menu

Scott Walker - Scott 4 (1969)

mijn stem
4,08 (199)
199 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Philips

  1. The Seventh Seal (4:55)
  2. On Your Own Again (1:44)
  3. The World's Strongest Man (2:18)
  4. Angels of Ashes (4:18)
  5. Boy Child (3:35)
  6. Hero of the War (2:25)
  7. The Old Man's Back Again (3:40)
  8. Duchess (2:47)
  9. Get Behind Me (3:11)
  10. Rhymes of Goodbye (3:04)
totale tijdsduur: 31:57
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
5,0
Heerlijk donkere muziek waar later artiesten als Nick Cave en Marc Almond ook mee aan de haal gingen.
Het is soms op het randje balacerend tussen kunst & kitsch, maar het pakt telkens weer goed uit .

avatar van Edwin
Weet iemand of het nummer The Seventh Seal is gecoverd en zo ja, door wie?

avatar van herman
4,5
The Old Man's Back Again, wat een nummer!

Het doet inderdaad aan Cave denken, maar met Cave kan ik nooit zoveel. Te geforceerd, zelden een mooi liedje. Maar dit vind ik echt heel mooi, ik ga hier zeker achteraan!

avatar van aERodynamIC
5,0
En vergeet dan ook Scott 1 t/m 3 niet mee te nemen: echt heel erg goed, en allemaal in dezelfde lijn.
Je hebt weer wat te doen herman!

avatar van herman
4,5
Inderdaad! Waar verzamelaars als deze al niet goed voor zijn.

avatar van Jasper
5,0
Wordt met de luisterbeurt beter deze plaat. Een zeer sterk geheel, zonder een zwak nummer. Vanaf het begin sprong Angels of Ashes eruit voor mij, prachtig nummer.

avatar van Jasper
5,0
Het gebeurt niet vaak dat ik een album 5 sterren geef, maar ik heb gisteravond nog is naar Scott 4 geluisterd en ben tot de conclusie gekomen dat 5 sterren de enige juiste rating is voor dit album.

Dit is één van de zeldzame reguliere albums waarbij ik bij het beluisteren het gevoel krijg dat ik naar een best of aan het luisteren ben van iemand die 30 a 40 jaar z'n stinkende best heeft moeten doen om tot zo'n goede compilatie te komen. Het ene geweldige nummer is nog niet afgelopen of de volgende klassieker klinkt in je oren.

In mijn vorige post gaf ik aan dat Angels of Ashes mijn favoriet was, maar eigenlijk zou dat net zo goed Hero of The War, The Old Man's Back Again, Duchess, The Seventh Seal of één van de andere nummers kunnen zijn. Het is gewoon allemaal goed.

avatar van musicfriek
4,5
Vannacht op mijn i-pod dit album liggen luisteren en wat een plaat! Prachtige stem heeft deze Scott en de liedjes zijn stuk voor stuk regelrechte klassiekers. Ze zijn bijna over the top, maar toch net niet. Zeker achter zijn andere albums aan! 4,5*

avatar van aERodynamIC
5,0
Van de 4 Scott albums met cijfers als titel scoren de even nummers het hoogst en als ik dan tussen 2 en 4 moet kiezen gaat het 4 worden. Bij uitstek de reden om met dit album te beginnen voor wat betreft een langere bespreking.
Zoals eerder vermeld heb ik een zwak voor artiesten die in deze hoek zitten (het latere werk van Walker valt hier duidelijk niet meer onder).
Het grappige is dat ik Scott Walker al heel wat jaartjes ken, maar dat ik hem nog veel eerder (lees halverwege de jaren '80) had kunnen ontdekken omdat de zanger wiens werk ik nogal hoog heb zitten, Marc Almond, nogal dweept met het werk van deze man en ook met Jacques Brel en Walker op zijn beurt doet dat ook weer met Brel en zo zitten we allen binnen hetzelfde cirkeltje.
Scott de crooner, Scott de chansonier: het is allemaal terug te vinden op dit weergaloze album dat ik al heel wat jaartjes koester.

The Seventh Seal opent al hemels op flamenco-gitaar en trompet. Het nummer neemt de minuten erna alleen maar in kracht toe vanwege de schitterende muzikale begeleiding. Let vooral op de strijkers in combinatie met het achtergrondkoor wat een instrument op zich is. Na zo'n nummer weet je op voorhand al dat het eigenlijk al niet meer mis kan gaan.
En dat doet het zeker niet als On Your Own Again lieflijk opent en Walker de crooner aan het werk gaat. Als een warme deken slaat dit om je heen en je voelt je behaaglijk en veilig. Sluit de buitenwereld maar buiten............ wat jammer dat dat helaas niet voor altijd kan en wat jammer dat dit nummer zo kort duurt.
The World's Strongest Man is een nummer waar artiesten als Almond, Tindersticks of Cousteau zeker wel hun invloed vandaan hebben. Zwierig en toch heeft het iets donkers, alhoewel die term niet echt klopt. Laat ik het meeslepend noemen, dan zit ik zeker goed.
Als het vorige nummer meeslepend is dan is Angels of Ashes hemels. Het is een relaxed nummer in een rustig tempo. Ingehouden, maar door de orkestratie toch weelderig.
Boy Child heeft iets spannends ondanks dat de strijkers het een zoet tintje meegeven. Misschien zelfs wel wat té zoet, maar dat is nu juist wat ik zo lekker vind aan dit soort muziek: net niet over het randje maar eigenlijk scheelt het niet veel. Heerlijk toch?!
Hero of the War is directer en doet me een beetje aan nummers van de band Love denken. Het zal wel het tijdsbeeld zijn waarin dit nummer gemaakt is. In elk geval wat meer up-tempo alhoewel het blik strijkers wel degelijk weer is opengetrokken om het een ietwat dramatisch tintje mee te geven.
The Old Man's Back Again klinkt krachtig. En wow, wat is het toch weer geweldig als het koor inzet. Het geeft dit nummer absoluut zijn meerwaarde. Geweldig! En zeker een persoonlijke favoriet van mij.
Over favorieten gesproken: Duchess is er ook eentje. Dit nummer weet me telkens weer te ontroeren. Ken je dat? Van die kriebels die je in je buik krijgt uit pure gelukzaligheid? Nou bij dit nummer is dat het geval bij mij. Het borrelt langzaam omhoog en je voelt je langzaam lichter worden om vervolgens weg te zweven in het oneindige.
Get Behind Me is erg soulful en daar zijn de backings zeker verantwoordelijk voor. Wat dat aan gaat is Walker van alle markten thuis. Wederom een zalig nummer.
Afsluiter Rhymes of Goodbye zorgt ervoor dat je lekker mee kunt deinen. Niet op de ordinaire Bauer-manier, maar met klasse, als een ware gentleman. Dit nummer doet me telkens weer beseffen dat ik naar een waanzinnig mooi album heb geluisterd. Een album dat ik zoals eerder gezegd al heel wat jaartjes ken en waarvan de schoonheid per draaibeurt alleen maar mooier en rijper wordt.
Zouden die 5 sterren er dan toch nog eens in zitten??

tondeman
Ik ken zijn muziek nog niet zo lang, maar elke keer dat ik deze plaat hoor slaat ie me om de oren. Die mooie, zwevende arrangementen die de stem als het ware dragen. Zorgt ook voor een hele mooie sfeer.

avatar van pinguin#13
4,5
zoals elders gezegd. Heb dit bij een vriend gehoord en 'Angels of ashes' dat was liefde op het eerste gehoor. Sinds ik het eergisteren gekocht heb (met 5 andere Scott Walker cd's) draai ik het 'again…and again…and again…'

dat clavecimbeltje!!!!!!!!! Zo mooi dat ik er bijna van moet wenen.

avatar van Savant
5,0
In iedere eeuw en in iedere kunstvorm komen geniale en invloedrijke kunstenaars voor. De meesten van hen worden tijdens hun leven herkend én erkend voor hun artistieke werk. Er zijn er echter ook, die tijdens hun leven niet de erkenning ten deel vallen die op grond van output en artistieke ontwikkeling verdiend zou zijn. Scott Engel, beter bekend als Scott Walker, is daar in mijn ogen een van de beste voorbeelden van. Zijn vroege werk met The Walker Brothers bracht hem al snel aan het hof van de vluchtige roem. De leegheid en de blinde adoratie die hem daar ten deel viel beviel hem echter zo slecht dat hij al snel naar middelen zocht om te ontsnappen aan de blauwdruk die er, ook in artistiek opzicht, voor hem klaar lag. Daar is hij, zo valt achteraf vast te stellen, ongelooflijk goed in geslaagd. Zijn zelfverkozen kluizenaarschap heeft hem opgeleverd wat hij zocht: persoonlijke én artistieke vrijheid, met maar één prijskaartje: op een handjevol 'ingewijden' na, kent niemand hem meer. Walker houdt zich dan ook nog maar mondjesmaat bezig met muziek. Zijn laatste 3 platen dateren respectievelijk uit 1983, 1995 en 2006. Niet direct wat je noemt een hoge productie. De laatste twee (Tilt en The Drift) hebben eigenlijk ook niets meer te maken met (pop) muziek zoals wij dat (menen te moeten) kennen. Alle denkbare grenzen worden er op deze platen opgezocht, en ik ken maar weinig mensen die op het eerste gehoor niet terugdeinzen van wat ze horen. Het is volstrekt originele kunst die volledig op zichzelf staat, maar die niet gemakkelijk te verteren is. Opera vermengt zich er op verontrustende wijze met een zwaar, geïndustrialiseerd geluid terwijl de aartsengel van het gezongen woord zich er doorheen beweegt alsof er geen regels gelden voor zijn vocale expressie. Het zijn door critici bejubelde albums, die amper verkopen. Het zijn albums waar, qua ondoorgrondelijkheid en uniciteit, Trout Mask Replica van Captain Beefheart als referentie kan dienen. Moeilijke kunst. Zoals ook Van Gogh en Picasso werden gelabeld toen zij actief waren.

Na zijn periode bij de Walker Brothers was Scott Walker behoorlijk actief en leverde hij tussen 1967 en 1969 4 platen op rij af (Scott 1 t/m 4). Platen waarop zijn krachtige, unieke stemgeluid centraal staat. Scott 4 (de andere 3 doen er niet echt voor onder) is in mijn ogen van deze 4 de beste. Het is de eerste waarop alle nummers van eigen hand zijn, waarop ook de eerste voortekenen van zijn latere werk te bespeuren zijn, maar waarin ook zijn vorige werk (solo en met de Walker Brothers) nog terug te horen valt. De plaat waarop alles samenvalt en die tevens de weg wijst naar de muzikale toekomst. De Jacques Brel covers zijn verdwenen, maar niet de invloed ervan. De instrumentatie is hier en daar spaarzaam dan weer weelderig, de arrangementen orchestraal en dramatisch maar vooral bol staand van ingehouden spanning. Scott is een gepassioneerd zanger, zo een die je zijn nummers intrekt en die je pas weer los laat als hij dat wil. Een goed voorbeeld hiervan is 'The Seventh Seal,' dat zich met zijn mariachi trompetten en dramatische vertelling voor je verbaasde oren als een middeleeuwse Ennio Morricone spaghetti western ontrolt. In 'The Old Man's Back Again' valt goed te horen hoe onder andere Bryan Ferry en David Bowie schatplichtig zijn aan zijn manier van zingen. Er vallen op de plaat vleugjes soul en gospel te horen, mini-opera's en weelderige chansonachtige pop. Scott 4 is simpelweg het werk van een artiest op de toppen van zijn kunnen.

Scott 4 ontving bij zijn verschijning in 1969 gemengde kritieken en verkocht erg slecht. Reden voor Walker om zich geruime tijd terug te trekken uit de popmuziek. Zijn eerste echte (solo) teken van leven zou Climate of Hunter worden in 1983, een ander meesterwerk wat eveneens bij verschijning niet begrepen werd. Scott Walker doet echter geen concessies aan zijn eigen muzikale visie en gaat door met maken met wat hij denkt dat er door hem gemaakt moet worden. Met de vluchtige wereld van de popmuziek heeft zijn werk allang niets meer te maken. Maar, zoals ik al zei, op Scott 4 vallen al zijn werelden samen. Het is een perfecte plaat om een van de allergrootse kunstenaars van onze tijd aan het werk te horen.

Zigstar
Prachtig geschreven stukje.

Ik heb de plaat vandaag ontdekt, en luister er nu al een dag non-stop naar. Het spat er vanaf dat deze man een wegbereider is. Iemand die bepaalt, en niet volgt. Dit werk is zo hemeltergend mooi dat het me eigenlijk een beetje pijn doet dat er maar zo weinig belangstelling voor is (slechts 34 stemmen!).

avatar van Jochempie
5,0
man o man, o man, wat is the seventh seal toch een geniaal fucking episch nummer, de rest is tof enzo, maar och ik hou van the seventh seal~!! oeeh

avatar van jeroen1904
5,0
Naar aanleiding van de plaat van The Last Shadow Puppets, heb ik van een zeer goede vriend dit album gekregen. Als gevolg van het luisteren naar deze Scott 4 , heb ik dit ineens origineel besteld, net als Scott 2 en Scott 3. Ik had van deze man alleen maar gehoord na zijn release van The Drift. In de Humo deden ze lyrisch over dit album. Ik ben echter niet verder geraakt dan 2 nummers van The Drift , was te moeilijk. Echter deze Scott 4 is andere koek, speel dit album nu bijna een week en telkens ben ik blij dat ik dit opnieuw kan opzetten. Zeer sterk album, prachtige stem, prachtige arrangementen,, over deze plaat kan ik niet slechts vinden want alles klopt hier. Hier staat echt geen enkel minder nummer op. Ik kijk al uit tot wanneer ik Scott 2, Scott 3 en deze Scott 4 origineel binnen ga hebben.

Gish
Climate of the Hunter heb ik al jaren in mijn bezit.
Dat album had vele luisterbeurten nodig om aan mij zijn schoonheid prijs te geven. Nimmer heb ik me verdiept in zijn oudere werk.
De doortimmerde stukken van Savant en Eric hebben me doen besluiten dit album aan te schaffen, en niet voor niets. Wat een fantastische muziek van een man die is gezegend met een geweldige strot.

Tnx Eric en Savant
five stars

avatar van aERodynamIC
5,0
Heel fijn te lezen dat het met plezier schrijven van lofzangen op favoriete albums toch een aanzet kunnen vormen voor anderen het ook te gaan beluisteren.
Liefhebbers van het Last Shadow Puppets-album moeten dit echt niet aan zich voorbij laten gaan. Voor wie geen zin heeft in het lezen van de recensies moge dat album dan een aanbeveling zijn om (de oude) Scott te ontdekken.

avatar van titan
titan (crew)
Edwin schreef:
Weet iemand of het nummer The Seventh Seal is gecoverd en zo ja, door wie?

Ja, door In the nursery.

5,0
Na het doodenge maar schitterende The Drift toegestuurd te hebben gekregen ook Scott 1 tm 4 geprobeerd, en wat een schoonheid:) Heerlijke muziek, met vrijwel louter hoogtepunten.
Favoriete nummer: The old man's back again.

avatar van judgepaddy
4,5
Seagull schreef:

Favoriete nummer: The old man's back again.


Die Bass

avatar van Reint
The Seventh Seal is trouwens gebaseerd op de gelijknamige film van Ingmar Bergman. Blijkbaar een invloedrijke film, want ook de video van Keane's Atlantic is duidelijk door deze film geinspireerd.

Keane's Atlantic: YouTube - Keane - Atlantic: Video

Seventh Seal: Sjunde Inseglet, Det (1957) - MovieMeter.nl / YouTube - Ingmar Bergman: "The Seventh Seal" (1957) Trailer (SPOILERS)

Social_Mask
Bij Bill Fay werd de link gelegd met o.a. Nick Drake en deze mijnheer. Dat maakte mij toch vrij nieuwsgierig.

Na dit album een aantal keer te hebben gedraaid vind ik de vergelijking met Bill Fay uiterst treffend. Maar of dat zo positief is... Eigenlijk kan ik zo mijn mening die ik geplaatst heb mij Fay hier naartoe kopiëren. Het pakt mij simpelweg niet. Dat bombastische melancholiek zoals het werd genoemd door Jasper (wat ook te vinden is bij Bill Fay - ja, door kom ik weer!) is aardig, maar vind het op momenten ook wat... flauw. En op 'Hero of the War' en het daaropvolgende nummer na, weet het mij werkelijk nergens te boeien. Slecht vind ik het allerminst, maar goed ook niet. Tja.. een drie'tje dan maar.

Sven Bersee
Hero of the War en The Old Man's Back Again zijn toch werkelijk hemelse nummers.

Dit album staat op nummer 8 in mijn sixties-top 10.

avatar van Reint
Social_Mask schreef:
Bij Bill Fay werd de link gelegd met o.a. Nick Drake en deze mijnheer. Dat maakte mij toch vrij nieuwsgierig.

Na dit album een aantal keer te hebben gedraaid vind ik de vergelijking met Bill Fay uiterst treffend. Maar of dat zo positief is... Eigenlijk kan ik zo mijn mening die ik geplaatst heb mij Fay hier naartoe kopiëren. Het pakt mij simpelweg niet. Dat bombastische melancholiek zoals het werd genoemd door Jasper (wat ook te vinden is bij Bill Fay - ja, door kom ik weer!) is aardig, maar vind het op momenten ook wat... flauw. En op 'Hero of the War' en het daaropvolgende nummer na, weet het mij werkelijk nergens te boeien. Slecht vind ik het allerminst, maar goed ook niet. Tja.. een drie'tje dan maar.

Ik begrijp wat je bedoelt, en volgens mij is het bij dit soort albums echt een kwestie van meerdere luisterbeurten en geduld. Je moet er echt inkomen, en je wordt zo langzamerhand steeds meer meegesleept door de dramatiek van het album.

avatar van pinguin#13
4,5
Reint schreef:
(quote)

Ik begrijp wat je bedoelt, en volgens mij is het bij dit soort albums echt een kwestie van meerdere luisterbeurten en geduld. Je moet er echt inkomen, en je wordt zo langzamerhand steeds meer meegesleept door de dramatiek van het album.


Ik heb dit altijd zo bij Jacques Brel ervaren: theatrale pathetiek die er vaak over ging.
Maar bij mijn eerste Scott Walker: The angels of ashes!!!! was ik meteen verkocht.
En Scoot heeft me ook nader tot Jacques Brel gebracht. Mooi, toch?

avatar van aERodynamIC
5,0
pinguin#13 schreef:

Ik heb dit altijd zo bij Jacques Brel ervaren: theatrale pathetiek die er vaak over ging.
Maar bij mijn eerste Scott Walker: The angels of ashes!!!! was ik meteen verkocht.
En Scoot heeft me ook nader tot Jacques Brel gebracht. Mooi, toch?

Ik schreef het al bij mijn eerste commentaar: Marc Almond is ook duidelijk beinvloed door Scott Walker (en uiteraard Jacques Brel). Zijn werk ademt eenzelfde sfeer. Toont aan dat we Scott's oudere werk zeker als belangrijk kunnen bestempelen in de popgeschiedenis terwijl dat naar mijn mening te weinig gebeurt helaas.

avatar van muziekobsessie
4,0
Een ieder die dit goed vindt mag deze zeker niet overslaan(vind 'm zelfs beter!!)in 't zelfde baroque straatje maar dan een jaar eerder
Val Stöecklein - Grey Life (1968)

avatar van aERodynamIC
5,0
Hallo muziekobsessie. Had je dit niet eerder kunnen tippen? Net samples beluisterd en dat klinkt erg fijn

avatar van herman
4,5
Heb de berichten omtrent de uitvoerende artiest verwijderd. Wikipedia meldt daar het onderstaande over en wordt hierin bevestigd door een aantal bronnen:
It was originally released in late 1969 under his birth name, Noel Scott Engel (The name Walker did not appear on the original album sleeve)

Maar wanneer je het album onder die naam zet, is het niet meer terug te vinden via de snelzoekfunctie en dat lijkt me ook niet handig. Het gebruiksgemak van de site weegt toch zwaarder dan het superstrak naleven van de regels, denk ik. Helaas kan je geen alternatieve artiest weergeven, dat zou het probleem wel oplossen.

avatar van de_nis_
4,0
Het is nu weer gewoon Scott Walker.

Ik ben hierdoor in ieder geval getriggerd om Scott maar weer eens te draaien.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:40 uur

geplaatst: vandaag om 21:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.