MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

GoGo Penguin - Man Made Object (2016)

mijn stem
3,88 (80)
80 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Jazz
Label: Blue Note

  1. All Res (5:15)
  2. Unspeakable World (4:43)
  3. Branches Break (4:22)
  4. Weird Cat (5:39)
  5. Quiet Mind (4:23)
  6. Smarra (6:31)
  7. Initiate (4:47)
  8. Gbfisysih (3:21)
  9. Surrender to Mountain (3:58)
  10. Protest (4:45)
  11. Fading : Feigning (5:04)
  12. Unspeakable World [Matthew Herbert's Onc Workout] * (6:00)
  13. Initiate [Stray Remix] * (3:34)
  14. All Res [Dabrye Remix] * (4:33)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 52:48 (1:06:55)
zoeken in:
avatar van Reijersen
3,0
GoGo wie? GoGo Penguin dus? Je moet immers een beetje origineel uit de hoek komen met je artiestennaam en dat is toch wel wat dit jazztrio doet. Onder de vleugels van het wereldberoemde Blue Note label brengen ze een plaat Man Made Object uit. Wat je kan verwachten? Iets met jazz en iets met electronische muziek. Dat dan ook nog eens zoveel mogelijk gecombineerd. Neem bijvoorbeeld opener All Res. Een subtiele piano en stuiterende beat gaan moeiteloos samen. Het nummer geeft mij persoonlijk een beetje en Air/Moon Safari gevoel. Unspeakable World gaat uit van hetzelfde idee met wederom een hoofdrol voor het pianospel.
Branches Break is wat rustiger, maar aan de andere kant ook voortstuwend. Een sterke en sfeervoller nummer van voorgaande tracks. Weird Cat heeft daar dan weer het zelfde idee van. Ook dit nummer stuiter jazzy en sfeervol voort.
Bij Quiet Mind moest in het begin bij de piano even denken aan het nummer Where’d You Go van Fort Minor. Zomaar een associatie die in mij op kwam. Smarra is dan toch wel weer anders en nog een slag dromeriger dan de rest van de tracks. Totdat ik bij Initiate merk dat ik het beetje zat wordt doordat ik teveel het gevoel heb steeds naar hetzelfde te luisteren. Niet slecht, maar over again. Dan vind ik GBFISYSIH zelfs een beetje saai. Ook Surrender to Mountain valt niet al teveel op. Een zwakker gedeelte van dit album.
Protest biedt eigenlijk ook weer hetzelfde laken en pak, met een klein beetje bombast aan het einde. Om dan toe te komen aan een drietal remixes. Deze zijn van Unspeakable World, Initiate en All Res. De eerste voegt weinig toe en het nummer wordt hierdoor eerder extra zenuwachtig. De tweede verhiphopt het nummer en de derde voegt ook weer weinig toe.

Een aardige Blue Note plaat met een sterk begin, maar daarna verzand het teveel in de zelfde aanpak. De verrassing is hierdoor snel weg en mijn aandacht toch ook wel.

(bron: Opus de Soul)

avatar van Norrage
4,5
Het is snel gegaan met Britse jazz-piano-trio GoGo Penguin. Met het vorige album v2.0 werden ze genomineerd voor een Mercury prijs, kregen ze van ons een 8.5 (recensie) en ondertussen zijn ze gestrikt door het grootste en beroemdste jazz-label Blue Note. Is dit terecht? Zeer zeker. Met een vindingrijk en zeer herkenbaar geluid maken ze een energieke mengelmoes van losbandige piano-rock met elektronische elementen. Hier het Blue Note debuut van pianist Chris Illingworth, bassist Nick Blacka en drummer Rob Turner.

Sinds hun tweede plaat v2.0 is de band voller van geluid geworden, en is het geluid van de band nóg professioneler geprocuceerd. Opener All Res begint als een warm klankenbad waar de piano, drums en bas om elkaar heen draaien, elkaar ruimte gevend waar nodig. Maar wat vooral opvalt is het bijzonder epische geluid; de constante onderhuidse spanning die mede door het hypnotiserende pianospel wordt gecreëerd. Alle nummers klinken samen als een geïmproviseerd geheel waarbij subtiel gevarieerd wordt van ritmische jazz op het melodieus groovende Branches Break tot aan het een beetje progrockende Weird Cat. Het is niet alleen maar experimenteel gegroove op deze plaat. Op Initiate horen we poppy ritmes waarvan je denkt dat je ze al jaren kent - zo catchy zijn ze - en waarbij we elk moment een zanger zouden kunnen verwachten. En GoGo Penguin hoorden we op Smarra niet eerder zo hyperactief, funky, experimenteel en mysterieus tegelijkertijd, met glansrollen voor drummer en bassist. Zo is er voor iedereen wat speciaals te horen op deze plaat, maar blijft het algehele geluid van Man Made Object een wervelend geheel dat naadloos in elkaar overloopt, en, in tegenstelling tot de wat eenvormige vorige plaat, continu blijft boeien en waarbij je elke luisterbeurt nieuwe details opmerkt. En voor elk trio-lid is er een imponerende rol weggelegd: Illingworth steelt uiteraard het meest de show met die diepe piano-klanken die het GoGo Penguin geluid voornamelijk vormgeven, maar Blacka en Turner imponeren net zo hard met complexe ritmes die zowel op de voor- en op de achtergrond hun dienst doen.

GoGo Penguin blijft groeien en dat is niet alleen te zien aan het label waar ze voor uitkomen. Elk album ontwikkelt het trio zich verder en het lijkt allemaal samen te komen op het bijna perfecte Man Made Object. Hier komt (poppy) jazz, experiment en elektronica met een volstrekt uniek karakter bij elkaar, wat zorgt voor hoogstwaarschijnlijk nu al het beste jazz-album van het jaar.
Pat-sounds: Album GoGo Penguin - Man Made Object (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 14:48 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 14:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.