Scott Walker - Scott 4 (1969)

Vannacht op mijn i-pod dit album liggen luisteren en wat een plaat! Prachtige stem heeft deze Scott en de liedjes zijn stuk voor stuk regelrechte klassiekers. Ze zijn bijna over the top, maar toch net niet. Zeker achter zijn andere albums aan! 4,5*

Van de 4 Scott albums met cijfers als titel scoren de even nummers het hoogst en als ik dan tussen 2 en 4 moet kiezen gaat het 4 worden. Bij uitstek de reden om met dit album te beginnen voor wat betreft een langere bespreking.
Zoals eerder vermeld heb ik een zwak voor artiesten die in deze hoek zitten (het latere werk van Walker valt hier duidelijk niet meer onder).
Het grappige is dat ik Scott Walker al heel wat jaartjes ken, maar dat ik hem nog veel eerder (lees halverwege de jaren '80) had kunnen ontdekken omdat de zanger wiens werk ik nogal hoog heb zitten, Marc Almond, nogal dweept met het werk van deze man en ook met Jacques Brel en Walker op zijn beurt doet dat ook weer met Brel en zo zitten we allen binnen hetzelfde cirkeltje.
Scott de crooner, Scott de chansonier: het is allemaal terug te vinden op dit weergaloze album dat ik al heel wat jaartjes koester.

The Seventh Seal opent al hemels op flamenco-gitaar en trompet. Het nummer neemt de minuten erna alleen maar in kracht toe vanwege de schitterende muzikale begeleiding. Let vooral op de strijkers in combinatie met het achtergrondkoor wat een instrument op zich is. Na zo'n nummer weet je op voorhand al dat het eigenlijk al niet meer mis kan gaan.
En dat doet het zeker niet als On Your Own Again lieflijk opent en Walker de crooner aan het werk gaat. Als een warme deken slaat dit om je heen en je voelt je behaaglijk en veilig. Sluit de buitenwereld maar buiten............ wat jammer dat dat helaas niet voor altijd kan en wat jammer dat dit nummer zo kort duurt.
The World's Strongest Man is een nummer waar artiesten als Almond, Tindersticks of Cousteau zeker wel hun invloed vandaan hebben. Zwierig en toch heeft het iets donkers, alhoewel die term niet echt klopt. Laat ik het meeslepend noemen, dan zit ik zeker goed.
Als het vorige nummer meeslepend is dan is Angels of Ashes hemels. Het is een relaxed nummer in een rustig tempo. Ingehouden, maar door de orkestratie toch weelderig.
Boy Child heeft iets spannends ondanks dat de strijkers het een zoet tintje meegeven. Misschien zelfs wel wat té zoet, maar dat is nu juist wat ik zo lekker vind aan dit soort muziek: net niet over het randje maar eigenlijk scheelt het niet veel. Heerlijk toch?!
Hero of the War is directer en doet me een beetje aan nummers van de band Love denken. Het zal wel het tijdsbeeld zijn waarin dit nummer gemaakt is. In elk geval wat meer up-tempo alhoewel het blik strijkers wel degelijk weer is opengetrokken om het een ietwat dramatisch tintje mee te geven.
The Old Man's Back Again klinkt krachtig. En wow, wat is het toch weer geweldig als het koor inzet. Het geeft dit nummer absoluut zijn meerwaarde. Geweldig! En zeker een persoonlijke favoriet van mij.
Over favorieten gesproken: Duchess is er ook eentje. Dit nummer weet me telkens weer te ontroeren. Ken je dat? Van die kriebels die je in je buik krijgt uit pure gelukzaligheid? Nou bij dit nummer is dat het geval bij mij. Het borrelt langzaam omhoog en je voelt je langzaam lichter worden om vervolgens weg te zweven in het oneindige.
Get Behind Me is erg soulful en daar zijn de backings zeker verantwoordelijk voor. Wat dat aan gaat is Walker van alle markten thuis. Wederom een zalig nummer.
Afsluiter Rhymes of Goodbye zorgt ervoor dat je lekker mee kunt deinen. Niet op de ordinaire Bauer-manier, maar met klasse, als een ware gentleman. Dit nummer doet me telkens weer beseffen dat ik naar een waanzinnig mooi album heb geluisterd. Een album dat ik zoals eerder gezegd al heel wat jaartjes ken en waarvan de schoonheid per draaibeurt alleen maar mooier en rijper wordt.
Zouden die 5 sterren er dan toch nog eens in zitten??

Na Scott 3 ( die mij uitstekend beviel) op zoek gegaan naar 4. Een bejubeld album uit 1969 van deze zanger die natuurlijk ook bekend is van The Walker Brothers.
Luisterend naar zijn solowerk, blijkt dat de artiest Scott Walker het best in zijn eentje af kan.
The Walker Brothers kwamen in de 70er jaren nog slechts sporadisch bij elkaar.
Afgaand op de uitstekende reacties, gewoon een impulsieve aankoop. En zeker geen spijt van.
Een mooie geremasterde versie (met een typische 60's cóver) voor 6,95.

4 brengt een gerijpter geheel. Staat weer bol van smaakvolle orchestraties, een mooie warme produktie en fraaie, knap uitgewerkte songs.
Er lijkt ook meer ruimte voor de teksten, en muzikaal biedt het geheel meer afwisseling.
Neem nu de indrukwekkende opener The Seventh Seal. Alsof je in een soort van Mexicaanse Western terecht komt. Met een indrukwekkend, zwaar aangezet mannencoir als toevoeging. Prachtige opener.
De melanchonie is er natuurlijk in overvloed. Walker bezit een stem die je raakt. Diep, helder en warm.
Er staat werkelijk geen zwak nummer op. Hoogtepunt is welliswaar The Old Man Is Back Again. Een geweldig verhalende song, maar alles zit op zijn plek.
Van wat Countryinvloeden tot hippere sixtiespop ( Get Behind Me), het past allemaal.

Bijkomend voordeel, Het zijn allemaal zelfgeschreven songs dit keer. Waar Scott 3 nog wat Brel bewerkingen liet horen, is de inspiratie hier groots.
Ben nog wel benieuwd naar 1 en 2. Had wellicht ook logischer geweest om daar mee te starten, maar ik was erg nieuwsgierig naar deze.

Prachtplaat.