Damien Jurado - Visions of Us on the Land (2016)

Album van het jaar vooralsnog:

Damien Jurado lijkt elk album een klein beetje meer door te breken, maar een totale doorbraak naar het grote publiek is nog niet bereikt. Niet erg, want juist het kleinschalige van zijn muziek is wat de muziek zo mooi maakt. Toch zoekt Jurado nu al 3 albums lang een wat psychedelischer, rockender en grootser geluid op, begeleid door een overkoepelend thema: het nieuwe land, Maroqopa (ook de titel van de eerste in de serie). Het vorige album was al zeer geslaagd, vonden we op pat-sounds, en Visions Of us On the Land is de volgende stap.

Ik val meteen met de deur in huis, net als bij die vorige recensie. Waar Brothers and Sisters of the Eternal Son goed was in eenvoud en kort maar krachtig was, is Visions of Us On The Land nóg beter. Dat komt door het meer veelzijdige karakter van de plaat, en ook de grotere lengte. De nummers afzonderlijk zijn korter geworden, maar het aantal nummers is nu groter. De nieuwe plaat kent er 17 en nergens passeren die de 4-minuten grens. Op deze nummers wordt er tegelijkertijd geëxperimenteerd met een nieuw geluid (bijvoorbeeld de synths op het rockende Exit 353, of de blazers op Walrus) en geput uit oude geluiden, waar zelfs oude teksten en melodieën hergebruikt worden (een sample van zichzelf op Mellow Blue Polka Dot, en herkenbare melodiestructuren op Qachina). Elk nummer beland (met als hoogtepunt Onalaska). Leidraad door het album heen is het psychedelische en mythische geluid, en de vele herkenbare muziekstukken. Hoorden we daar nou een rif die we een paar nummers eerder ook hoorden? Was dat stukje tekst nou nieuw of van het vorige album? Hierdoor blijft het album continu pakkend en spannend en doet Jurado precies dat beetje extra om het album naar een nieuw plan te tillen.

Damien Jurado hergebruikt op Visions of Us On The Land zijn bestaande geluid, vooral dat van de vorige twee albums, en maakt er een soort ultieme mix van die misschien wel als zijn voorlopige magnum opus kan worden beschouwd. Het is misschien een wat langere zit dan we van hem gewend zijn (51 minuten), maar een wel een adembenemende reis door het fictieve land Maroqopa.

Pat-sounds: Album Damien Jurado - Visions of Us On The Land (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

Platen van Damien Jurado waren altijd al iets om naar uit te kijken, des te meer sinds de 43-jarige Amerikaan met Maraqopa (2012) een ander pad is gaan bewandelen. De man met gitaar werd plotseling verlicht door een opvallende experimenteerdrift. Als gevolg daarvan ging Damien Jurado volop de mogelijkheden binnen de opnamestudio zoeken en die inspirerende tocht komt met Visions Of Us On The Land voorlopig ten einde. Het is de laatste plaat van een project dat als drieluik de boeken in mag gaan. Bij het beluisteren van de nieuwste Jurado blijkt het sterke Brothers and Sisters of the Eternal Son (2014) een overgangsplaat geweest te zijn. De psychedelische aankleding dreigde steeds meer van het liedje te winnen, waaruit bleek dat Jurado wat zoekende was. Anders is dat op het nieuwe Visions Of Us On The Land. Het is een meeslepende en verbazingwekkende plaat geworden die een zeventiental (!) nieuwe liedjes bevat. Ambitieus dus, maar dat weet Jurado prima te verbloemen. Het veelzijdige songmateriaal steekt goed in elkaar, maar het overall-sfeertje is eveneens mateloos interessant. Mysterieus en volop psychedelisch, in de geest van de hoes, maar nergens gekunsteld. Nick Drake en onze eigen Jacco Gardner weerspiegelen soms in dat prettig bevreemdende geluid. Ja, dit is de rijkst gearrangeerde Jurado-plaat tot dusver, waarbij de intieme kant van Jurado wordt overschaduwd door een volwaardig bandgevoel. Jammer is dat niet want Visions Of Us On The Land is een behoorlijk meeslepende plaat geworden. Bijna een uur vliegt voorbij, zonder dat je daar als luisteraar erg in hebt. De trilogie is op bijzondere wijze voltooid.

Van: Daans Muziek Blog

In 2012 wist Damien Jurado zijn droomwereld tot leven te wekken in het zinderende en prachtig uitgevoerde concept van Maraqopa, het idee zou uiteindelijk uitgroeien tot een psychedelische albumtrilogie. Na het vervolg met Brothers and Sisters of the Eternal Son uit 2014 komt het slotstuk er in de vorm van Visions of Us on the Land. Een slotstuk waarin de inmiddels 43-jarige Amerikaanse muzikant gebeurtenissen uit zijn persoonlijke leven verwerkt in de karakters van zijn droomwereld. Daarbij betrekt hij niet alleen de zware tijden en depressies die door de jaren heen een rol in zijn leven hebben gespeeld, maar zoekt hij ook de verbinding met het ontdekken van nieuwe werelden in het grote universum. De hoofdpersoon die na een auto-ongeluk in een spirituele reis terecht komt zoekt in het laatste werk van de trilogie naar verlossing. Damien’s muzikale ervaringen die al teruglopen tot begin jaren negentig maken van hem een uiterst gedreven muzikant binnen de folk en rock. Voor de opnames van het album werkte hij opnieuw samen met Richard Swift, de producer die de kracht van het intieme en epische op geslaagde wijze wist samen te smelten op Damien’s twee voorgaande albums.

Op November 20 vervolgd Damien zijn weg in de droomwereld van Maraqopa. De drums en bellen voeren het tempo op in de emotionele gedachten van de twee hoofdpersonages, waar de strijkers het verleden en het heden met elkaar verbinden. Met zijn kracht de poëzie in korte zinnen tot betekenis te laten zijn voert de piano je verder de fictionele wereld in. Het nummer loopt over in de akoestische gitaarklanken van Mellow Blue Polka Dot, waarin Damien’s echoënde zang de kleurrijke wereld tot leven wekt. Het oplopende en ontsporende ritme kent zijn gelijkenissen met die van Bill Callahan, al blikt Damien in zijn muzikale weg terug op de klanken van zijn twee voorgaande (Silver Timothy) albums. De verbinding ontstaat door de terugkeer naar Maraqopa, waarbij het christelijke geloof een belangrijke schakel vormt in de zoektocht van de hoofdpersoon naar verlossing. Qachina voert het verhaal verder in een spirituele ontdekkingstocht. De orgelklanken en wisselende drumritmes laten de tocht voelen als een door de hitte overspoelde dag in de woestijn. Klankrijk in het gebruik van keyboards, synths en percussie, maar net zo fraai in de zoektocht naar het nut van het leven van de hoofdpersonen. Een ondoordringbare blik laat de twee onsterfelijken kijken op alles wat er te ontdekken valt en het leven bij de dag. De rijke combinatie van filmische melodielijnen en psychedelische klanken zorgen ervoor dat een nummer als Lon Bella een vrij intensief ontwikkelingspatroon kent. Synths en ritmische klanken van orgels maken van de wereld een plek waar de laatste mensen het aardse bestaan verlaten en de zoektocht naar hemelse vrijheid tot in het diepst van het bewustzijn doordringt. De gedachten kleuren echter de weg voor de mannelijke hoofdpersoon en laten hem ook bewust worden wat zich niet alleen buiten de aarde afspeelt, maar ook in het diepste van de planeet zelf.

Sam and Davy laat een wat zwaarder geluid horen, mede door de inkomende bombast van de drums en het onheilspellende gitaar getokkel. De onderliggende duisternis laat de personen Sam en Davy bewust worden van hun onsterfelijkheid en zorgen met de strijkers en synths voor het fascinerende schouwspel van het buitenaardse en het gene waar de mens zich bewust van is. Op Prisms dragen de akoestische klanken de schittering van Nick Drake in zich mee, om vervolgens met dagdromen de herinneringen aan het verleden te laten opkomen. De eenvoud maakt van Jurado’s stem een uiterst kwetsbare, waarin zowel geloof als spiritualiteit de vragen van wedergeboorte en leven na de dood het mannelijke hoofdpersonage bezig houden. Onalaska is onmiskenbaar te linken aan de muzikale stijl van zijn Maraqopa trilogie, psychedelisch en folks, met een hoofdrol voor de gitaren en synths. De weg die de personages afleggen voeren het duo naar de vermoeidheid van het bestaan en de zoektocht naar het einde. Levensvragen passeren de ontspannende klanken van het harpsichord en de onderliggende lagen van orgels, synths en percussie. Op Taqoma is het de akoestische gitaar die het ritme aanvoert, op een wat donkere grond. Het lange termijn denken doet zich aan in de vriendschappen die ontstaan en de liefdes die opbloeien. De opbouw van het nummer is hevig door het oplopende ritme en de filmische klanken van een western. De vervreemde gitaarklanken snijden hard door de de structuur van het nummer heen, om de hoofdpersonage’s in een dwaling van buitenaarde invloeden terecht te laten komen.

On the Land Blues verbindt zich als eerst geschreven nummer van het album zowel aan de titel als aan de thematiek van het album. Het rustgevende ritme laat de fouten uit het verleden passeren en ontroerd in de momenten die worden losgelaten. Het land waar de hoofdpersonen groot zijn geworden en dat door de jaren heen grote veranderingen heeft ondergaan. Door de eenvoud van de klanken weet Damien de aandacht op te eisen in zijn aangrijpende zang, waar vlagen van emoties in doordringen. Het nummer staat ver af van het indringende en swingende Walrus. Furieuze 70’s rock gedrenkt in psychedelica en terug te vinden in de vele verwijzingen naar de hoes. Het vleugje jazz-fusion dringt zich aan het saxofoonspel en laat de man terugkeren naar de stedelijke gebieden, om zijn nutteloze gevoel om te zetten in een gevoel van eigenwaarde. Het psychedelische gaat over in de tijdloze klanken van Exit 353. De opkomende zon straalt het licht uit van de liefde, waar het thuisgevoel van de aarde overheerst. Het tweevoudige vocale geluid geeft de extra emotionele kracht, waarmee het nummer in gitaarklanken een aangrijpend vervolg krijgt in de schoonheid van de menselijke vriendschappen en de diepzinnigheid van het geloof. Het geheel straalt één en al kracht en muzikaliteit uit, vertaald naar het hoogstaande fuzzy gitaarspel en overweldigende synthmelodieën.

Cinco de Tomorrow kent een breekbare klank in de gevoelens die de hoofdpersoon bezit. De magie van de klank wordt toegepast in de sprookjesachtige samenkomst van gitaren, keyboards en percussie. Verre klanken uit het universum drukken hun stempel op de sterren en de planeten waar nieuw leven opbloeit. Het leven kent echter de liefde, waar de waarde veel groter van is dan dat wat onze gedachten over het buitenaardse kunnen begrijpen. Jurado’s klasse als muzikant vertaald zich in zijn ontroerende stemgeluid op And Loraine. De ondersteunende zangstemmen laten het zonnige Californië opdoemen in de zomerhitte, om de twee personen uit het verhaal te herenigen. De slide gitaar en gospel vieren hoogtij in de diepgaande klankenstroom. A.M. AM straalt de pure poëzie uit van herhalingen en doet de man realiseren dat de liefde hem de kracht gaf verder te gaan met zijn leven. De rustige door synthesizer ontwikkelde melodieën zorgen voor een sentimentele slag, die Damien perfect weet in te vullen met zijn warme zang. Pakkend is zijn ontroering op Queen Anne, waar de tijd de lijn vormt voor een liefdevolle verbintenis tot in de eeuwigheid. De laatste etappe van het album is vooral een liefdevolle blik op het bestaan en Damien’s ontworpen wereld Maraqopa. Zo zacht en zoet, maar voor Damien zijn zang het perfecte moment om de aandacht op te eisen. Orphans in the Key of E kent de kracht in de eenvoud van de muzikale richting, pure folk en denkend aan Nick Drake. Damien weet elk woord van emotionele waarde te voorzien, om de luisteraar te laten wegzinken in de gedachten aan vroeger en de ontwikkeling die een persoon gedurende zijn leven doormaakt. De liefde slaat over in ongeloof en verdriet, waar de band als een onbekende klinkt. Slotstuk Kola klinkt als een ode aan Silver Katherine en vormt een terugblik op het leven. Een terugblik die dieper gaat dan de liefde alleen, want met dit vaarwel sluit Damien op gepaste wijze een indrukwekkende trilogie af.

Visions of Us on the Land is het aangrijpende en muzikaal beladen slotstuk van een overweldigende trilogie. Hoe Damien Jurado de verbinding legt met zijn personages en hun visie zowel aan kracht laat winnen als in pure schoonheid laat ontwaken geven zijn talent als muzikant weer. Zonder moeite wisselt hij psychedelische en ondoordringbare klanken af met akoestische pareltjes, om met de synths verschillende muzieklagen aan elkaar te verbinden. De aandacht en status die hij verdiend heeft hij nog niet gekregen, maar met de emotievolle en poëtisch getinte nummers ontvangt hij iets veel waardevollers, namelijk zijn droomwereld Maraqopa.

4*

Afkomstig van mijn website Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Damien Jurado - Visions Of Us On The Land - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Damien Jurado ontdekte ik rond de start van het huidige millennium, toen zijn muziek opeens wel heel nadrukkelijk werd gepromoot door het prachtige Britse muziektijdschrift Uncut.

Sindsdien heeft de Amerikaanse muzikant me eigenlijk pas één keer teleurgesteld. Van het in 2000 uitgebrachte Postcards And Audio Letters (dat vooral is gevuld met gesprekken) kan ik geen chocolade en vooral geen muziek maken, maar al zijn andere platen zijn prachtig.

Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Visions Of Us On The Land, dat net als zijn twee voorgangers een nogal psychedelisch geluid laat horen.

Het is een geluid dat Damien Jurado op Visions Of Us On The Land verder heeft geperfectioneerd. De Amerikaanse singer-songwriter heeft flink geknutseld aan het geluid op zijn nieuwe plaat. Met name de tracks vol invloeden uit de psychedelica zijn voorzien van een overvol geluid vol speciale effecten, maar Damien Jurado is er ook in geslaagd om zijn songs te voorzien van een uiterst functionele en volstrekt tijdloze instrumentatie.

Luister naar Visions Of Us On The Land en je gaat een aantal decennia terug in de tijd. Dat is niet zonder risico, want ook met zijn nieuwe plaat moet Damien Jurado weer opboksen tegen een flink aantal klassiekers uit het verre verleden, maar ook dit keer slaagt hij daar moeiteloos in.

Visions Of Us On The Land bevat ruim 50 minuten muziek en in die 50 minuten komen maar liefst 17 tracks voorbij. Dat klink fragmentarisch, maar een fragmentarische plaat is Visions Of Us On The Land zeker niet. Ik heb de plaat inmiddels flink wat keren beluisterd en zie de 17 tracks op de plaat steeds meer als één fascinerend geheel.

Het is een geheel dat associaties oproept met tal van klassiekers uit het verleden, maar Damien Jurado heeft inmiddels zelf ook een uit duizenden herkenbaar geluid. Op het eerste deel van de plaat, met vooral psychedelische tracks, wordt de spanning flink opgebouwd, maar de muzikant uit Seattle maakt ook nog altijd de bezwerende en intieme folk van zijn vroege platen.

Het maakt van Visions Of Us On The Land een plaat die je opslokt en meesleept naar bijzondere landschappen als het landschap op de bijzondere cover. Er zijn niet veel muzikanten die 50 minuten weten te boeien met een plaat als deze, maar naar de nieuwe Damien Jurado luister je weer ademloos. Prachtig. Erwin Zijleman

Mooi is dat toch, als je ouderwets in de platenzaak een album opzet en gaat luisteren. En dan vervolgens behoorlijk ondersteboven bent van wat je hoort en snel naar huis snelt met de LP. Het kan nog steeds of weer in 2016 en het overkwam me met dit prachtige album van Damien Jurado.

Want wat staat dit Visions of Us on the Land boordevol met prachtige liedjes. Ze zijn stuk voor stuk uiterst verzorgd en erg fraai neergezet. De ene heeft een voller 'rock' arrangement, soms richting psychedelische rock. De ander klinkt meer als een folk song, vaak richting akoestisch. En binnen al die arrangementen zit ook weer de nodige variatie, wat een afwisselende plaat oplevert, maar wel met een mooi eigen geluid.

Door een paar nummers eruit te pikken doe ik de rest onrecht, maar Mellow Blue Polka Dot, Qachina, Lon Bella, Onalaska, Taqoma & Cinco de Tomorrow vind ik echt fantastisch. Van de 2LP zijn Sides A, B & C echt van top niveau en mag D er ook zeker zijn. En het artwork is erg fraai gedaan, zeker van de DeLuxe 2LP met mooie buitenhoes en een extra LP met demo's op wit vinyl met eigen artwork.Een prachtplaat!

Vorig jaar was mijn favoriete langspeler het intieme album van singer-songwriter Sufjan Stevens en dit jaar zou het zomaar weer het jaar van de singer-songwriter kunnen worden voor mij met deze nieuwe plaat van Damien Jurado. Het is pas mijn eerste kennismaking met de beste man, maar dit smaakt zeker naar meer. In het begin kabbelde het album maar een beetje voort voor mijn gevoel met eigenlijk maar één uitschieter, het magistrale Qachina. Dit nummer heeft een mooie, bezwerende sfeer. Naar mate het aantal luisterbeurten toenam, begon ik deze sfeer ook door de rest van het album te horen. Damien Jurado heeft een heerlijke, ontspannen stem. Hij klinkt eigenlijk een beetje lui, ik zie hem al zitten met een gitaar op de veranda van zijn ranch. Want dat is de sfeer die dit album bij mij oproept. De dorre woestenij van het midden van de VS zoals ik die uit de Amerikaanse westerns ken. Maar dan wel gecombineerd met geestverruimende middelen à la Fear and Loathing in Las Vegas.

In tegenstelling tot het laatste album van Sufjan Stevens, is hier erg veel afwisseling tussen de nummers te horen. Dit is overigens geen kritiekpunt op Carrie & Lowell, maar dit terzijde. Damien Jurado speelt met effecten waardoor hij elk nummer iets eigens geeft. Maar ook de kale nummers , waar alleen de gitaar wordt gebruikt, bevallen goed. Zoals Prisms en Kola waar ik heerlijk mellow van wordt. Toch zijn mijn favorieten de meer uptempo nummers, met vaak een psychedelisch randje. Hoogtepunten zijn bijvoorbeeld de elektronische effecten in Cinco de Tomorrow of de tempowisseling halverwege Onalaska. Dieptepunten kan ik eigenlijk niet aanwijzen. Alleen Sam and Davy irriteert mij enigszins. Dit komt voornamelijk door de zang die hier te klagend klinkt voor mij, maar ook de instrumentatie vind ik hier niet interessant. Verder kakt het album op een paar punten nog een beetje in. Ik had in eerste instantie 4 sterren voor dit album staan, maar als de genoemde kritiekpunten het slechtste is wat het album te bieden heeft, dan kan ik niet anders dan een dikke 4,5 ster uitdelen.

Klopt. Dat witte vinyl klinkt zoals het zou moeten. Kwaliteit van de gewone LP is ronduit beroerd. De kwaliteit van het Art work daarentegen is fantastisch..!