw niet aan tot te leven worden gewekt in de klanken van het Hammond orgel. De bubbelende klanken brengen de scherpe structuur van de toetsen samen met de gitaarriff. In Lucid wordt meer nadruk gelegd op de ritmische ondergrond, waarmee de gitaarriff zich ontwikkeld. Het psychedelische geluid maakt de verbinding met het werk van DeWolff’s eerste albums en voert ons in tekstuele zin mee naar het diepe zuiden van de VS. Geen moment laat de band onbenut om hun meeslepende en uitgebalanceerde muziek het geluidstelsel binnen te laten dringen. Stick It to the Man combineert het beste uit de Britse bluesrock met de soulvolle klanken uit de zuidelijke Amerikaanse staten. John Fogerty weet zijn CCR nieuw leven in te blazen, al wordt voordat je het beseft het roer weer omgegooid. Het ritme ligt wat lager en laat ruimte aan de uitgerekte gitaarklanken en het pianospel. De swingende bluesy klanken van Robin Piso’s pianospel vormen een ode aan de Boogie-woogie, waarna de gitaar de warme Californische dagen tevoorschijn tovert.

Tired of Loving You bouwt zich als ballad op vanuit een traag ritme met pianoklanken en percussie. Het langste nummer van het album ontwikkeld zich beetje bij beetje tot een vurige jamsessie. Wanneer het drumspel het ritme opstuwt voegt de gitaarriff zich op ondersteunende wijze toe aan het geheel. De blues ontaard zich in de samenzang van het refrein, waarbinnen de pijn en afgunst van de liefde zich in de muziek ontwikkelen. Meeslepende gitaarklanken die het beste van de Mississippi en Chicago blues naar boven halen. Pablo is volledig in zijn element als hij met zijn vingerwerk de gitaar in vuur en vlam zit. Dampend en ronkend wanneer de Hammond orgelsolo van Robin Piso in een melodieus samenspel ontaard. Wanneer de rust wederkeert is de pijn uit het verleden volledig weggedreven in de muzikale impact van het nummer. Op Love Dimension keert de band terug naar de Britse bluesrock, om samen met het twaalfkoppige achtergrondkoor de omvang van de liefde breed uit te meten. De soulvolle zang brengt het nummer naar het geven en nemen in een relatie. Ronnie van Zant en Dan Auerbach sluiten zich op in het stemgeluid, om vervolgens weer de aandacht te schenken aan het orgel van Piso. Diepgravend en opbouwend naar een Deep Purple-achtig klankenspel. Wanneer de soul terugkeert zoekt Pablo de bovenste regionen van zijn stem op om de hoge uithalen van extra kracht te voorzien. Wanneer de blues het nummer verlaat volgen de afsluitende klanken van Toux-Da-Loux. Het gitaarspel doet zich vergelijken met Voodoo child van Jimi Hendrix, experimenteel en swingend. Aan Luka van de Poel om het nummer in ritmische gekte te laten ontaarden. Zijn drumwerk laat de weerwolf op hol slaan, om vervolgens weg te rennen in alle angst.

Ongeremd voert het trio van DeWolff je op Roux-Ga-Roux door de ontwikkelingen van de blues heen. Het ene moment volledig in het teken van het krachtige samenspel en het andere moment met de aandacht gefocust op de verschillende solo’s. Waar het nergens aan ontbreekt is het ongekende talent dat DeWolff bezit om de muzikale lijnen naar alle invloeden van hun nog jonge levens te trekken. Het levert vurige gitaarsolo’s, meeslepend spel op de toetsen en voortstuwende drumklanken op. Op het vijfde album komen alle invloeden samen en worden zowel de lang uitgesponnen nummers als de korte blueskrakers op hoog niveau gebracht. DeWolff laat opnieuw de hoogtijdagen van de blues, psychedelica en southern rock herleven en mag met recht gerekend worden tot de absolute top van het Nederlandse muziekcircuit.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Mooie review HugovdBos. Ik vind het ook een erg mooie plaat en hij bevalt me sowieso een stuk beter dan de vorige.

De nummers komen live overigens ook uitstekend tot zijn recht. Love Dimension, Lucid, Sugar Moon en Tired of Loving You zijn ook te horen op een liveregistratie op YouTube van het Trans Musicales festival. Die zijn eigenlijk nog weer beter dan de versies op de plaat.

deWolff en studioplaten .. ik vind het maar niets ... alleen live komen de drie heren echt tot hun recht

Dank je! Persoonlijk vind ik Grand Southern Electric ook de minste van de vier, vooral omdat het een wat compacter en minder experimenteel geheel vormt. Nog steeds een plaat waar ik met veel plezier naar luister, maar vooral in de lang uitgesponnen muziekstukken laten ze hun kwaliteiten zien. Live is het altijd een feest, al vijf keer DeWolff aan het werk mogen zien.

Maar een 1,5, dat lijkt me wel heel overdreven slecht, niet? Ik dacht dat we dat enkel aan Justin Bieber gaven.

Overigens is het live zeker beter, maar ik vind deze plaat goed te genieten. Met name de langere tracks als Tired Of Loving You en Measure Of A Man.

Het lijkt mij hoe dan ook zinloos om ergens op te stemmen, waarvan ik bij voorbaat weet dat ik er niets aan vind. I don't get it!

Geweldige recensie weer HugovdBos! Fijn om te lezen en ik kan me er ook nog eens goed in vinden.

Dit is een erg fijn plaatje geworden van de heren (want ze worden toch wel ouder, al zijn het stiekem natuurlijk nog gewoon jonge honden!) Hij bevalt mij ook wat beter dan de voorgaande. Ik had de indruk dat ze daar nog wat zoekende waren naar hun definitieve geluid. Deze plaat is wat mij betreft wat meeslepender en lijkt het net of hier de kwartjes (maar ja, wellicht weten zij niet eens wat dat zijn ) echt op hun plek vallen.
Origineel kun je de muziek van DeWolff niet echt noemen vind ik, maar het is wel heel knap dat ze uit diverse bronnen weten te putten, dat bij elkaar weten te brengen en het dan zo ongelooflijk lekker weten te laten klinken.
Misschien wel hun beste album tot nu toe (voor dat definitieve oordeel moet de plaat nog wat verder 'indalen')

Dank je ! De eerste drie albums van DeWolff doen het bij mij ook nog steeds goed, een favoriet uitkiezen blijft daarom een moeilijke zaak. In ieder geval blij dat ze de lang uitgerekte muzikale stukken weer hebben laten terugkeren op een album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: DeWolff - Roux-Ga-Roux - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Limburgse band DeWolff dook een jaar of acht geleden op en maakte direct indruk. Destijds ging het nog een stel jonge honden, die op fascinerende wijze aan de haal gingen met rockmuziek uit de jaren 60 en 70; muziek die werd gemaakt ver voordat de muzikanten van DeWolff werden geboren.

Echte jonge honden zijn het inmiddels niet meer, maar de rockmuziek uit de jaren 60 en 70 is DeWolff gelukkig trouw gebleven.

Het bracht de band in 2014 in de Verenigde Staten, waar met Black Keys producer Mark Neill het uitstekende Grand Southern Electric werd opgenomen. Enig minpuntje van deze plaat was dat de invloeden uit de psychedelica wat naar de achtergrond waren gedrongen, maar deze zijn op Roux-Ga-Roux gelukkig weer helemaal terug.

Als ik luister naar Roux-Ga-Roux van DeWolff zit ik weer op mijn tienerkamer en luister ik naar de destijds grijsgedraaide platen van Deep Purple, Led Zeppelin, The Doors en The Rolling Stones. Allemaal bands met een eigen en uit duizenden herkenbaar geluid, maar DeWolff veegt alles moeiteloos op één hoop en voegt er ook nog invloeden van bands aan toe die ik op mijn tienerkamer nog niet had ontdekt, waaronder met name The Allman Brothers Band, Grand Funk Railroad en iedere band waarin Eric Clapton in de jaren 60 en 70 speelde.

De muzikanten van DeWolff vielen op hun debuut al op door hun muzikaliteit, maar in muzikaal opzicht is de band de afgelopen acht jaar ook nog eens enorm gegroeid. Roux-Ga-Roux maakt indruk met spetterend gitaarwerk, heerlijk orgelspel en vocalen die, net als bij de grote voorbeelden, uit de tenen komen.

Ritmesecties worden over het algemeen wat ondergewaardeerd en ook bij DeWolff treedt de ritmesectie niet direct op de voorgrond. De basis van bas en drums staat echter als een huis en is de basis van al het moois dat er op wordt gebouwd. Dit bouwwerk is door het geweldige gitaarspel en het nadrukkelijk aanwezige orgel al flink vol, maar wordt nog wat voller door incidenteel toegevoegde blazers en funky achtergrond vocalen.

Het levert een plaat op vol geweldige songs, muzikaal vuurwerk en herinneringen aan de hoogtijdagen van bluesrock, psychedelische rock, Southern rock en hardrock, maar misschien nog wel het knapste van Roux-Ga-Roux is dat DeWolff alle invloeden aan elkaar smeedt tot een groots maar ook uniek eigen geluid.

Twee decennia van de beste rockmuziek samengebald op één prachtige plaat. Ik kan er echt geen genoeg van krijgen. Erwin Zijleman

Ik hoor vooral ook veel Dr. John terug, met name in het eerste nummer

lekker ouwerwetse cd doet me denken aan de GEWELDIGE jaren 70!

Op naar Vera 24 maart in Groningen!!

Heerlijke plaat weer van deWolff! Hier zat ik best op te wachten na de toch enigszins tegenvallende vorige. Tired of Loving You is torenhoge favoriet

Als je de touragenda van ze bekijkt dan gaan deze heren in maart/april flink aan de slag.
En zo hoort het. Je moet touren en zalen platspelen en the talk of the town worden: mensen die het gemist hebben en er verhalen over hebben gehoord willen het volgende concert absoluut niet missen, en dus moet je weer touren.
It's a long way to the top if you wanna rock 'n roll.
DeWolff | Raw Psychedelic Southern Rock

Eerste beluistering zo juist achter de rug. Wat een heerlijke knaller deze plaat. Ideale opvolger van 'Grand Southern Electric'. Voor nu vier sterren.

Wat is dit een bruut lekkere plaat zeg. Vooral de drie langste nummers zijn weer om van te smullen maar eigenlijk is alles wel heerlijk. Vooral de psychedelische stukken kan ik van genieten. Mooi.

Absoluut. Erg mooi album. Ik kan hier ook prima van genieten. En ook ik vind deze beter dan de vorige. In deze plaat zit meer durf. Een en al boeiend.
Bij What's The Measure Of A Man heb ik af en toe een klein beetje het gevoel dat leentjebuur is gespeeld bij What's A Woman van Vaya Con Dios. Bij het refreinstukje, zo met die blazers. Ik vind What's The Measure Of A Man overigens een erg goed nummer en vind mijn associatie ook zeker niet storend. Maar ik hoorde dat er een beetje in.

Kijk zo kan het dus ook: vanuit het hart en vol passie voor hun helden. Geweldig album die ik met liefde draai. Vette hammond, goede teksten (misschien kan je les nemen, Jett Rebel?) en mooie sound.

De carrière van DeWolff al een aantal jaren volgend ben ik van mening dat de band zijn energie en inventiviteit steeds beter weet te vangen in de composities op plaat. DeWolff heeft duidelijk helden uit een steeds verder verleden en het beste wat deze bands hebben opgenomen, haalt DeWolff nog niet, maar het trio komt steeds dichterbij.

Op Roux-Ga-Roux is het strakkere format van 'Grand Southern Electric' deels losgelaten wat in feite een best of both worlds situatie oplevert. Een paar meer puntiger songs en een aantal jams, waarin DeWolff laat zien hoe goed het is in het nemen van een onverwachte afslag binnen een song. Een totale moodchange die vaak volledig overtuigt. De optuiging van achtergrondzang en veel blazers geven de cd extra kracht mee. Met deze nummers gaan de zalen weer plat gespeeld worden.

Inmiddels is een plaat van DeWolff meer, veel meer, dan een excuus om zo veel en zo lang mogelijk te soleren op een podium. Roux-Ga-Roux staat volledig op eigen poten en het zou mij verbazen als er in de nabije toekomst geen 'Woman From Tokio' kwaliteit op een album van DeWolff staat. Een kwestie van zo doorgroeien. Door veel te spelen en te jammen en daar uiteindelijk de juiste keuzes in te maken. Dat is hier ruimschoots gelukt.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Weer een sterk album van deze jonge rockers. Heb alle cd's en wat lp's van deze goede band.Moet nog steeds aan de zang wennen.
Pablo(de zanger) ontwikkeld zich als gitarist per album, echter zijn zang blijft matig.Als dewolff een goede zanger had pfff dan was het een absolute top band.
Maar goed,het zang werk stoort ook weer niet enorm.
Heb ze 3 x live gezien, en dat is zoals al door mening hier gemeld en geweldige ervaring om mee te maken.
Al met al vind ik dewolff een sterke Nederlandse ( live) band.
en dit studioalbum ook aangename luistervoer.
tevens weer een prachtige album hoes!

Dewolff, ondanks hun nog steeds jonge leeftijd al zoveel albums op hun naam en al zoveel podiumervaring. En dat hoor je. Album zit goed doortimmerd in elkaar en de energie spat eraf. Een live optreden meemaken is echter 10 x mooier. De beste nummers komen voorbij waarbij drums en orgel elkaar opzwepen om te eindigen in een gekmakende climax. Alles bij elkaar gehouden door het bovengemiddelde gitaarspel van Pablo en zijn charismatische uitstraling. Ok, zijn stem is niet super maar past perfect bij deze rockende, schurende en groovende muziek. Roux-ga-Roux bevat weer enkele pareltjes als Sugar Moon, Whats the measure of a Man en natuurlijk Tired of Loving You. Symphatieke band : gaat dat zien !