Ihsahn - Arktis. (2016)

Wat een gave plaat, de nieuwste worp van Ihsahn! Om te beginnen al de fijne open productie die de muziek prettig luisterbaar maakt. Niet in de laatste plaats mogelijk gemaakt door de heerlijke droge sound van de gitaren.

De plaat schiet uit de startblokken met Dissasembled. Een fijne riff voert het nummer aan en het contrast tussen de beklemmende coupletten van Ihsahn en het fantastische door Einar Solberg gezongen refrein maakt dit nummer een genot om te luisteren. Bij Mass Darkness wordt er qua tempo een schepje bovenop gegooid. Wat een energie in dit nummer met wederom een geweldig refrein. Het is gelijk vanaf de eerste nummers duidelijk dat Ihsahn voor een meer directe aanpak heeft gekozen in zijn nummers. Vanaf 'South Winds', de wat industrieel aandoende opener van kant B, komt er weer een beetje ruimte voor experimenten. Dit nummer is dan ook gelijk een van de iets mindere nummers. Gelukkig wordt met 'In The Vaul' de stijgende lijn weer ingezet.

Een van de andere hoogtepunten van dit album is 'Until I Too Dissolve'. De geweldige openingsriff brengt de luisteraar met de teletijdmachine terug in de jaren '80, een sfeer die gedurende het gehele nummer blijft doorschemeren. De term catchy is hier op zijn plaats. Met 'Pressure' gaan we vervolgens weer terug naar de blackmetal roots van Ihsahn om via 'Frail' en 'Crooked Red Line' weer compleet andere kanten van het muzikale spectrum te ontdekken. Het beste wordt op 'Arktis.' voor het laatst bewaard. Einar Solberg mag nog een keer schitteren op het epische en aangrijpende 'Celestial Violence'.

Ondanks de diversiteit aan invloeden die op de album de revue passeren heeft Ihsahn een verrassend coherent album gemaakt en dat is erg knap te noemen. Iemand waar ik gedurende het beluisteren van dit album regelmatig aan moet denken is Devin Townsend, ook iemand die zoveel verschillende invloeden tot een interessante mix weet te maken. Met een groot verschil: waar Devin Townsend altijd tot het gaatje gaat met het dichtsmeren van alle frequenties weet Ihsahn ruimte te houden in het geluidsbeeld. Dat, en de geboden kwaliteit, maakt dat ik deze plaat graag regelmatig opzet.

De gebruikelijke avontuurlijke mix van metal in al zijn vormen en meer ingetogen werk, resulterend in wederom een fraai en sfeervol album van deze noorse (eenmans)band. Het songmateriaal is niet over de hele linie even sterk, hoe kan het ook anders gezien de geboden variatie, maar Ihsahn slaagt er steeds beter in om alle uiteenlopende ingrediënten (en dat zijn er nogal wat) te laten samensmelten tot coherente, meeslepende songs.