The Chemical Brothers - Dig Your Own Hole (1997)

Inderdaad een meesterwerkje. 'The Private Psychedelic Reel' is met afstand het beste wat ze ooit hebben gemaakt. Geniaal nummer met een opbouw om van te watertanden. 4,5 ster.

Zoals wel meer van die Britse dance/electronic/pop projectjes ... leuk singeltje en verder matigheid troef.

Maar één uitschieter, en da's Block Rockin' Beats. Verder is het "It Doesn't Matter" en "Don't Stop the Rock" luie techno intermezzo ook nog best aardig te noemen.

Maar de rest ? Hippe (?) electronic al lijkt het gecomponeerd voor een big budget Bond film uit de mid 90s. "Dig Your Own Hole" is een mooi voorbeeld daarvan. Erg vervelend is het vaak niet, maar zo ongelooflijk zoutloos en leeg, terwijl er muzikaal toch vanalles gebeurd. Jammer dat alles klinkt als een "ver weg papje" muziek.

2* dan maar, voor het leuke hitje en een fijn intermezzo.

Nooit verwacht dat ik ooit via The Beatles bij The Chemical Brothers zou belanden, maar She Said, She Said heeft wel erg veel raakvlakken met Setting Sun.
Met de rol van Noel Gallagher komen ze aardig in buurt van deze klassieker.
Ook hiermee bewijzen ze weer eens hun veelzijdigheid.
Hun beats zijn uiteraard heel herkenbaar, maar ze drukten wel duidelijk hun eigen stempel op de dance in de jaren 90.
Om een ander voorbeeld te noemen; Bodyrock van Moby zou nooit ontstaan zijn als hij niet eerst naar Block Rockin' Beats had geluisterd.
Exit Planet Dust had al geweldige composities, maar kwam als geheel nog rommelig over.
Dig Your Own Hole is voor mij hun meest complete album.
Hier hadden ze hun vorm gevonden, welke later in verschillende tracks terug te horen bleef, maar als geheel weten ze voor mij deze plaat niet meer te overtreffen.

Ten tijde van de release blind gekocht op basis van een enthousiaste recensie (in ?De Volkskrant?) toen ik nog geen flauw idee had wat ik bij deze muziek kon verwachten. In het begin kon ik hier dan ook weinig tot niets mee, maar na een paar keer draaien begon het kwartje te vallen, en na nóg een paar keer draaien was ik al net zo enthousiast als de eerder genoemde recensent. Misschien dat ik Elektrobank soms wat te lang vind duren, maar verder maken het spelplezier, de flow, de rijkdom aan ideeën, de inventiviteit en het gevoel mijnerzijds dat ik me midden in een extatische psychedelische trip bevind hier toch één van de meest overdonderende platen uit het elektronische dansgenre van, samen met Second toughest in the infants (mijn vuurdoop in deze muziek, als je Underworld en de Chemicals tenminste met elkaar mag vergelijken) en Come with us (losser en nog nèt wat leuker dan Dig your own hole). Mijn liefde voor deze muziek heeft niet erg lang geduurd, maar elke keer dat ik dit album opzet voel ik toch weer de opwinding van toen. Mooiste individuele momenten: de sploosh na 6½ minuten van Elektrobank, het invallen van de bas als een soort uitgesteld "next level" na 1½ minuten van It doesn't matter, en het hele slotnummer.
        Overigens kwam en kom ik nooit in clubs of discotheken, en ik ben dus ook nooit met de Chemicals op de dansvloer geweest; ik beluister dit album niet als muziek om op te dansen maar gewoon als "muziek om te luisteren" (hetgeen niet hetzelfde is als "luistermuziek"), en als zodanig kan ik er nog altijd niet minder dan ***** voor geven. "Yes yes y'all!"